Σήμερα οι δραστηριότητες του θεάτρου καλύπτουν τους τρεις αυτούς χώρους και περιλαμβάνουν όπερα, μπαλέτο και θέατρο.
Πηγή: http://en.wikipedia.org/wiki/National_Theatre_(Prague)
Πριν από 11 ώρες
Σήμερα οι δραστηριότητες του θεάτρου καλύπτουν τους τρεις αυτούς χώρους και περιλαμβάνουν όπερα, μπαλέτο και θέατρο.
Πηγή: http://en.wikipedia.org/wiki/National_Theatre_(Prague)
Το Σχήμα εκτός Άξονα παραχωρεί το χώρο του για ένα μήνα περίπου σε τρεις ομάδες νέων, δίνοντας τους την ευκαιρία να παρουσιάσουν τη δουλειά τους.
Πρώτη συμμετοχή:
Ο ΚουκλοΘίασος REDICOLO παρουσιάζει την παράσταση
Ο κύκλος με την κούκλαμε αφορμή τον Κύκλο με την Κιμωλία του Μπρεχτ
Διασκευή, Σκηνοθεσία, Κούκλες, Μουσική: Γιάννης Μόμτσιος, Δέσποινα Καλπενίδου
Εικονικό περιβάλλον, Φωτισμοί: Στάθης Μήτσιος
Φωτογραφίες, Τεχνική Υποστήριξη: Ελευθερία Καλπενίδου
Δεύτερη συμμετοχή:
Πιο δυνατή του Στρίντμπεργκ
Σκηνοθεσία Γιάννης Καραούλης
Παίζει η Σταυρούλα Αραμπατζόγλου
Μετάφραση-διασκευή: Γρηγορίου Σοφία
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ματίνα Κουλουριώτη
Κίνηση: Ευανθία Σοφρωνίδου
Τρίτη συμμετοχή:
Η ομάδα "illusionniste" παρουσιάζει την performance
Ανείπωτα / σχέδιο 1
Σύλληψη-σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Ζαφειριάδης - Εύη Σαρμή
Επιμέλεια κίνησης: Σταύρος Βαρούσης
Μουσική επιμέλεια: Λεωνίδας Κυρίδης
Ενδυματολογική - Σκηνογραφική επιμέλεια: Εύα Κωσταντινίδου
Οι παραστάσεις ξεκινούν στις 17 Μαΐου.
Δεν θα υπάρχει εισιτήριο αλλά ελεύθερη συνεισφορά των θεατών.
Σχήμα εκτός Άξονα, Πλάτωνος 35 Θεσσαλονίκη, τηλ. 2310823444.
Η Μαργκερίτ Γιουρσενάρ (φιλολογικό ψευδώνυμο-αναγραμματισμός του επωνύμου της, το πραγματικό της όνομα ήταν Marguerite Ghislaine Cleenewerck de Crayencour), γεννήθηκε στις Βρυξέλλες, στις 8 Ιουνίου του 1903. Η μητέρα της που ήταν βελγίδα πέθανε δέκα ημέρες μετά τον τοκετό. Ο πατέρας της, Γάλλος αξιωματικός, τη μεγάλωσε στη Λιλ, όπου βρισκόταν ο πατρογονικός πύργος του, με ρομαντικές ιστορίες και ταξίδια. Μορφώθηκε κατ' οίκον με έμφαση στις ξένες γλώσσες, ζωντανές και νεκρές, όπως τα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά. Ο πατέρας της πέθανε το 1929, την ίδια χρονιά εκδόθηκε το πρώτο της μυθιστόρημα, ο Αλέξης. Ταξίδεψε στη Μαύρη Θάλασσα, το 1935, με συντροφιά τον Ανδρέα Εμπειρίκο. Τότε γράφτηκαν οι λυρικές Φωτιές (1936) και τα Διηγήματα της Ανατολής (1939). Γνωστή και η συνεργασία της με τον Κ. Θ. Δημαρά, το 1939, με αφορμή την ποίηση του Καβάφη που πρώτη αυτή έκανε γνωστό στη Γαλλία με τις μεταφράσεις της και το σχετικό δοκίμιό της. Το 1939 εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ. Το 1947, πήρε την αμερικανική υπηκοότητα, που έμελλε να της προκαλέσει αρκετά προβλήματα στη Γαλλία. Τρία χρόνια αργότερα, αγόρασε και σπίτι σε νησάκι της Πολιτείας του Μέιν, το νησί των "Έρημων Λόφων" (Μάουντ Ντέζερτ). Μεγάλο μέρος της ζωής της η Γουρσενάρ συνέζησε με τη σύντροφο, μεταφράστρια και γραμματέα της Γκρέις Φρικ. Το 1951 εξέδωσε το έργο της Αδριανού Απομνημονεύματα με τεράστια εμπορική και κριτική αποδοχή αφού το είχε δουλέψει επί πολλά χρόνια μελετώντας σε βιβλιοθήκες και επισκεπτόμενη πολλά από τα μέρη όπου διαδραματίζεται η ιστορία. Άλλωστε το έργο της Γιουρσενάρ είναι συνυφασμένο με την ελληνική, ανθρωπιστική αντίληψη. Στα 1968 η Άβυσσος (L'Oeuvre au noir) θα κερδίσει παμψηφεί το βραβείο Femina. Τέλος Ο λαβύρινθος του κόσμου Ι: Ευλαβικές αναμνήσεις (1974), Ο λαβύρινθος του κόσμου ΙΙ: Αρχεία του Βορρά (1977) και Ο λαβύρινθος του κόσμου ΙΙΙ: Τι; Η αιωνιότητα (1988) συγκροτούν το τρίπτυχο, στο οποίο η συγγραφέας ανακαλεί τις μνήμες της οικογένειάς της και των δικών της παιδικών χρόνων. Το 1980 η Γαλλική Ακαδημία αποφάσισε να σπάσει την παράδοση 345 ετών και να δεχτεί ανάμεσα στους σαράντα "αθανάτους" και μια γυναίκα. Άλλα σημαντικά βιβλία της είναι: Ο οβολός του ονείρου (1934), Χαριστική βολή (1939), Ποιος δεν έχει τον Μινώταυρό του; (1963), Το στεφάνι και η λύρα (ανθολογία, 1979), Μισίμα ή το Όραμα του κενού (1981), Σαν το νερό που κυλάει (1982), Η σμίλη του χρόνου (1982). Η Γιουρσενάρ πέθανε στο νησί Μάουντ Ντέζερτ των ΗΠΑ, στις 17 Δεκεμβρίου 1987, σε ηλικία 84 ετών, από εγκεφαλικό επεισόδιο.
Τώρα στη Θεσσαλονίκη
Το Θέατρο έξω από τα Τείχη παρουσιάζει το έργο Φωτιές ή Το έγκλημα με κεντρικό άξονα τη συλλογής της Μαργκερίτ Γιουρσενάρ, Φωτιές, μικρά αποσπάσματα από άλλα κείμενα αλλά και μαρτυρίες γυναικών που σκότωσαν τους συζύγους τους.
Μία αποκρυπτογράφηση των βαθύτερων κινήτρων της πράξης αυτής.
Η απόλυτη απελπισία της διάψευσης.
Η απελπισία που οπλίζει το χέρι.
Η άγρια πραγματικότητα της ζωής που υπερβαίνει και την πιο γόνιμη φαντασία.
Το έγκλημα.
Η ακροτελεύτια δράση του θύματος που μεταστρέφεται σε θύτη δεν είναι παρά η απεγνωσμένη ελπίδα να διασώσει τον κατακερματισμένο κόσμο του που λεηλατήθηκε αλύπητα.
Η απελπισία που οπλίζει το χέρι.
Η άγρια πραγματικότητα της ζωής που υπερβαίνει και την πιο γόνιμη φαντασία.
Το έγκλημα.
Η ακροτελεύτια δράση του θύματος που μεταστρέφεται σε θύτη δεν είναι παρά η απεγνωσμένη ελπίδα να διασώσει τον κατακερματισμένο κόσμο του που λεηλατήθηκε αλύπητα.
Info: Φωτιές ή το έγκλημα, σε σκηνοθεσία, σκηνικά, κοστούμια και φωτισμούς Απόστολου Αποστολίδη. Παίζουν Καίτη Σαμαρά, Βάλια Μωραϊτοπούλου, Καίτη Χρονοπούλου.
Θέατρο Έξω από τα τείχη, Πανεπιστημίου 2 – Ευαγγελίστρια, Θεσσαλονίκη.
Το θέατρο Complicite του Λονδίνου παρουσιάζει, σε ευρωπαϊκή περιοδεία το έργο του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα, σε σκηνοθεσία Simon McBurney.
Ο Διάβολος, με τη συνοδεία του επισκέπτεται τη σταλινική Μόσχα, αναστατώνοντας τους εφησυχασμένους πολίτες. Τα ψυχιατρεία γεμίζουν, άνθρωποι εξαφανίζονται, χρήματα εμφανίζονται κι αμέσως εξαφανίζονται, πολίτες κυκλοφορούν γυμνοί στους δρόμους. Κι όλα αυτά καταλήγουν στον μεγάλο χορό των καταραμένων όπου η φαουστικής μορφής Μαργαρίτα ηγείται του χορού. Και παράλληλα το μισοκαμμένο μυθιστόρημα του μαιτρ που αφηγείται την πραγματική ιστορία του Πόντιου Πιλάτου. Στην σκηνική ανάγνωση του McBurney το προβάδισμα έχει η εικόνα σε σχέση με την αφήγηση της ιστορίας. Δημιουργείται μια βίαιη, ποιητική δίνη που περικλείει αυτό το αριστούργημα της ρώσικης λογοτεχνίας.
Μαδρίτη 13-15 Μαΐου.
Βιέννη 1-4 Ιουνίου.
Άμστερνταμ 21-23 Ιουνίου.
Αβινιόν 7-16 Ιουλίου.
Βαρκελώνη 25-28 Ιουλίου.
ΠΑΡΙΣΙ
Δεσποινίς Τζούλια του Αυγούστου Στρίντμπεργκ, σε σκηνοθεσία Frederic Fisbach. Ο σκηνοθέτης "απελευθερώνει" το έργο από τις νατουραλιστικές του αναφορές, τόσο σκηνικά όσο και ερμηνευτικά, εκσυγχρονίζοντας τα γεγονότα και επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον των θεατών στα σώματα που έχουν μπροστά τους. Στους ρόλους της Τζούλια και του Ζαν, η Ζυλιέτ Μπινός και ο Nicolas Bouchaud.
Theatre De L' Odeon. Από 18 Μαΐου μέχρι 24 Ιουνίου.
ΑΜΣΤΕΡΝΤΑΜ
Μακμπέθ του Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Johan Simons. Η συντομότερη και πιο αιματηρή τραγωδία του Σαίξπηρ θα κάνει πρεμιέρα στο ολλανδικό θεατρικό φεστιβάλ του 2012. Ο σκηνοθέτης βλέπει τον Μακμπέθ (που ερμηνεύει ο Fedja van Huet) σαν μια μελέτη της βίας. Η βία δεν είναι μια εξωτερική απειλή, αλλά μέρος της ανθρώπινης διεργασίας. Όπως αναφέρει ο Simons: "που λαμβάνει χώρα η ιστορία; Προφανώς όχι σε ένα παραμυθένιο τοπίο, πιο πιθανά σε ένα σκοπευτήριο. Πρόκειται για ένα πείραμα, μια συνειδητή επιλογή του κακού, μια λαχτάρα για αίμα, η οποία βρίσκεται βαθιά μέσα σε όλους μας, γενετικά προκαθορισμένη".
Stadsschouwburg Theatre. Από 10 Ιουνίου.
ΖΥΡΙΧΗ
Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας του Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Barbara Weber και Rafael Sanchez. Ο Λύσσανδρος αγαπά την Ερμία και η Ερμία τον Λύσσανδρο. Όμως η Ερμία πρέπει να παντρευτεί τον Δημήτριο. Η πορεία της αληθινής αγάπης ποτέ δεν είναι ομαλή...
Neumarkt Theatre. Από 14 Ιουνίου.
Γιώργος Π. Πεφάνης, Το θέατρο και τα σύμβολα, Διαδικασίες συμβόλισης του δραματικού λόγου, εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2012.
Στόχος του βιβλίου είναι η θεωρητική προσέγγιση του θεατρικού κειμένου και ειδικότερα η μελέτη εκείνων των διαδικασιών μέσω των οποίων το κείμενο υπερβαίνει το επίπεδο του πρόδηλου νοήματος και ανοίγεται στον κόσμο του βιώματος και του λόγου, ενδιάθετου και εκπεφρασμένου.
