(3-3-2018)Ο Federico García Lorca συνδυάζει με έναν μοναδικό τρόπο το κωμικό με το τραγικό στοιχείο, αναζητώντας την πνευματική ουσία του έρωτα και ανάγοντας τον από το επίπεδο του σώματος στο επίπεδο της ψυχής.
Πριν από 21 ώρες
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΟΜΑΔΑ OBERON. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΟΜΑΔΑ OBERON. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
(3-3-2018)Ο Federico García Lorca συνδυάζει με έναν μοναδικό τρόπο το κωμικό με το τραγικό στοιχείο, αναζητώντας την πνευματική ουσία του έρωτα και ανάγοντας τον από το επίπεδο του σώματος στο επίπεδο της ψυχής.
(20-9-2017)Με όχημα τον Χορό. Το Χοροθέατρο.
(31-12-2016)
Παιχνίδια ρόλων
Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου…
Και να σου κάνω τα ψώνια σου, και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου,
Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου,
Η αποστασιοποίηση του ατόμου από τα τεκταινόμενα στον κόσμο δεν είναι λύση.
Ο "έξω κόσμος" θα εισβάλλει και θα ‘χει την πιο αποτρόπαια μορφή...
Η Παρέλαση, ένα από τα τρία μονόπρακτα της τριλογία της Πόλης (1965), είναι το πιο πολυπαιγμένο έργο της Λούλας Αναγνωστάκη εντός και εκτός συνόρων.
"Δεν θέλω να είμαι ο μέσος όρος" ,"Εγώ δεν βολεύομαι", φράσεις από τον σπαραγμό της γυναίκας που κάνει την δική της επανάσταση, που έχει τον δικό της Οκτώβρη.
Με πλήρη επίγνωση της θέσης της, με αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια στέκεται και βλέπει τον ουρανό, τον ήλιο κατακόκκινο...
Ο ουρανός κατακόκκινος συνδυάζει το ηλιοβασίλεμα στην ταράτσα της Σοφίας Αποστόλου με την ηλικία της, και την ηλικία της με την Ιστορία, και την Ιστορία με τον Κόκκινο "Οχτώβρη" και τις απολήξεις του στην ελληνική ιστορία του 20ού αιώνα, την ελληνική κοινωνία της μεταπολεμικής εποχής, και την προσωπική βιογραφία της Σοφίας Αποστόλου.[1]
[1] "Οι ραγισμένοι καθρέφτες της πραγματικότητας. Ο σκηνικός πληθυσμός στα θεατρικά έργα της Λούλας Αναγνωστάκη", στο: Βάλτερ Πούχνερ, Ο μίτος της Αριάδνης, Δέκα θεατρολογικά μελετήματα, Αθήνα 2001.
Τώρα στη θεατρική σκηνή
Σε τέσσερις τοίχους (Η παρέλαση και Ο ουρανός κατακόκκινος) της Λούλας Αναγνωστάκη, σε σκηνοθεσία Αλέκου Σπυριδάκη.
Σκηνικά-κοστούμια: Μαριέττα Πανίδου
Μουσική-επιμέλεια ήχων: Κώστας ΒόμβολοςΣχεδιασμός φωτισμών: Μαρία Λαζαρίδου
Φωτογραφίες: Δήμητρα Σιάχου.
Η παρέλαση