Κάθε κείμενο (κυρίως δε το θεατρικό) εκλαμβάνεται ως προϊόν μιας κοινωνίας, μιας συλλογικότητας που διανύει μια ιστορική της φάση και προσπαθεί να κατανοήσει την ταυτότητα της ιχνηλατώντας τόσο τα εγνωσμένα στοιχεία της δομής και της ιστορίας της, όσο και εκείνα τα στοιχεία που λησμονεί, αγνοεί ή απωθεί. Έτσι, το θέατρο συλλαμβάνεται ως ένα ουσιώδες προγεφύρωμα με όλους του οικείους, άγνωστους ή απωθημένους κόσμους, τους οποίους κρύβει μέσα του ο δικός μας κόσμος και επιχειρείται η διαύγαση των τρόπων με τους οποίους ο λόγος διαμορφώνει ένα δυναμικό πεδίο μεταξύ οικείου και ανοίκειου, σκέψης και δράσης, κειμένου και παράστασης.
Πρόκειται για τις διαδικασίες συμβόλισης που ενεργοποιούνται στο θεατρικό έργο εν γένει. Αυτές δεν είναι προϊόν μιας τεχνοτροπίας, αλλά αποτελούν ένα γενικότερο φαινόμενο που διέπει με διαφορετικό, εκάστοτε, τρόπο όλα τα δραματικά κείμενα, προσδιορίζοντας σε σημαντικό βαθμό το ποιόν και την αισθητική τους αξία. Γι' αυτό και τα παραδείγματα που υποστηρίζουν τις θεωρητικές αναλύσεις αντλούνται από ποικίλες πηγές όλης της ιστορίας του δυτικού θεάτρου, από τον Αισχύλο έως τον Bernhard, τον Καμπανέλλη και τον Μάτεσι.
Κάθε κείμενο (κυρίως δε το θεατρικό) εκλαμβάνεται ως προϊόν μιας κοινωνίας, μιας συλλογικότητας που διανύει μια ιστορική της φάση και προσπαθεί να κατανοήσει την ταυτότητα της ιχνηλατώντας τόσο τα εγνωσμένα στοιχεία της δομής και της ιστορίας της, όσο και εκείνα τα στοιχεία που λησμονεί, αγνοεί ή απωθεί. Έτσι, το θέατρο συλλαμβάνεται ως ένα ουσιώδες προγεφύρωμα με όλους του οικείους, άγνωστους ή απωθημένους κόσμους, τους οποίους κρύβει μέσα του ο δικός μας κόσμος και επιχειρείται η διαύγαση των τρόπων με τους οποίους ο λόγος διαμορφώνει ένα δυναμικό πεδίο μεταξύ οικείου και ανοίκειου, σκέψης και δράσης, κειμένου και παράστασης.
Πρόκειται για τις διαδικασίες συμβόλισης που ενεργοποιούνται στο θεατρικό έργο εν γένει. Αυτές δεν είναι προϊόν μιας τεχνοτροπίας, αλλά αποτελούν ένα γενικότερο φαινόμενο που διέπει με διαφορετικό, εκάστοτε, τρόπο όλα τα δραματικά κείμενα, προσδιορίζοντας σε σημαντικό βαθμό το ποιόν και την αισθητική τους αξία. Γι' αυτό και τα παραδείγματα που υποστηρίζουν τις θεωρητικές αναλύσεις αντλούνται από ποικίλες πηγές όλης της ιστορίας του δυτικού θεάτρου, από τον Αισχύλο έως τον Bernhard, τον Καμπανέλλη και τον Μάτεσι.
Το θέατρο Απόλλων είναι ένα κτίριο με μεγάλη ιστορία απόλυτα συνδεδεμένο με την ιστορία της Σύρου και τον πολιτισμό της. Την πρωτοβουλία για την ανέγερση του την ανέλαβε ο Μιχαήλ Σαλβάγος.Στις 30 Οκτωβρίου 1861 το Δημοτικό Συμβούλιο δέχτηκε την πρόταση και αποφάσισε ομόφωνα να ανεγερθούν θέατρο και λέσχη στην κεντρική πλατεία της Ερμούπολης. Υπήρξαν όπως ήταν φυσικό και πολλές αντιδράσεις στην απόφαση αυτή. Μερικοί θεώρησαν μεγάλη πολυτέλεια την ανέγερση θεάτρου σ' ένα νεοσύστατο κράτος όπως το Ελληνικό, με μόνιμα οικονομικά προβλήματα που προσπαθούσε να επουλώσει τις πληγές του, και είχε τόσες άλλες ανάγκες. Οι πολέμιοι της κατασκευής του θεάτρου κυκλοφόρησαν μάλιστα το 1862 και σχετικό προπαγανδιστικό φυλλάδιο.
Για το θέατρο Απόλλων είναι πολύ διαδεδομένη η άποψη, ότι αποτελεί μικρογραφία της Σκάλας του Μιλάνου, όμως αυτό δεν είναι ακριβές. Η αρχιτεκτονική του έχει επηρεαστεί από ιταλικά πρότυπα και η σχεδίαση του είναι επηρεασμένη από τέσσερα τουλάχιστον ιταλικά πρότυπα, τη Σκάλα του Μιλάνου (1776), το ανακαινισμένο θέατρο (1816) San Carlo της Νάπολης, το ακαδημαϊκό θέατρο στο Castelfranco (1745) και τέλος το Teatro della Pergola της Φλωρεντίας (1755). Αντίθετα η στήριξη της θολωτής οροφής ακολουθεί το γαλλικό σύστημα. Ανεξάρτητα όμως από την αρχιτεκτονική του ποιότητα, το κτίριο δεν χαρακτηριζόταν για τη στερεότητά του. Το 1874 κιόλας χρειάστηκε γενική επισκευή, νέες επισκευές ακολούθησαν στα 1881, 1890 (καθίσματα και σκηνή) και 1896 (γενική).
Σήμερα έχει ολοκληρωθεί το έργο της πλήρης αποκατάστασης του θεάτρου όσο το δυνατόν πιστότερη προς την αρχική μορφή του. Σημαντική υπήρξε η δράση των συλλόγων «Θεατρικός Εκπολιτιστικός Όμιλος Σύρου ο Απόλλων» (ιδρύθηκε το 1977) και «Καλλιτεχνικός Όμιλος ο Σουρής» (1978), που έδιναν παραστάσεις στο τσιμεντένιο θέατρο για να κινήσουν το ενδιαφέρον του κοινού. Το θέατρο Απόλλων αποτελεί σήμερα ένα μοναδικό στολίδι για την Ερμούπολη που φιλοξενεί διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις και το Φεστιβάλ του Αιγαίου.
Πηγή: www.syrosinfo.gr
Οι οργανωτές και καλλιτεχνικοί υπεύθυνοι του φεστιβάλ, σε συνεργασία με τους υπεύθυνους εκπαιδευτικούς της κάθε ομάδας, συντόνισαν θεατρικά εργαστήρια και είχαν την καλλιτεχνική επιμέλεια των παραστάσεων που δημιουργήθηκαν.
Επτά ομάδες από όλη την Αθήνα, πέντε ώρες εφηβικό θέατρο, ογδόντα έφηβοι επί σκηνής. Επτά παραστάσεις, καθεμία διαφορετική και μοναδική, όλες όμως αποτέλεσμα της θέλησης, της έμπνευσης, του οράματος και της δύναμης που έχουν μέσα τους οι νέοι άνθρωποι, και προϊόντα ομαδικής δουλειάς και συλλογικότητας.
Τι είναι το εφηβικό θέατρο; Είναι μία ιστορία που αφορά τους εφήβους, τους ενήλικες ή όλη την κοινωνία; Ας ανοίξουμε τα αυτιά και τα μάτια μας στον κόσμο των παιδιών μας. Αυτά είναι τα δικά μας παιδιά και έχουν κάτι να μας πουν.
Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Ιδρύματος Ωνάση, (Λεωφόρος Συγγρού 107-109, Αθήνα)
12-13 Μαΐου 2012, Μικρή Σκηνή
http://www.sgt.gr/gr/programme/event/598
Μια ματιά στις θεατρικές επιλογές του μήνα.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Οι Δούλες του Ζαν Ζενέ παρουσιάζονται στο πλαίσιο του Κοινωνικού Θεατροπωλείου που οργανώνει το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Οι θεατές καλούνται να καταβάλουν αντί χρηματικού αντιτίμου, τρόφιμα μακράς διάρκειας. Την παράσταση σκηνοθετεί ο Γιώργος Σφυρίδης, ενώ η μετάφραση είναι του Δημήτρη Δημητριάδη.
Μικρό θέατρο Μονής Λαζαριστών. 4,5,8,9,10 Μαΐου.
Πεθαίνω σαν χώρα του Δημήτρη Δημητριάδη, σε σκηνοθεσία Τάσου Σαγρή.
Μετά από «χίλια χρόνια» συνεχούς ανισότητας, εκμετάλλευσης, οικονομικής κρίσης και πολέμου που διακόπτονται από σύντομα χρονικά διαλείμματα ψεύτικης αφθονίας και επίπλαστης ειρήνης, το νόημα της ανθρώπινης συνύπαρξης και της κοινωνικής ζωής καταρρέει για πάντα. Η σύγκρουση ανάμεσα στις κυρίαρχες δυνάμεις της συντήρησης και τις απέλπιδες προσπάθειες ανανέωσης της κοινωνίας φτάνει στην οριακή της έξαρση. Τότε πλέον, οι γυναίκες χάνουν την ικανότητα τους να γεννούν παιδιά, η ζωή χάνει την δύναμη της να αναπαραχθεί. Αυτό έχει σαν άμεσο αποτέλεσμα να μεταλλαχθεί ο κοινωνικός ιστός σε τέτοιο βαθμό ώστε η «Χώρα» καταρρέει με ένα κύμα καταστροφών και μαζικών δολοφονιών που συνταράσσουν τα θεμέλια της Ιστορίας.
Κάποια χρόνια μετά, και όταν πλέον όλα έχουν αλλάξει και δεν έχει μείνει τίποτα από την ζωή όπως την γνωρίζαμε, τέσσερις ηρωίδες διαφορετικής ηλικίας (το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον) μας περιγράφουν την ιστορία του τέλους μιας κοινωνίας, το τέλος μιας «Χώρας», την τρομακτική κατάληξη μιας εποχής που ίσως είναι η εποχή μας…
Μια παραγωγή του Ινστιτούτου Πειραματικών Τεχνών.
Θέατρο Όρα. 10,11,12,13 Μαΐου.
Μια πορνογραφική σχέση του Φιλίπ Μπλασμπάν, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη. Ένας άντρας και μια γυναίκα γνωρίζονται μέσω ερωτικής αγγελίας με σκοπό την πραγμάτωση μιας ερωτικής φαντασίωσης. Μαζί επιχειρούν να ανασυνθέσουν την ιστορία τους μέσα από ένα παιχνίδι μνήμης και τελικά έρχονται αντιμέτωποι με τον έρωτα
Περιμένοντας τον Γκοντό του Σάμιουελ Μπέκετ, σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη. Είναι το πιο γνωστό έργο του Ιρλανδού δραματουργού και ένα από τα σημαντικότερα θεατρικά έργα του 20ού αιώνα. Έχει γίνει αντικείμενο πολλών ερμηνειών και συζητήσεων. Δύο άστεγοι αλήτες (ή μήπως δύο πάμπτωχοι διανοούμενοι) περιμένουν στη μέση του πουθενά την άφιξη κάποιου μυστηριώδους Γκοντό που θα τους σώσει, αλλά δεν έρχεται ποτέ.Στην εποχή που γράφτηκε, ενσωμάτωνε την τραγική εμπειρία του παγκοσμίου πολέμου -που μόλις είχε τελειώσει- με την αναμονή για την ανασυγκρότηση πάνω στα ερείπια του ολέθρου. Η διαφορετικότητα της συγκεκριμένης σκηνικής προσέγγισης έγκειται στο γεγονός πως του πέντε ανδρικούς ρόλους του έργου ερμηνεύουν πέντε γυναίκες. Η Κάτια Γέρου, η Δήμητρα Χατούπη, η Λουκία Πιστιόλα, η Μυρτώ Αλικάκη και η Ειρήνη Στρατηγοπούλου. Μια παραγωγή του Θεάτρου Τέχνης "Κάρολος Κουν".
Δημοτικό θέατρο Καλαμαριάς. 16,17,18,19,20 Μαΐου.
Η έκτη Καρυάτιδα των Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη, σε σκηνοθεσία και επιμέλεια σκηνικού χώρου Κώστα Τσόκλη. Μια μοναχική ξεναγός με έντονο οικογενειακό παρελθόν αποφασίζει να ανάψει τα φώτα του σπιτιού της απέναντι από το καινούργιο μουσείο της Ακρόπολης και να φυλάξει σκοπιά μέχρι να υποδεχθεί την έκτη καρυάτιδα που βρίσκεται «αιχμάλωτη» στο βρετανικό μουσείο. Αυτή η ιδιόρρυθμη αποστολή της στα όρια του εθνικοπατριωτισμού, συνδέεται με την ζωή που έζησε και τους αρχαιολογικούς χώρους που γύρισε, ξεναγώντας τουρίστες από όλο τον πλανήτη. Η πίστη της ωστόσο στο παρελθόν και τις ρίζες θα την φέρει αντιμέτωπη μ ένα δυσοίωνο παρόν και μέλλον, αλλά και με την συλλογική μνήμη και ευθύνη, όπως αυτές αντικατοπτρίζονται στο αττικό φεγγάρι και τις ξεχωριστές φόρμες των καρυάτιδων. Με την Σοφία Φιλιππίδου.
Θέατρο Αθήναιον. 16-27 Μαΐου.
Αθώοι ψεύτες του Πήτερ Σάφερ, σε διασκευή και σκηνοθεσία Έφης Δρόσου. Η ηθική θεωρεί το ψέμα αφύσικο, γιατί παραμορφώνοντας την αλήθεια παρεμποδίζει την αναζήτησή της. Στη ζωή όμως της Σόφυ, του Φρανκ και του Τομ που έχουν υφάνει το παρελθόν τους πάνω σε ένα ψέμα ο καθένας, αυτό ακριβώς τους δημιουργεί προσδοκίες, τους απαλλάσσει από την αλήθεια της καταγωγής που δε θέλουν να ζούν, ώσπου στο τέλος αυτός ο ιστός του ψέματος που μέχρι τώρα τους προστάτευε διαλύεται. Και οι τρεις αυτοί ψεύτες είναι αθώοι. Είναι όμως;
Θέατρο Όρα. Από 18 Μαΐου.
Την Τρίτη στο σουπερμάρκετ του Εμμανουέλ Νταρλέ, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Μπερδέκα. Ένα συγκινητικό σύγχρονο γαλλικό έργο με έντονα κωμικό χαρακτήρα. Ένας σπαρακτικός μονόλογος για τον άνθρωπο που δε θέλει πια να κρύβει αυτό που είναι, όποιες και αν είναι οι συνέπειες. Και οι συνέπειες είναι πολλές όταν είσαι τραβεστί σε μια μικρή κοινότητα. Παίζει ο Φαίδωνας Καστρής.
Θέατρο Κολοσσαίον. 27,28,29 Μαΐου.
ΣΤΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ
Τσέχωφ-Κνίπερ: Η αλληλογραφία, σε σκηνοθεσία Ελένης Γεωργοπούλου. Η παράσταση προέκυψε από τις πρόβες της ομάδας, με αφετηρία το έργο της Carol Rocamora Παίρνω το χέρι σας στο δικό μου (σε μετάφραση της Χριστίνας Μπάμπου-Παγκουρέλη) και υλικό από βιογραφίες του Τσέχωφ, τα διηγήματά του, το σύνολο της αλληλογραφίας του και τις Αναμνήσεις της Κνίπερ. Μια παραγωγή της θεατρικής εταιρείας "Πόλις".
Θέατρο Αμαλία. 5 Μαΐου.
Μέλπω Αξιώτη–Η μεταμόρφωση της χρυσαλλίδας, σε σκηνοθεσία Νίκου Χατζόπουλου. Το κείμενο της παράστασης αποτελεί σύνθεση από τα έργα της Μέλπως Αξιώτη, Δύσκολες νύχτες, Η Κάδμω, Το σπίτι μου, Ποιήματα και Εικοστός αιώνας.
Παίζει η Σοφία Σεϊρλή.
Θέατρο Αμαλία. 8,9 Μαΐου.
Kassandra του Σέρχιο Μπλάνκο, σε σκηνοθεσία Δέσποινας Σαραφείδου και Ευαγγελίας Ανδριτσάνου. Στο έργο του Μπλάνκο η μυθική Κασσάνδρα γίνεται άντρας που νιώθει γυναίκα, φοράει γυαλιστερές κόκκινες μπότες και μίνι.
Η Kassandra είναι μια σύγχρονη μετανάστρια που παλεύει για την επιβίωση σε διαρκή αναζήτηση ταυτότητας, εξόριστη στο σώμα της και ξένη σε κάθε πατρίδα, μια γυναίκα της νύχτας που απευθύνεται με σπασμένα αγγλικά στους θαμώνες ενός μπαρ, στους θεατές.
Θέατρο Αμαλία. 11,12 Μαΐου.
Ο βασιλιάς πεθαίνει του Ευγένιου Ιονέσκο, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ζώτου. Ο Μπερανζέ, ένας βασιλιάς με εξασθενημένη δύναμη του οποίου το βασίλειο καταρρέει, μαθαίνει πως θα πεθάνει μέσα σε μιάμιση ώρα.
Θέατρο Άνετον. 11,12,13 Μαΐου.
Μετά το τέλος, από την πειραματική ομάδα έρευνας παραστατικών τεχνών «Α4Μ» (αφορμή), σε σκηνοθεσία Αθηνάς Δράγκου. Με αφορμή το έργο After the end του Dennis Kelly η παράσταση είναι μια έρευνα πάνω στα θέματα της βίας, της εξουσίας, της τρομοκρατίας και του ελέγχου, όπου τα όρια ανάμεσα στο καλό και το κακό συγχέονται, οι χαρακτήρες αποδομούνται και οι ηθοποιοί ως μέσο-φορέας ενσαρκώνουν την οργανική ουσία του έργου καθώς και των ερωτημάτων που προκύπτουν από αυτό.
Θέατρο Άνετον. 16,17,18,19,20 Μαΐου.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Οι Δούλες του Ζαν Ζενέ παρουσιάζονται στο πλαίσιο του Κοινωνικού Θεατροπωλείου που οργανώνει το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Οι θεατές καλούνται να καταβάλουν αντί χρηματικού αντιτίμου, τρόφιμα μακράς διάρκειας. Την παράσταση σκηνοθετεί ο Γιώργος Σφυρίδης, ενώ η μετάφραση είναι του Δημήτρη Δημητριάδη.Μικρό θέατρο Μονής Λαζαριστών. 4,5,8,9,10 Μαΐου.
Πεθαίνω σαν χώρα του Δημήτρη Δημητριάδη, σε σκηνοθεσία Τάσου Σαγρή.
Μετά από «χίλια χρόνια» συνεχούς ανισότητας, εκμετάλλευσης, οικονομικής κρίσης και πολέμου που διακόπτονται από σύντομα χρονικά διαλείμματα ψεύτικης αφθονίας και επίπλαστης ειρήνης, το νόημα της ανθρώπινης συνύπαρξης και της κοινωνικής ζωής καταρρέει για πάντα. Η σύγκρουση ανάμεσα στις κυρίαρχες δυνάμεις της συντήρησης και τις απέλπιδες προσπάθειες ανανέωσης της κοινωνίας φτάνει στην οριακή της έξαρση. Τότε πλέον, οι γυναίκες χάνουν την ικανότητα τους να γεννούν παιδιά, η ζωή χάνει την δύναμη της να αναπαραχθεί. Αυτό έχει σαν άμεσο αποτέλεσμα να μεταλλαχθεί ο κοινωνικός ιστός σε τέτοιο βαθμό ώστε η «Χώρα» καταρρέει με ένα κύμα καταστροφών και μαζικών δολοφονιών που συνταράσσουν τα θεμέλια της Ιστορίας.
Κάποια χρόνια μετά, και όταν πλέον όλα έχουν αλλάξει και δεν έχει μείνει τίποτα από την ζωή όπως την γνωρίζαμε, τέσσερις ηρωίδες διαφορετικής ηλικίας (το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον) μας περιγράφουν την ιστορία του τέλους μιας κοινωνίας, το τέλος μιας «Χώρας», την τρομακτική κατάληξη μιας εποχής που ίσως είναι η εποχή μας…
Μια παραγωγή του Ινστιτούτου Πειραματικών Τεχνών.
Θέατρο Όρα. 10,11,12,13 Μαΐου.
Μια πορνογραφική σχέση του Φιλίπ Μπλασμπάν, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη. Ένας άντρας και μια γυναίκα γνωρίζονται μέσω ερωτικής αγγελίας με σκοπό την πραγμάτωση μιας ερωτικής φαντασίωσης. Μαζί επιχειρούν να ανασυνθέσουν την ιστορία τους μέσα από ένα παιχνίδι μνήμης και τελικά έρχονται αντιμέτωποι με τον έρωτα
Πρόκειται για τη θεατρική μεταφορά του σεναρίου της ομώνυμης κινηματογραφικής ταινίας του 1999. Παίζουν ο Στέλιος Μάινας και η Δήμητρα Ματσούκα.
Θέατρο Βεργίνα (Regency Casino). 11,12,25,26 Μαΐου.
Περιμένοντας τον Γκοντό του Σάμιουελ Μπέκετ, σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη. Είναι το πιο γνωστό έργο του Ιρλανδού δραματουργού και ένα από τα σημαντικότερα θεατρικά έργα του 20ού αιώνα. Έχει γίνει αντικείμενο πολλών ερμηνειών και συζητήσεων. Δύο άστεγοι αλήτες (ή μήπως δύο πάμπτωχοι διανοούμενοι) περιμένουν στη μέση του πουθενά την άφιξη κάποιου μυστηριώδους Γκοντό που θα τους σώσει, αλλά δεν έρχεται ποτέ.Στην εποχή που γράφτηκε, ενσωμάτωνε την τραγική εμπειρία του παγκοσμίου πολέμου -που μόλις είχε τελειώσει- με την αναμονή για την ανασυγκρότηση πάνω στα ερείπια του ολέθρου. Η διαφορετικότητα της συγκεκριμένης σκηνικής προσέγγισης έγκειται στο γεγονός πως του πέντε ανδρικούς ρόλους του έργου ερμηνεύουν πέντε γυναίκες. Η Κάτια Γέρου, η Δήμητρα Χατούπη, η Λουκία Πιστιόλα, η Μυρτώ Αλικάκη και η Ειρήνη Στρατηγοπούλου. Μια παραγωγή του Θεάτρου Τέχνης "Κάρολος Κουν".
Δημοτικό θέατρο Καλαμαριάς. 16,17,18,19,20 Μαΐου.
Η έκτη Καρυάτιδα των Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη, σε σκηνοθεσία και επιμέλεια σκηνικού χώρου Κώστα Τσόκλη. Μια μοναχική ξεναγός με έντονο οικογενειακό παρελθόν αποφασίζει να ανάψει τα φώτα του σπιτιού της απέναντι από το καινούργιο μουσείο της Ακρόπολης και να φυλάξει σκοπιά μέχρι να υποδεχθεί την έκτη καρυάτιδα που βρίσκεται «αιχμάλωτη» στο βρετανικό μουσείο. Αυτή η ιδιόρρυθμη αποστολή της στα όρια του εθνικοπατριωτισμού, συνδέεται με την ζωή που έζησε και τους αρχαιολογικούς χώρους που γύρισε, ξεναγώντας τουρίστες από όλο τον πλανήτη. Η πίστη της ωστόσο στο παρελθόν και τις ρίζες θα την φέρει αντιμέτωπη μ ένα δυσοίωνο παρόν και μέλλον, αλλά και με την συλλογική μνήμη και ευθύνη, όπως αυτές αντικατοπτρίζονται στο αττικό φεγγάρι και τις ξεχωριστές φόρμες των καρυάτιδων. Με την Σοφία Φιλιππίδου.
Θέατρο Αθήναιον. 16-27 Μαΐου.
Αθώοι ψεύτες του Πήτερ Σάφερ, σε διασκευή και σκηνοθεσία Έφης Δρόσου. Η ηθική θεωρεί το ψέμα αφύσικο, γιατί παραμορφώνοντας την αλήθεια παρεμποδίζει την αναζήτησή της. Στη ζωή όμως της Σόφυ, του Φρανκ και του Τομ που έχουν υφάνει το παρελθόν τους πάνω σε ένα ψέμα ο καθένας, αυτό ακριβώς τους δημιουργεί προσδοκίες, τους απαλλάσσει από την αλήθεια της καταγωγής που δε θέλουν να ζούν, ώσπου στο τέλος αυτός ο ιστός του ψέματος που μέχρι τώρα τους προστάτευε διαλύεται. Και οι τρεις αυτοί ψεύτες είναι αθώοι. Είναι όμως;
Θέατρο Όρα. Από 18 Μαΐου.
Την Τρίτη στο σουπερμάρκετ του Εμμανουέλ Νταρλέ, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Μπερδέκα. Ένα συγκινητικό σύγχρονο γαλλικό έργο με έντονα κωμικό χαρακτήρα. Ένας σπαρακτικός μονόλογος για τον άνθρωπο που δε θέλει πια να κρύβει αυτό που είναι, όποιες και αν είναι οι συνέπειες. Και οι συνέπειες είναι πολλές όταν είσαι τραβεστί σε μια μικρή κοινότητα. Παίζει ο Φαίδωνας Καστρής.
Θέατρο Κολοσσαίον. 27,28,29 Μαΐου.
ΣΤΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ
Τσέχωφ-Κνίπερ: Η αλληλογραφία, σε σκηνοθεσία Ελένης Γεωργοπούλου. Η παράσταση προέκυψε από τις πρόβες της ομάδας, με αφετηρία το έργο της Carol Rocamora Παίρνω το χέρι σας στο δικό μου (σε μετάφραση της Χριστίνας Μπάμπου-Παγκουρέλη) και υλικό από βιογραφίες του Τσέχωφ, τα διηγήματά του, το σύνολο της αλληλογραφίας του και τις Αναμνήσεις της Κνίπερ. Μια παραγωγή της θεατρικής εταιρείας "Πόλις".
Θέατρο Αμαλία. 5 Μαΐου.
Μέλπω Αξιώτη–Η μεταμόρφωση της χρυσαλλίδας, σε σκηνοθεσία Νίκου Χατζόπουλου. Το κείμενο της παράστασης αποτελεί σύνθεση από τα έργα της Μέλπως Αξιώτη, Δύσκολες νύχτες, Η Κάδμω, Το σπίτι μου, Ποιήματα και Εικοστός αιώνας.
Παίζει η Σοφία Σεϊρλή.
Θέατρο Αμαλία. 8,9 Μαΐου.
Kassandra του Σέρχιο Μπλάνκο, σε σκηνοθεσία Δέσποινας Σαραφείδου και Ευαγγελίας Ανδριτσάνου. Στο έργο του Μπλάνκο η μυθική Κασσάνδρα γίνεται άντρας που νιώθει γυναίκα, φοράει γυαλιστερές κόκκινες μπότες και μίνι.
Η Kassandra είναι μια σύγχρονη μετανάστρια που παλεύει για την επιβίωση σε διαρκή αναζήτηση ταυτότητας, εξόριστη στο σώμα της και ξένη σε κάθε πατρίδα, μια γυναίκα της νύχτας που απευθύνεται με σπασμένα αγγλικά στους θαμώνες ενός μπαρ, στους θεατές.
Θέατρο Αμαλία. 11,12 Μαΐου.
Ο βασιλιάς πεθαίνει του Ευγένιου Ιονέσκο, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ζώτου. Ο Μπερανζέ, ένας βασιλιάς με εξασθενημένη δύναμη του οποίου το βασίλειο καταρρέει, μαθαίνει πως θα πεθάνει μέσα σε μιάμιση ώρα.
Θέατρο Άνετον. 11,12,13 Μαΐου.
Μετά το τέλος, από την πειραματική ομάδα έρευνας παραστατικών τεχνών «Α4Μ» (αφορμή), σε σκηνοθεσία Αθηνάς Δράγκου. Με αφορμή το έργο After the end του Dennis Kelly η παράσταση είναι μια έρευνα πάνω στα θέματα της βίας, της εξουσίας, της τρομοκρατίας και του ελέγχου, όπου τα όρια ανάμεσα στο καλό και το κακό συγχέονται, οι χαρακτήρες αποδομούνται και οι ηθοποιοί ως μέσο-φορέας ενσαρκώνουν την οργανική ουσία του έργου καθώς και των ερωτημάτων που προκύπτουν από αυτό.
Θέατρο Άνετον. 16,17,18,19,20 Μαΐου.
Κρυφά των Γιόν Φόσσε και Ν.Γ, σε σκηνοθεσία και δραματουργική επεξεργασία Θάνου Μπλουγουρά.
Θέατρο Άνετον. 24,25,26,27 Μαΐου.
Θέατρο Άνετον. 24,25,26,27 Μαΐου.
Το σοκ ως πηγή έμπνευσης και αλήθειας
Είστε όλοι σας καθάρματα του Rodrigo Garcia σε σκηνοθεσία Δαμιανού Κωνσταντινίδη στο θέατρο Όρα (Θεσσαλονίκη)
"Ο αέρας είναι γεμάτος εικόνες". Η φράση του Δημόκριτου που ακούγεται στο έργο του Rodrigo Garcia, Είστε όλοι σας καθάρματα, βρίσκει απόλυτη εφαρμογή στην παράσταση που σκηνοθέτησε ο Δαμιανός Κωνσταντινίδης και ανέβηκε στο "τρομερά" δημιουργικό υπόγειο της οδού Αντωνίου Καμάρα, που από την τρέχουσα θεατρική περίοδο "πέρασε στα χέρια" της ομάδας Angelus Novus. Ο Κωνσταντινίδης έφερε στη σκηνή τον προκλητικό, σκληρό αλλά βαθιά αληθινό, ποιητικό και πολιτικό λόγο του Garcia, σχηματοποιημένο με εικόνες αισθητικής τελειότητας που συγκινούν με την καθαρότητα τους.
Το κείμενο του Garcia που αποτελείται από μονολόγους αντλημένους από σελίδες ημερολογίων, σκέψεις για τη ζωή και την στάση των ανθρώπων απέναντι σε θεμελιώδη υπαρξιακά ζητήματα, όπως τη δύναμη της επιθυμίας και την ορμή της σεξουαλικότητας, λειτουργεί σαν μια γροθιά απέναντι στην ασφάλεια του απόμακρου, αποστασιοποιημένου θεατή, αλλά και του "επαναπαυμένου" ασφαλή ανθρώπου. Από το κείμενο απουσιάζει η γραμμική, συμβατική ανάπτυξη της πλοκής ενώ είναι έντονα τα χωροχρονικά άλματα, γεγονός που δημιουργεί μια σύγχυση στην απορρόφηση όλων των πληροφοριών, ευτυχώς όχι ικανή να στερήσει κάτι από την σπουδαιότητα του συγκεκριμένου σκηνικού εγχειρήματος. Στο έργο υπάρχουν σαφείς παραπομπές στον τρόπο ζωής του ίδιου του συγγραφέα με αναφορές σε φτωχογειτονιές και παραγκουπόλεις. Ο Garcia πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του σε φτωχικές συνοικίες του Μπουένος Άιρες, ενώ πριν ασχοληθεί με το θέατρο και εγκατασταθεί στη Μαδρίτη, όπου δημιούργησε το θέατρο La Carniceria (θέατρο Κρεοπωλείο), δούλεψε ως μανάβης και κρεοπώλης. Ο σκηνικός χώρος είναι ένα κρεοπωλείο ή σφαγείο —μια πολύ καλή, ολοκληρωμένη σκηνογραφική πρόταση από τον Απόστολο Αποστολίδη— που σταδιακά "μεταμορφώνεται" σε ένα θυσιαστήριο, έναν χώρο τεμαχισμού του ανθρώπινου σώματος το οποίο θυσιάζεται στο βωμό της εμπορευματοποίησης αισθημάτων και αξιών.
Οι εικόνες της παράστασης έχουν ευθύ συσχετισμό με την έντονη θρησκευτικότητα που κουβαλάει το κείμενο και συσχετίζεται με το δίπολο επιθυμία-αμαρτία που οδηγεί σε μια εξιλέωση. Ο μοναδικός γυναικείος χαρακτήρας του έργου ως άλλη Μαρία Μαγδαληνή πλένει και σκουπίζει με τα μαλλιά της τα πόδια ενός ημίγυμνου "Ιησού", χρησιμοποιώντας ένα κόκκινο υγρό που χύνεται αδιάκοπα στο χώρο, παραπέμποντας στο αίμα του κρεοπωλείου των ανθρώπινων σωμάτων και ψυχών, αλλά και στον οίνο της θείας μετάληψης, "εις άφεσιν αμαρτιών". Λίγο νωρίτερα το κόκκινο υγρό στάζει από τα πλαστικά μπουκάλια που έχουν κάτω από τα μανίκια τους οι ηθοποιοί, σαν να βγαίνει από τις κομμένες φλέβες τους, τις ματωμένες ψυχές τους.
Το έργο είναι ουσιαστικά μια λεκτική καταιγίδα που έχει σαν στόχο να πλήξει την όποια ασφάλεια νιώθει ο επαναπαυμένος, περιχαρακωμένος στα κεκτημένα του θεατής. Το συχνά μετωπικό παίξιμο των ηθοποιών, η άμεση απεύθυνση στον θεατή —που λειτουργεί ως μια κατά μέτωπον επίθεση— κάτω από το φως που λούζει εξίσου σκηνή και πλατεία, κάνει τα βλέμματα ηθοποιών και θεατών να διασταυρώνονται, επιτείνοντας ένα αίσθημα συνενοχής, αλλά και καθαρής ενοχής που είναι έντονο στο κείμενο. Τα όρια ανάμεσα στη σκηνή και στην πλατεία έχουν εύστοχα καταπατηθεί. Οι ηθοποιοί φτάνουν στους θεατές μοιράζοντας φιλιά και —λεκτικά— χαστούκια εισάγοντας τους στο πλαίσιο κρίσης των πεπραγμένων που είναι έντονο στη γραφή του Garcia. Αρκεί να αναλογιστούμε την παρουσία του χαστουκιού ως μέσο για την ανάπτυξη της θρησκευτικής επιταγής "να γυρίσεις και το άλλο μάγουλο όταν φας ένα χαστούκι" αλλά και την λειτουργία του φιλιού ως μέσο έκφρασης συναισθημάτων τρυφερότητας, αποδοχής, αλλά και προδοσίας.
Οι τέσσερις νέοι, σκηνικά πρωτόπειροι ηθοποιοί (Κολτσιδοπούλου, Παπαϊωάννου, Ράμμος, Φουρλής) πετυχαίνουν —χωρίς ελάχιστο ίχνος υπερβολής— υποκριτικό άθλο. Εμφανίζονται επί σκηνής εξαντλητικά δουλεμένοι τόσο υποκριτικά, όσο και σωματικά, κινησιολογικά (επιμέλεια κίνησης Έφη Δρόσου). Ισορροπούν επιτυχώς ανάμεσα σε μια εξαιρετικά οργανωμένη σκηνοθετική "χορογραφία" και στο αυθόρμητο συναίσθημα —σκληρό, παλλόμενο, λυτρωτικό και ζωογόνο— που εκλύεται διαρκώς από ένα τόσο δυνατό κείμενο όπως αυτό του Garcia.
Απομονώνοντας λίγες φράσεις και μια εικόνα για το κλείσιμο αυτού του κειμένου: "Στις μεζονέτες γίνονται πιο αποτρόπαιες πράξεις από ότι στις παραγκουπόλεις, επειδή εκεί απλά υπάρχει ο προϋπολογισμός". Η φράση αυτή ακούγεται στον χειμαρρώδη μονόλογο που ερμηνεύει ο Φουρλής, εκφράζοντας μια κραυγή απόγνωσης στην άνευ όρων παράδοση της ανθρώπινης ψυχής στην εμπορευματοποίηση που προκαλούν τα Μ.Μ.Ε., οι πολυεθνικές, οι ταξικές διαφορές, ο πλούτος, ο στραγγαλισμός της επιθυμίας. Καθώς ο ήρωας αναρωτιέται που πάει η ψυχή, μια ανθρώπινη φιγούρα ανεβαίνει τη σκάλα του θεάτρου σε μια πορεία προς το ανώτερο, προς το φως, προς την αληθινή ζωή. Αυτή τη σκάλα ανεβαίνουμε λίγα λεπτά αργότερα και εμείς, οι θεατές, έχοντας παρακολουθήσει, μια καλοδουλεμένη παράσταση-πρόταση που αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο μια διαφορετική, προκλητική, ρηξικέλευθη θεατρική δημιουργία στη Θεσσαλονίκη του 2012.
Είστε όλοι σας καθάρματα του Rodrigo Garcia σε σκηνοθεσία Δαμιανού Κωνσταντινίδη στο θέατρο Όρα (Θεσσαλονίκη)
Το κείμενο του Garcia που αποτελείται από μονολόγους αντλημένους από σελίδες ημερολογίων, σκέψεις για τη ζωή και την στάση των ανθρώπων απέναντι σε θεμελιώδη υπαρξιακά ζητήματα, όπως τη δύναμη της επιθυμίας και την ορμή της σεξουαλικότητας, λειτουργεί σαν μια γροθιά απέναντι στην ασφάλεια του απόμακρου, αποστασιοποιημένου θεατή, αλλά και του "επαναπαυμένου" ασφαλή ανθρώπου. Από το κείμενο απουσιάζει η γραμμική, συμβατική ανάπτυξη της πλοκής ενώ είναι έντονα τα χωροχρονικά άλματα, γεγονός που δημιουργεί μια σύγχυση στην απορρόφηση όλων των πληροφοριών, ευτυχώς όχι ικανή να στερήσει κάτι από την σπουδαιότητα του συγκεκριμένου σκηνικού εγχειρήματος. Στο έργο υπάρχουν σαφείς παραπομπές στον τρόπο ζωής του ίδιου του συγγραφέα με αναφορές σε φτωχογειτονιές και παραγκουπόλεις. Ο Garcia πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του σε φτωχικές συνοικίες του Μπουένος Άιρες, ενώ πριν ασχοληθεί με το θέατρο και εγκατασταθεί στη Μαδρίτη, όπου δημιούργησε το θέατρο La Carniceria (θέατρο Κρεοπωλείο), δούλεψε ως μανάβης και κρεοπώλης. Ο σκηνικός χώρος είναι ένα κρεοπωλείο ή σφαγείο —μια πολύ καλή, ολοκληρωμένη σκηνογραφική πρόταση από τον Απόστολο Αποστολίδη— που σταδιακά "μεταμορφώνεται" σε ένα θυσιαστήριο, έναν χώρο τεμαχισμού του ανθρώπινου σώματος το οποίο θυσιάζεται στο βωμό της εμπορευματοποίησης αισθημάτων και αξιών.
Οι εικόνες της παράστασης έχουν ευθύ συσχετισμό με την έντονη θρησκευτικότητα που κουβαλάει το κείμενο και συσχετίζεται με το δίπολο επιθυμία-αμαρτία που οδηγεί σε μια εξιλέωση. Ο μοναδικός γυναικείος χαρακτήρας του έργου ως άλλη Μαρία Μαγδαληνή πλένει και σκουπίζει με τα μαλλιά της τα πόδια ενός ημίγυμνου "Ιησού", χρησιμοποιώντας ένα κόκκινο υγρό που χύνεται αδιάκοπα στο χώρο, παραπέμποντας στο αίμα του κρεοπωλείου των ανθρώπινων σωμάτων και ψυχών, αλλά και στον οίνο της θείας μετάληψης, "εις άφεσιν αμαρτιών". Λίγο νωρίτερα το κόκκινο υγρό στάζει από τα πλαστικά μπουκάλια που έχουν κάτω από τα μανίκια τους οι ηθοποιοί, σαν να βγαίνει από τις κομμένες φλέβες τους, τις ματωμένες ψυχές τους.
Το έργο είναι ουσιαστικά μια λεκτική καταιγίδα που έχει σαν στόχο να πλήξει την όποια ασφάλεια νιώθει ο επαναπαυμένος, περιχαρακωμένος στα κεκτημένα του θεατής. Το συχνά μετωπικό παίξιμο των ηθοποιών, η άμεση απεύθυνση στον θεατή —που λειτουργεί ως μια κατά μέτωπον επίθεση— κάτω από το φως που λούζει εξίσου σκηνή και πλατεία, κάνει τα βλέμματα ηθοποιών και θεατών να διασταυρώνονται, επιτείνοντας ένα αίσθημα συνενοχής, αλλά και καθαρής ενοχής που είναι έντονο στο κείμενο. Τα όρια ανάμεσα στη σκηνή και στην πλατεία έχουν εύστοχα καταπατηθεί. Οι ηθοποιοί φτάνουν στους θεατές μοιράζοντας φιλιά και —λεκτικά— χαστούκια εισάγοντας τους στο πλαίσιο κρίσης των πεπραγμένων που είναι έντονο στη γραφή του Garcia. Αρκεί να αναλογιστούμε την παρουσία του χαστουκιού ως μέσο για την ανάπτυξη της θρησκευτικής επιταγής "να γυρίσεις και το άλλο μάγουλο όταν φας ένα χαστούκι" αλλά και την λειτουργία του φιλιού ως μέσο έκφρασης συναισθημάτων τρυφερότητας, αποδοχής, αλλά και προδοσίας.
Οι τέσσερις νέοι, σκηνικά πρωτόπειροι ηθοποιοί (Κολτσιδοπούλου, Παπαϊωάννου, Ράμμος, Φουρλής) πετυχαίνουν —χωρίς ελάχιστο ίχνος υπερβολής— υποκριτικό άθλο. Εμφανίζονται επί σκηνής εξαντλητικά δουλεμένοι τόσο υποκριτικά, όσο και σωματικά, κινησιολογικά (επιμέλεια κίνησης Έφη Δρόσου). Ισορροπούν επιτυχώς ανάμεσα σε μια εξαιρετικά οργανωμένη σκηνοθετική "χορογραφία" και στο αυθόρμητο συναίσθημα —σκληρό, παλλόμενο, λυτρωτικό και ζωογόνο— που εκλύεται διαρκώς από ένα τόσο δυνατό κείμενο όπως αυτό του Garcia.
Απομονώνοντας λίγες φράσεις και μια εικόνα για το κλείσιμο αυτού του κειμένου: "Στις μεζονέτες γίνονται πιο αποτρόπαιες πράξεις από ότι στις παραγκουπόλεις, επειδή εκεί απλά υπάρχει ο προϋπολογισμός". Η φράση αυτή ακούγεται στον χειμαρρώδη μονόλογο που ερμηνεύει ο Φουρλής, εκφράζοντας μια κραυγή απόγνωσης στην άνευ όρων παράδοση της ανθρώπινης ψυχής στην εμπορευματοποίηση που προκαλούν τα Μ.Μ.Ε., οι πολυεθνικές, οι ταξικές διαφορές, ο πλούτος, ο στραγγαλισμός της επιθυμίας. Καθώς ο ήρωας αναρωτιέται που πάει η ψυχή, μια ανθρώπινη φιγούρα ανεβαίνει τη σκάλα του θεάτρου σε μια πορεία προς το ανώτερο, προς το φως, προς την αληθινή ζωή. Αυτή τη σκάλα ανεβαίνουμε λίγα λεπτά αργότερα και εμείς, οι θεατές, έχοντας παρακολουθήσει, μια καλοδουλεμένη παράσταση-πρόταση που αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο μια διαφορετική, προκλητική, ρηξικέλευθη θεατρική δημιουργία στη Θεσσαλονίκη του 2012.
Κορνήλιος Ρουσάκης
Ο Μπάρκερ πέρα από τα θεατρικά κείμενα έχει καταθέσει τις απόψεις του για το θέατρο και τη ζωή σε μια σειρά δοκιμίων. Μέσα από τα δοκίμια αναδεικνύεται, επίσης, η ιδιαίτερη θεατρική φόρμα που δημιούργησε, το ονομαζόμενο θέατρο της Καταστροφής· ένα προσωπικό θεατρικό στίγμα με συγκεκριμένες αρχές και στόχους, τόσο στο ζήτημα της γραφής και του θεατρικού περιεχομένου όσο και στη σχέση του κοινού με το θεατρικό γεγονός.
Το θέατρο της Καταστροφής βασίζεται στην ιδέα πως η φρίκη που συναντά ο άνθρωπος σε αυτόν τον κόσμο μπορεί να χρησιμεύσει στον εξευγενισμό του, αν έρθει αντιμέτωπος με τις θεμελιώδεις αλήθειες του ανθρώπινου δράματος. Σύμφωνα με τον Μπάρκερ, μέσα από τις «γκροτέσκ» αναλογίες της τραγωδίας το άτομο καθίσταται ικανό να βιώσει και να αναπτύξει ένα είδος ανθρωπισμού. Τέτοια καταστροφικά συμβάντα απελευθερώνουν το άτομο από την αυταπάτη και την εμμονή να επιδιώκει την εύρεση της αλήθειας.[1]
Αυτό που επιδιώκει ο Μπάρκερ μέσα από το θέατρο της Καταστροφής είναι να καλέσει το θεατή να σκεφτεί, να προχωρήσει ένα βήμα παρακάτω από τα εύκολα πεδία σκέψης που του παρέχει η πλειοψηφία των πνευματικών εμπειριών που έχει. Είναι αυτό που ο Charles Lamb αποκαλεί, στο ομώνυμο βιβλίο του, ένα «θέατρο της αποπλάνησης».[2] Ο Μπάρκερ καλεί τον θεατή να εξερευνήσει τα όρια της ηθικής εμπειρίας και του συναισθήματος. Το θέατρο του Μπάρκερ δεν είναι ένα μέσο για μάθηση και διδασκαλία. Είναι ένα θέατρο που απαιτεί προσπάθεια, προκαλώντας αδιάκοπα τον θεατή. Μια βασική αρχή του θεάτρου της Καταστροφής είναι ότι η τέχνη δεν είναι εύπεπτη. Έχει περισσότερο σαν στόχο να ερεθίσει τη συνείδηση.[3]
Το θέατρο της Καταστροφής απευθύνεται σε όσους υποφέρουν από τον ακρωτηριασμό της φαντασίας. Η τέχνη που γίνεται με μηχανικό τρόπο, η ιδεολογική τέχνη (η διασκεδαστική ή η διδακτική) εντείνει τον πόνο, αλλά ταυτόχρονα επιτείνει την ασαφή επιθυμία για την αποκατάσταση της ηθικής σκέψης, που είναι η αποστολή του θεάτρου. Το θέατρο της Καταστροφής είναι, επιπλέον, ένα θέατρο της παράδοσης. Δεν ανοίγει διάλογο με όσους δημιουργούν πόλους αφήγησης και χαρακτήρων, με όσους μιλούν με διαύγεια και υπευθυνότητα.[4] Φέρνοντας τον θεατή αντιμέτωπο με το παράλογο και την άστατη θέληση των χαρακτήρων, με έναν τρόπο απίστευτα άμεσο, εκφραστικό και οικείο, ο Μπάρκερ επιτρέπει στον θεατή να γίνει ένας προνομιακός μάρτυρας των απαγορευμένων πράξεων και των «εγκληματικών» σκέψεων.
Το ζητούμενο στο θέατρο της Καταστροφής του Μπάρκερ είναι να αναδειχθεί ο τρόπος λειτουργίας των ανθρώπων όταν αυτοί βρίσκονται έξω από την ομαλή ροή των πραγμάτων. Σύμφωνα με τον Μπάρκερ, σε μια καταστροφική στιγμή τα κοινά σημεία που αποτελούν τον ιστό της οργάνωσης των ανθρώπινων κοινωνιών —ηθική, θρησκεία, επιστήμη, γλώσσα— παύουν να υφίστανται και αρχίζουν να καταρρέουν.[5]
[1] Ian Tully Barr, «Censorship threatens freedom», Protem, τμ. 30, τχ. 16 (26/3/1991), σ. 5.
[2] Charles Lamb, Howard Barker’s Theatre of Seduction, Harwood Academic Publishers, Άμστερνταμ 1997.
[3] Steve Chinna, «The cliff, or the ‘stinking hospital bed’?: Howard Barker’s Gertrude – The cry», Salt Magazine, τχ. 2 (2008) [http://www.saltpublishing.com/saltmagazine/issues/02/index.htm# (16/12/2011)]
[4] Charles Lamb, Howard Barker’s Theatre of Seduction, σ. 15.
[5] Lynne Bradley, Adapting King Lear for the stage, Ashgate Publishing, Surrey 1988, σ. 174.
Τώρα στη Θεσσαλονίκη
Und του Χάουαρντ Μπάρκερ.
Μια μοναχική γυναίκα περιμένει τον εραστή της.
Καθώς η αργοπορία του παρατείνεται, η γυναίκα ισορροπεί ανάμεσα στο θέλω και στο πρέπει, τον έρωτα και την προδοσία, τη μοναξιά και την εγκατάλειψη, το μαύρο και το άσπρο. Ο φόβος και η εσωτερική δύναμη αναμετρώνται συνεχώς....
Ο άνδρας – εραστής που άλλοτε εμφανίζεται ως ο ιδανικός εραστής και άλλοτε ως ο δαίμονας που την καταδιώκει δεν θα εμφανιστεί όπως εκείνη τον φαντάζεται....
Είναι έτοιμη να φτάσει στα άκρα;
Ένα κείμενο που βουτάει στη διττή φύση του ανθρώπου. Στην ατέρμονη συνδιαλλαγή της λογικής με το συναίσθημα, ένα υπαρξιακό πρόβλημα που από προσωπικό γίνεται οικουμενικό.
Καθώς η αργοπορία του παρατείνεται, η γυναίκα ισορροπεί ανάμεσα στο θέλω και στο πρέπει, τον έρωτα και την προδοσία, τη μοναξιά και την εγκατάλειψη, το μαύρο και το άσπρο. Ο φόβος και η εσωτερική δύναμη αναμετρώνται συνεχώς....
Ο άνδρας – εραστής που άλλοτε εμφανίζεται ως ο ιδανικός εραστής και άλλοτε ως ο δαίμονας που την καταδιώκει δεν θα εμφανιστεί όπως εκείνη τον φαντάζεται....
Είναι έτοιμη να φτάσει στα άκρα;
Ένα κείμενο που βουτάει στη διττή φύση του ανθρώπου. Στην ατέρμονη συνδιαλλαγή της λογικής με το συναίσθημα, ένα υπαρξιακό πρόβλημα που από προσωπικό γίνεται οικουμενικό.
Info: Und του Χάουαρντ Μπάρκερ, από την ομάδα Oberon, σε σκηνοθεσία Διονύση Καραθανάση, μετάφραση Έλσης Σακελλαρίδου, σκηνικά-κοστούμια Μαρία Δήμητρα Βέττα, σχεδιασμό ήχων Jacob Brosda και φωτισμούς της Κέλλυς Εφραιμίδου.
Παίζουν: Δήμητρα Σιάχου, Αλεξάνδρα Σίμου.
Στο Studio Κοιτώνες, (πρώην στρατόπεδο Κόδρα, Θεμ. Σοφούλη 125, Θεσσαλονίκη), από 11 Ιανουαρίου.
Τα μυστικά της κρεβατοκάμαρας
Θα 'σαι 'δω ξανά του χρόνου του Μπέρναρντ Σλέηντ, σε σκηνοθεσία Θοδωρή Αθερίδη στο θέατρο Αθήναιον (Θεσσαλονίκη)
Έξι συναντήσεις σε έξι εικόνες για το "παράνομο" ζευγάρι Τζορτζ-Ντόροθι. Αυτό είναι το δραματουργικό υλικό του έργου του Σλέηντ, μιας γλυκόπικρης ρομαντικής κομεντί. Στη σκηνή παρακολουθούμε τις συνευρέσεις του ζευγαριού —που είναι παντρεμένοι και οι δύο— σε ένα ξενοδοχείο στο Μεντοτσίνο. Εκεί βρίσκονται κάθε χρόνο την ίδια μέρα, για μια μέρα. Ο συγγραφέας έξυπνα παρουσιάζει τις συναντήσεις τους ανά πενταετία, αναδεικνύοντας τις αλλαγές στη συμπεριφορά, στην εμφάνιση, στην οικογενειακή αλλά και συναισθηματική κατάσταση των χαρακτήρων, στο χρονικό διάστημα που έχει ακολουθήσει από την τελευταία φορά που βρέθηκαν στο δωμάτιο του ξενοδοχείου. Ο θεατής γίνεται μάρτυρας μιας συγκεκριμένης συνθήκης, αφού "φωτίζεται" ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα της ζωής των δυο τους, δεν βιώνεται η καθημερινότητα μιας ερωτικής σχέσης, με τα καλά και τα τρωτά της σημεία. Η ιδιαιτερότητα αυτής της συνθήκης διαφοροποιεί το έργο από τις συνηθισμένες ρομαντικές κομεντί, όπως επίσης και η επιλογή του συγγραφέα να συνδέσει τις ζωές αυτών των ανθρώπων στο πέρασμα του χρόνου, με σημαντικά πολιτικά και ιστορικά γεγονότα που συγκλόνισαν τον παγκόσμιο "χάρτη", από το 1960 κι έπειτα, που τοποθετείται το έργο. Στη συγκεκριμένη σκηνική εκδοχή η δράση, εύστοχα, τοποθετείται σε ένα πιο σύγχρονο πλαίσιο και οι ιστορικές-πολιτικές αναφορές αφορούν πλέον γεγονότα που είναι πιο πρόσφατα στη μνήμη του σημερινού θεατή. (Τσέρνομπιλ, πόλεμος στο Ιράκ κτλ).
Ο Θοδωρής Αθερίδης σκηνοθέτησε το έργο με κύριο γνώμονα την ανάδειξη των κωμικών στοιχείων που περιέχει μια τέτοια ιδιόμορφη σχέση δύο ετερόκλητων ανθρώπων. Το εγχείρημα, ωστόσο, χωλαίνει στη σκηνική συνύπαρξη των δύο ηθοποιών. Ο Αθερίδης και η Γωγώ Μπρέμπου, που υποδύονται τους δύο χαρακτήρες, είναι δύο ηθοποιοί με διαφορετικά εκφραστικά μέσα, διαφορετικό υποκριτικό τρόπο. Στη συγκεκριμένη παράσταση αυτή η διαφορετικότητα, αν και θα μπορούσε να λειτουργήσει προς την κατεύθυνση μιας ενδιαφέρουσας υποκριτικής πρότασης και συνύπαρξης, αντιθέτως δημιουργεί μια σκηνική σύγχυση και αμηχανία. Ο υπερκινητικός και ενεργητικός Τζορτζ του Αθερίδη δεν "βρίσκει επαφή" με την αμήχανη και ανέκφραστη —του τύπου "που είμαι, που βρίσκομαι"— Ντόρις της Μπρέμπου. Η ηθοποιός δεν πείθει ούτε στιγμή πως μπορεί να αναδείξει τις εναλλαγές του χαρακτήρα της Ντόρις καθώς περνούν τα χρόνια, ενώ παράλληλα, έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο τονισμού και έκφρασης των λέξεων, που δημιουργεί μια νευρικότητα στην παρακολούθηση. Ένα στοιχείο που η ηθοποιός είχε σε όλες τις προηγούμενες παραστάσεις που την έχω δει.
Το τεχνικό-αισθητικό μέρος της παράστασης παρουσιάζει ενδιαφέρον. Το ολόλευκο αφαιρετικό σκηνικό της Ελένης Μανωλοπούλου, με το τεράστιο κρεβάτι που δεσπόζει στη σκηνή και που αλλάζει χρώματα χάρη στους φωτισμούς του Αλέκου Αναστασίου, σε συνδυασμό με τα αντικείμενα του δωματίου που δεν είναι αληθινά αλλά απεικονίζονται πάνω σε κινούμενα ταμπλό, δίνουν στην παράσταση μια ονειρική, παιχνιδιάρικη διάσταση, μακριά από μια ρεαλιστική πραγματικότητα. Σε αυτή την πραγματικότητα επιστρέφουν τον θεατή, τα σύντομα βιντεάκια —σκηνοθετημένα από τον Αθερίδη και βιντεοσκοπημένα με κινητό τηλέφωνο— που ενώνουν τις εικόνες του έργου και αποτελούν μια "εισβολή" σε στιγμές από τη ζωή των δύο αυτών ανθρώπων, μια νατουραλιστική "φέτα ζωής".
Θα 'σαι 'δω ξανά του χρόνου του Μπέρναρντ Σλέηντ, σε σκηνοθεσία Θοδωρή Αθερίδη στο θέατρο Αθήναιον (Θεσσαλονίκη)
Ο Θοδωρής Αθερίδης σκηνοθέτησε το έργο με κύριο γνώμονα την ανάδειξη των κωμικών στοιχείων που περιέχει μια τέτοια ιδιόμορφη σχέση δύο ετερόκλητων ανθρώπων. Το εγχείρημα, ωστόσο, χωλαίνει στη σκηνική συνύπαρξη των δύο ηθοποιών. Ο Αθερίδης και η Γωγώ Μπρέμπου, που υποδύονται τους δύο χαρακτήρες, είναι δύο ηθοποιοί με διαφορετικά εκφραστικά μέσα, διαφορετικό υποκριτικό τρόπο. Στη συγκεκριμένη παράσταση αυτή η διαφορετικότητα, αν και θα μπορούσε να λειτουργήσει προς την κατεύθυνση μιας ενδιαφέρουσας υποκριτικής πρότασης και συνύπαρξης, αντιθέτως δημιουργεί μια σκηνική σύγχυση και αμηχανία. Ο υπερκινητικός και ενεργητικός Τζορτζ του Αθερίδη δεν "βρίσκει επαφή" με την αμήχανη και ανέκφραστη —του τύπου "που είμαι, που βρίσκομαι"— Ντόρις της Μπρέμπου. Η ηθοποιός δεν πείθει ούτε στιγμή πως μπορεί να αναδείξει τις εναλλαγές του χαρακτήρα της Ντόρις καθώς περνούν τα χρόνια, ενώ παράλληλα, έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο τονισμού και έκφρασης των λέξεων, που δημιουργεί μια νευρικότητα στην παρακολούθηση. Ένα στοιχείο που η ηθοποιός είχε σε όλες τις προηγούμενες παραστάσεις που την έχω δει.
Το τεχνικό-αισθητικό μέρος της παράστασης παρουσιάζει ενδιαφέρον. Το ολόλευκο αφαιρετικό σκηνικό της Ελένης Μανωλοπούλου, με το τεράστιο κρεβάτι που δεσπόζει στη σκηνή και που αλλάζει χρώματα χάρη στους φωτισμούς του Αλέκου Αναστασίου, σε συνδυασμό με τα αντικείμενα του δωματίου που δεν είναι αληθινά αλλά απεικονίζονται πάνω σε κινούμενα ταμπλό, δίνουν στην παράσταση μια ονειρική, παιχνιδιάρικη διάσταση, μακριά από μια ρεαλιστική πραγματικότητα. Σε αυτή την πραγματικότητα επιστρέφουν τον θεατή, τα σύντομα βιντεάκια —σκηνοθετημένα από τον Αθερίδη και βιντεοσκοπημένα με κινητό τηλέφωνο— που ενώνουν τις εικόνες του έργου και αποτελούν μια "εισβολή" σε στιγμές από τη ζωή των δύο αυτών ανθρώπων, μια νατουραλιστική "φέτα ζωής".
Κορνήλιος Ρουσάκης
[...] Το 1884 υπέβαλε το διήγημα Του Ελληνικού αγώνος το τριακοσιάδραχμον έπαθλον στο λογοτεχνικό διαγωνισμό της Εστίας. Το έργο αποκλείστηκε λόγω του σατιρικού χαρακτήρα του και τον επόμενο χρόνο ο Ξενόπουλος δημοσίευσε το πρώτο του αισθητικό δοκίμιο με τίτλο Περί Κάλλους στο Αττικόν Ημερολόγιον του Ειρηναίου Ασώπιου. Το 1884 έγραψε το πρωτόλειο ρομαντικής υφής μυθιστόρημα Ο άνθρωπος του κόσμου. Αθηναϊκή μυθιστορία. Από το 1890-1910 υπήρξε μέλος της Σοσιαλιστικής Νεολαίας και ένθερμος οπαδός του Πλάτωνα Δρακούλη. Το 1893 έγινε γνωστός στους λογοτεχνικούς κύκλους με τη νουβέλα Μαργαρίτα Στέφα, γραμμένη στην καθαρεύουσα (το τελευταίο έργο του πριν τη χρησιμοποίηση της δημοτικής στα κείμενά του). Δύο χρόνια αργότερα πραγματοποιήθηκε η πρώτη εμφάνισή του στο θεατρικό χώρο με δύο έργα που παραστάθηκαν από το θίασο του Παναγή Λεκατσά, τον Ψυχοπατέρα και τον Τρίτο.
[...] Ως πεζογράφος ο Ξενόπουλος ξεκίνησε από το χώρο της ηθογραφίας και πέρασε γρήγορα στο ρεαλιστικό (και αργότερα νατουραλιστικό) αστικό μυθιστόρημα με στοιχεία κοινωνικού προβληματισμού, το οποίο υποστήριξε και θεωρητικά, με έντονες επιρροές από το έργο των Ονορέ ντε Μπαλζάκ και Εμίλ Ζολά. Σημειώνονται εδώ μυθιστορήματά του Ο κόκκινος βράχος, Λάουρα, Η Αναδυομένη, Πλούσιοι και Φτωχοί και Τίμιοι και άτιμοι. Άξια λόγου είναι επίσης η κριτική δραστηριότητά του, στην οποία συμπορεύτηκε με τον Κωστή Παλαμά προς την ανανέωση του κριτικού λόγου, την προβολή της σύγχρονής του λογοτεχνικής παραγωγής και την αποκατάσταση της παλιότερης. Η γλώσσα του στο μεγαλύτερο μέρος του έργου του είναι η απλή δημοτική, η οποία βοήθησε στην προώθηση της φυσικότητας των διαλόγων στα έργα του, φυσικότητας που μαζί με την τεχνική αρτιότητα αποτέλεσαν τα βασικά προτερήματα της γραφής του. Εξάλλου στην τεράστια σε όγκο δραματική παραγωγή του κυριαρχούν επιρροές από τον Ίψεν και το αστικό και νατουραλιστικό γαλλικό θέατρο, καθώς επίσης ρομαντικά και μελοδραματικά στοιχεία, ενώ αξιοσημείωτη είναι η θεατρικότητα της γραφής του και η φροντισμένη ψυχογραφική προσέγγιση των ηρώων του. Σημαντική υπήρξε η συνεργασία του με τη Νέα Σκηνή του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου με το Μυστικό της Κοντέσσας Βαλέραινας το 1904, παράσταση-ορόσημο στην προσπάθεια ανανέωσης της ελληνικής θεατρικής πρακτικής (που είχε ξεκινήσει το 1895 με την παράσταση του Ψυχοπατέρα). Από τα θεατρικά του έργα αναφέρουμε επίσης ενδεικτικά τη Στέλλα Βιολάντη, τη Φωτεινή Σάντρη, τη Ραχήλ, το Ψυχοσάββατο, τον Πειρασμό και τον Ποπολάρο.
Πηγή: Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, www. ekebi.gr
Το έργο Ραχήλ;! παρουσιάζεται από το Κέντρο θεατρικής έρευνας Θεσσαλονίκης, σε σκηνοθεσία και κείμενο Πέτρου Ζηβανού, σκηνικά Λίλας Καρακώστα, κοστούμια Νατάσας Ζηβανού, μουσική Κώστα Βόμβολου.
Στην Αίθουσα Μάντεως Τειρεσία, Γεωργίου Κωνσταντινίδη 15 & Μάντεως Τειρεσία, Θεσσαλονίκη.
Η Αντιδημαρχία Πολιτισμού και Τουρισμού του Δήμου Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με το Σωματείο Καθηγητών Χορού διοργανώνει για δεύτερη συνεχή χρονιά, σειρά εκδηλώσεων, συμμετέχοντας στον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Χορού, την Κυριακή 29 Απριλίου 2012.
Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων διαμορφώνεται ως εξής:
14:00 – Πλατεία Τσιρογιάννη – Ομάδα Χορού «Κιναίσθηση»
15:00 – Πλατεία Αριστοτέλους («Ολύμπιον») – Ομάδα Χορού «Κιναίσθηση»
17:30 – Οργανισμός Σιδηροδρόμων Θεσσαλονίκης – Ομάδα Χορού «Β+6»
18:30 – Πλατεία Αριστοτέλους – Ομάδα Χορού «Β+6»
19:00 – Πλατεία Αριστοτέλους – Ομάδα Χορού «JandVacrobat»
19:30 – Πλατεία Αριστοτέλους – Ομάδα Χορού «Extravagance»
20:00 – Πλατεία Αριστοτέλους – Ομάδα Χορού «Μίνθη» - Μουσική: ομάδα «Κρούσις»
20:00 – Παραλία Θεσσαλονίκης (Λευκός Πύργος) – Ομάδα Χορού «Δρώσα Μάζα» - Μουσική: Τάξεις Κρουστών Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης & Αλέξανδρος Ιωάννου
20:30 – Λιμάνι Θεσσαλονίκης – Ομάδα Χορού «Jesuisl’ art»
20:30 – Πλατεία Αριστοτέλους – Ομάδα Χορού «Σώμαως»
Μέσα από την κλειδαρότρυπα.
Ιδιωτικές ζωές του Νόελ Κάουαρντ στο θέατρο Αυλαία (Θεσσαλονίκη)
Το έργο που έκανε γνωστό τον Νόελ Κάουαρντ, γραμμένο το 1930, σκηνοθέτησε ο Πέτρος Φιλιππίδης για τον θίασο S.T.E.P. Η πλοκή του έργου ξεκινά την πρώτη βραδιά του έγγαμου βίου δύο ζευγαριών, που επιλέγουν το ίδιο ξενοδοχείο και βρίσκονται σε διπλανά δωμάτια. Το ιδιαίτερο στοιχείο που πυροδοτεί τη δραματουργική ένταση είναι πως ο άνδρας του ενός ζευγαριού και η γυναίκα του άλλου, υπήρξαν παντρεμένοι και δεν έχουν πλέον τις καλύτερες σχέσεις. Μια σύμπτωση τους φέρνει κοντά, αρχικά καυγαδίζουν, εκφράζουν τη ζήλεια τους, επικρίνουν ο ένας το νέο σύντροφο του άλλου, φλερτάρουν, ερωτοτροπούν και τελικά εγκαταλείπουν τους νέους συζύγους τους και φεύγουν για να ζήσουν την αναθέρμανση του έρωτά τους σε διαμέρισμα στο Παρίσι. Αυτή είναι η πλοκή ενός κειμένου που αν και στην εποχή του έκανε αίσθηση λόγω της ιδιαίτερης γραφής του —που συνδυάζει το φλεγματικό αγγλικό χιούμορ με αλήθειες για τα μυστήρια και τα παιχνίδια των ερωτικών σχέσεων—, παρακολουθώντας το σήμερα μου έδωσε την εντύπωση πως είναι υπερβολικό, παρωχημένο και εντέλει τίποτα παραπάνω από τα δεκάδες μπουλβάρ που παρουσιάζονται στη σκηνή.
Ο Φιλιππίδης σκηνοθέτησε το έργο με το γνώριμο σκηνοθετικό του ύφος: ασταμάτηση κίνηση, κίνηση και πάλι κίνηση. Ατάκες και διάλογοι χάνονταν μέσα σε έναν καταιγισμό από μούτες, γκριμάτσες και χειρονομίες. Όλα τονισμένα, υπογραμμισμένα πολύ περισσότερο από όσο, κατά τη γνώμη μου, απαιτούσε το κείμενο και σε βαθμό που να χάνεται ο λόγος. Ο Τάσος Ιορδανίδης, στο ρόλο του Έλιοτ, μεταφέρει επί σκηνής την προαναφερθείσα υπερβολή και στα 95 λεπτά της παράστασης. Παίξιμο εξωστρεφές, με έντονες χειρονομίες, ενίοτε κουραστικό από τον πολύ χαριεντισμό και την τονισμένη χαριτωμενιά. Σε αρκετά σημεία, μάλιστα, η σκηνοθετική καθοδήγηση του Φιλιππίδη στον ηθοποιό φαίνεται τόσο έντονα που νομίζεις πως βλέπεις στη σκηνή τον ίδιο τον Φιλιππίδη στον ρόλο του Έλιοτ. Η Θάλεια Ματίκα, ως Αμάντα, δημιουργεί ένα ενδιαφέρον πορτραίτο μιας υπεροπτικής, έξυπνης, ιδιαίτερα ερωτικής και διεκδικητικής γυναίκας. Πολύ καλύτερη στο δεύτερο μέρος όπου αναδεικνύονται πιο καθαρά οι κωμικές δυνατότητες της ηθοποιού, καθώς εγκαταλείπεται ο καταιγιστικός τρόπος ομιλίας του πρώτου μέρους όπου με δυσκολία μπορεί κάποιος να συγκρατήσει όσα λέγονται. Οι δύο ηθοποιοί που συμπληρώνουν το κουαρτέτο του θιάσου, η Νικολέτα Κοτσαηλίδου και ο Ορέστης Τζιόβας είναι πιο μετρημένοι και οι ερμηνείες τους πιο ήπιες (ίσως επειδή αυτό απαιτούν και οι ρόλοι τους) και εντέλει πιο ολοκληρωμένες. Η Κοτσαηλίδου είναι η "αθώα" και λίγο αφελής Σίμπιλ την οποία εγκαταλείπει ο Έλιοτ και ο Τζίοβας υποδύεται τον πιο άξεστο, έτοιμο για καβγά, Βίκτορ, που έχει παντρευτεί την Αμάντα.
Όλα αυτά διαδραματίζονται μέσα σε ένα πραγματικά ανέμπνευστο, φλύαρο σκηνικό του Γιώργου Γαβαλά, όπου μέσα από σκόρπια αντικείμενα και έπιπλα παρουσιάζεται το διαμέρισμα που "κρύβει" τους δύο εραστές. Όλη η πρώτη πράξη παρουσιάζεται μπροστά από την κλειστή αυλαία και το σκηνικό χώρο των δύο μπαλκονιών του ξενοδοχείου αποτελούν τα "πολυφορεμένα" έπιπλα γνωστού οικονομικού πολυκαταστήματος επίπλων. Κατανοητή η πιθανή ανάγκη για μειωμένα κόστη παραγωγής, αλλά κάτι πιο καλόγουστο και εξίσου οικονομικό δεν θα έβλαπτε. Τα κοστούμια του Βασίλη Ζούλια (ιδιαίτερα αυτά των κυριών) εξαιρετικά φροντισμένα και αισθητικά άψογα, δίνουν το στίγμα της εποχής.
Ιδιωτικές ζωές του Νόελ Κάουαρντ στο θέατρο Αυλαία (Θεσσαλονίκη)
Ο Φιλιππίδης σκηνοθέτησε το έργο με το γνώριμο σκηνοθετικό του ύφος: ασταμάτηση κίνηση, κίνηση και πάλι κίνηση. Ατάκες και διάλογοι χάνονταν μέσα σε έναν καταιγισμό από μούτες, γκριμάτσες και χειρονομίες. Όλα τονισμένα, υπογραμμισμένα πολύ περισσότερο από όσο, κατά τη γνώμη μου, απαιτούσε το κείμενο και σε βαθμό που να χάνεται ο λόγος. Ο Τάσος Ιορδανίδης, στο ρόλο του Έλιοτ, μεταφέρει επί σκηνής την προαναφερθείσα υπερβολή και στα 95 λεπτά της παράστασης. Παίξιμο εξωστρεφές, με έντονες χειρονομίες, ενίοτε κουραστικό από τον πολύ χαριεντισμό και την τονισμένη χαριτωμενιά. Σε αρκετά σημεία, μάλιστα, η σκηνοθετική καθοδήγηση του Φιλιππίδη στον ηθοποιό φαίνεται τόσο έντονα που νομίζεις πως βλέπεις στη σκηνή τον ίδιο τον Φιλιππίδη στον ρόλο του Έλιοτ. Η Θάλεια Ματίκα, ως Αμάντα, δημιουργεί ένα ενδιαφέρον πορτραίτο μιας υπεροπτικής, έξυπνης, ιδιαίτερα ερωτικής και διεκδικητικής γυναίκας. Πολύ καλύτερη στο δεύτερο μέρος όπου αναδεικνύονται πιο καθαρά οι κωμικές δυνατότητες της ηθοποιού, καθώς εγκαταλείπεται ο καταιγιστικός τρόπος ομιλίας του πρώτου μέρους όπου με δυσκολία μπορεί κάποιος να συγκρατήσει όσα λέγονται. Οι δύο ηθοποιοί που συμπληρώνουν το κουαρτέτο του θιάσου, η Νικολέτα Κοτσαηλίδου και ο Ορέστης Τζιόβας είναι πιο μετρημένοι και οι ερμηνείες τους πιο ήπιες (ίσως επειδή αυτό απαιτούν και οι ρόλοι τους) και εντέλει πιο ολοκληρωμένες. Η Κοτσαηλίδου είναι η "αθώα" και λίγο αφελής Σίμπιλ την οποία εγκαταλείπει ο Έλιοτ και ο Τζίοβας υποδύεται τον πιο άξεστο, έτοιμο για καβγά, Βίκτορ, που έχει παντρευτεί την Αμάντα.
Όλα αυτά διαδραματίζονται μέσα σε ένα πραγματικά ανέμπνευστο, φλύαρο σκηνικό του Γιώργου Γαβαλά, όπου μέσα από σκόρπια αντικείμενα και έπιπλα παρουσιάζεται το διαμέρισμα που "κρύβει" τους δύο εραστές. Όλη η πρώτη πράξη παρουσιάζεται μπροστά από την κλειστή αυλαία και το σκηνικό χώρο των δύο μπαλκονιών του ξενοδοχείου αποτελούν τα "πολυφορεμένα" έπιπλα γνωστού οικονομικού πολυκαταστήματος επίπλων. Κατανοητή η πιθανή ανάγκη για μειωμένα κόστη παραγωγής, αλλά κάτι πιο καλόγουστο και εξίσου οικονομικό δεν θα έβλαπτε. Τα κοστούμια του Βασίλη Ζούλια (ιδιαίτερα αυτά των κυριών) εξαιρετικά φροντισμένα και αισθητικά άψογα, δίνουν το στίγμα της εποχής.
Κορνήλιος Ρουσάκης
Όροι συμβολαίου ή θηλιά στο λαιμό;
Όροι συμβολαίου του Μάικ Μπάρτλετ, από το Κέντρο Θεατρικής Έρευνας Θεσσαλονίκης, στο θέατρο Άνετον.
Μια σκάλα που σχηματίζεται από κουτιά από πλέξιγκλας δεσπόζει στη σκηνή. Αυτή τη σκάλα πρέπει να ανέβει η Έμμα για να φτάσει στην επιτυχία, να επιβιώσει και να ανελιχθεί στην εργασιακή κλίμακα μέσα στην εταιρεία που εργάζεται. Τα πράγματα όμως δεν είναι απλά. Υπάρχουν οι όροι συμβολαίου. Στο ομότιτλο έργο του 32χρονου βρετανού Μάικ Μπάρτλετ, μέσα από μια σειρά σύντομων συναντήσεων ανάμεσα στην προσωπάρχη της εταιρείας και στη νεαρή υπάλληλο του τμήματος πωλήσεων, απεικονίζεται με σκληρό και γλαφυρό τρόπο η προσπάθεια ενός συστήματος να δημιουργήσει εργαζομένους-ρομπότ και να εισέλθει στα μονοπάτια της ιδιωτικής τους ζωής με στόχο να αποτρέψει οποιαδήποτε δημιουργία προσωπικής σχέσης ανάμεσα στους συναδέλφους. Πως μπορεί να αποτραπεί κάτι τέτοιο όταν οι σύγχρονες εργασιακές συνθήκες απαιτούν εξαντλητικά ωράρια και έλλειψη χρόνου για να γνωρίσεις άλλους ανθρώπους.
Στο έργο του Μπάρτλετ —που είναι γραμμένο το 2007— αποτυπώνεται η πορεία μιας υπαλλήλου που δεν μπόρεσε να τηρήσει τους όρους ενός συμβολαίου το οποίο απαιτεί από τους εργαζομένους να μη συνάπτουν καμία σεξουαλική σχέση με συναδέλφους της, προς την καταρράκωση. Στη συγκεκριμένη εταιρεία η ερωτική σχέση ορίζεται με τη λέξη "ρομαντική", που επαναλαμβάνεται συχνά από την προσωπάρχη, δίνοντας ακόμα πιο έντονο, σαρκαστικό περιεχόμενο, αφού ο ρομαντισμός αντιπαραβάλλεται αυτόματα με τη σκληρότητα που υπάρχει στο συγκεκριμένο (μόνο;) εργασιακό περιβάλλον. Η Εμμα ερωτεύεται έναν συνάδελφο της, τον Ντάρεν, κάνει ένα παιδί μαζί του και οδηγείται στο χωρισμό εκβιαστικά, αφού πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στη δουλειά της ή στον Ντάρεν.
Η Λήδα Μπατσή που σκηνοθέτησε το έργο χειρίστηκε άψογα ένα ζωντανό υλικό, ένα κείμενο με βάθος και ουσία. Έχοντας στα χέρια της το κείμενο που φωτίζει τη βιαιότητα του σύγχρονου εργασιακού περιβάλλοντος, με πινελιές έντονου σαρκαστικού χιούμορ, αλλά και την εξαιρετική, εύστοχη μετάφραση με τον παλλόμενο λόγο, της Χριστίνας Μπάμπου-Παγκουρέλη, δημιούργησε μια παράσταση που έχει ενδιαφέροντα σκηνοθετικά ευρύματα και εισάγει το θεατή από την αρχή σε μια θεατρική συνθήκη που αφορά τους πάντες. Οι δυο γυναίκες, παρά τη διαφορά θέσης στην εργασιακή κλίμακα, είναι ντυμένες με τα ίδια ρούχα, κάνουν ακριβώς τις ίδιες μηχανικές κινήσεις, μοιάζουν φυσιογνωμικά. Κι όμως είναι τόσο διαφορετικές. Η ζωή της Έμμα μπαίνει σε ένα μικροσκόπιο, ελέγχεται λεπτομερώς, ενώ η προσωπάρχης είναι μια απροσδιόριστη παρουσία (δεν γνωρίζουμε ούτε το όνομα της!). Εύστοχη και λειτουργική η σκηνοθετική άποψη που θέλει τις δύο γυναίκες να μην έχουν καμία άμεση οπτική επαφή στη διάρκεια της παράστασης, καθώς αναδεικνύεται το απρόσωπο που κυριαρχεί στη σχέση τους. Συνδιαλέγονται μέσω ενδοεπικοινωνίας. Δεν ανταλλάσουν παρά μόνο ελάχιστα βλέμματα λίγο πριν το τέλος κι αυτό κάνει το ψυχρό κλίμα του εργασιακού περιβάλλοντος να φτάνει στην πλατεία ακόμη ψυχρότερο.
Είναι ένα εργασιακό περιβάλλον που λειτουργεί σαν ένας Μεγάλος Αδελφός, που λειτουργεί ελέγχωντας τις κινήσεις των εργαζομένων και ζητώντας αναφορά για τις κινήσεις εντός και εκτός εταιρείας, εφόσον αυτές σχετίζονται με άλλους εργαζομένους. Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος με τον οποίο η προσωπάρχης διαβάζει αναφορές για την ερωτική ζωή του Ντάρεν και της Έμμα, σαν να πρόκειται απλά για την κατάσταση μισθοδοσίας. Υπάρχει ένα κοινωνικό και ευρύτερα πολιτικό μήνυμα που εξάγεται παρακολουθώντας την παράσταση: μέσα από μια ανελέητη πίεση και παραβίαση της ιδιωτικότητας σε οδηγούμε στην τρέλλα, στην παράνοια, αλλά θα φροντίσουμε εμείς να σε θεραπεύσουμε επειδή πιστεύουμε στις ικανότητες σου και σε θέλουμε κοντά μας.
Η διαφορά ανάμεσα στις δυο γυναίκες αποτυπώνεται εύστοχα μέσα από τις ερμηνείες των δυο ηθοποιών. Η Ιωάννα Λαμνή ως ψυχρή, άκαμπτη προσωπάρχης που ακολουθεί πιστά αυτό που ορίζουν οι κανόνες και οι συμβάσεις, και η Ελένη Κοτσώνα, στο ρόλο της Έμμα, που αποτυπώνει μέσα από την κίνηση και τη στάση του σώματος αλλά και την εκφορά του λόγου τη μεταβολή αυτής της γυναίκας από ενθουσιώδη υπάλληλο που θέλει να προσφέρει, σε ψυχικό ράκος, δίνουν δύο εξαιρετικές, ολοκληρωμένες ερμηνείες, με υποκριτικό μέτρο από την αρχή μέχρι το τέλος. Υπάρχει σκηνική χημεία και επικοινωνία σε αυτό το υποκριτικό μπραντεφέρ, που μοιάζει να έχει από την αρχή νικητή, αφού ο αντίπαλος της Έμμα είναι ανίκητος.
Το "έξυπνο" σκηνικό με τους κύβους που μετατρέπεται από σκάλα που οδηγεί στην επιτυχία, σε γραφεία που χρησιμοποιούν οι δύο γυναίκες, δημιούργησε η Νατάσα Ζηβανού. Μέσα στο σύγχρονο κλίμα οι μουσικές με τις ηλεκτρικές πινελιές που συνέθεσαν η Θέμιδα Βελένη και ο Δημήτρης Δαλέζης και οι φωτισμοί που κινούνται ανάμεσα στο ψυχρό και στο θερμό —που συμβαδίζει με την αντίθεση στον ψυχισμό των δύο γυναικών— που σχεδίασε ο Πέτρος Ζηβανός.
Όροι συμβολαίου του Μάικ Μπάρτλετ, από το Κέντρο Θεατρικής Έρευνας Θεσσαλονίκης, στο θέατρο Άνετον.
Στο έργο του Μπάρτλετ —που είναι γραμμένο το 2007— αποτυπώνεται η πορεία μιας υπαλλήλου που δεν μπόρεσε να τηρήσει τους όρους ενός συμβολαίου το οποίο απαιτεί από τους εργαζομένους να μη συνάπτουν καμία σεξουαλική σχέση με συναδέλφους της, προς την καταρράκωση. Στη συγκεκριμένη εταιρεία η ερωτική σχέση ορίζεται με τη λέξη "ρομαντική", που επαναλαμβάνεται συχνά από την προσωπάρχη, δίνοντας ακόμα πιο έντονο, σαρκαστικό περιεχόμενο, αφού ο ρομαντισμός αντιπαραβάλλεται αυτόματα με τη σκληρότητα που υπάρχει στο συγκεκριμένο (μόνο;) εργασιακό περιβάλλον. Η Εμμα ερωτεύεται έναν συνάδελφο της, τον Ντάρεν, κάνει ένα παιδί μαζί του και οδηγείται στο χωρισμό εκβιαστικά, αφού πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στη δουλειά της ή στον Ντάρεν.
Η Λήδα Μπατσή που σκηνοθέτησε το έργο χειρίστηκε άψογα ένα ζωντανό υλικό, ένα κείμενο με βάθος και ουσία. Έχοντας στα χέρια της το κείμενο που φωτίζει τη βιαιότητα του σύγχρονου εργασιακού περιβάλλοντος, με πινελιές έντονου σαρκαστικού χιούμορ, αλλά και την εξαιρετική, εύστοχη μετάφραση με τον παλλόμενο λόγο, της Χριστίνας Μπάμπου-Παγκουρέλη, δημιούργησε μια παράσταση που έχει ενδιαφέροντα σκηνοθετικά ευρύματα και εισάγει το θεατή από την αρχή σε μια θεατρική συνθήκη που αφορά τους πάντες. Οι δυο γυναίκες, παρά τη διαφορά θέσης στην εργασιακή κλίμακα, είναι ντυμένες με τα ίδια ρούχα, κάνουν ακριβώς τις ίδιες μηχανικές κινήσεις, μοιάζουν φυσιογνωμικά. Κι όμως είναι τόσο διαφορετικές. Η ζωή της Έμμα μπαίνει σε ένα μικροσκόπιο, ελέγχεται λεπτομερώς, ενώ η προσωπάρχης είναι μια απροσδιόριστη παρουσία (δεν γνωρίζουμε ούτε το όνομα της!). Εύστοχη και λειτουργική η σκηνοθετική άποψη που θέλει τις δύο γυναίκες να μην έχουν καμία άμεση οπτική επαφή στη διάρκεια της παράστασης, καθώς αναδεικνύεται το απρόσωπο που κυριαρχεί στη σχέση τους. Συνδιαλέγονται μέσω ενδοεπικοινωνίας. Δεν ανταλλάσουν παρά μόνο ελάχιστα βλέμματα λίγο πριν το τέλος κι αυτό κάνει το ψυχρό κλίμα του εργασιακού περιβάλλοντος να φτάνει στην πλατεία ακόμη ψυχρότερο.
Είναι ένα εργασιακό περιβάλλον που λειτουργεί σαν ένας Μεγάλος Αδελφός, που λειτουργεί ελέγχωντας τις κινήσεις των εργαζομένων και ζητώντας αναφορά για τις κινήσεις εντός και εκτός εταιρείας, εφόσον αυτές σχετίζονται με άλλους εργαζομένους. Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος με τον οποίο η προσωπάρχης διαβάζει αναφορές για την ερωτική ζωή του Ντάρεν και της Έμμα, σαν να πρόκειται απλά για την κατάσταση μισθοδοσίας. Υπάρχει ένα κοινωνικό και ευρύτερα πολιτικό μήνυμα που εξάγεται παρακολουθώντας την παράσταση: μέσα από μια ανελέητη πίεση και παραβίαση της ιδιωτικότητας σε οδηγούμε στην τρέλλα, στην παράνοια, αλλά θα φροντίσουμε εμείς να σε θεραπεύσουμε επειδή πιστεύουμε στις ικανότητες σου και σε θέλουμε κοντά μας.
Η διαφορά ανάμεσα στις δυο γυναίκες αποτυπώνεται εύστοχα μέσα από τις ερμηνείες των δυο ηθοποιών. Η Ιωάννα Λαμνή ως ψυχρή, άκαμπτη προσωπάρχης που ακολουθεί πιστά αυτό που ορίζουν οι κανόνες και οι συμβάσεις, και η Ελένη Κοτσώνα, στο ρόλο της Έμμα, που αποτυπώνει μέσα από την κίνηση και τη στάση του σώματος αλλά και την εκφορά του λόγου τη μεταβολή αυτής της γυναίκας από ενθουσιώδη υπάλληλο που θέλει να προσφέρει, σε ψυχικό ράκος, δίνουν δύο εξαιρετικές, ολοκληρωμένες ερμηνείες, με υποκριτικό μέτρο από την αρχή μέχρι το τέλος. Υπάρχει σκηνική χημεία και επικοινωνία σε αυτό το υποκριτικό μπραντεφέρ, που μοιάζει να έχει από την αρχή νικητή, αφού ο αντίπαλος της Έμμα είναι ανίκητος.
Το "έξυπνο" σκηνικό με τους κύβους που μετατρέπεται από σκάλα που οδηγεί στην επιτυχία, σε γραφεία που χρησιμοποιούν οι δύο γυναίκες, δημιούργησε η Νατάσα Ζηβανού. Μέσα στο σύγχρονο κλίμα οι μουσικές με τις ηλεκτρικές πινελιές που συνέθεσαν η Θέμιδα Βελένη και ο Δημήτρης Δαλέζης και οι φωτισμοί που κινούνται ανάμεσα στο ψυχρό και στο θερμό —που συμβαδίζει με την αντίθεση στον ψυχισμό των δύο γυναικών— που σχεδίασε ο Πέτρος Ζηβανός.
Κορνήλιος Ρουσάκης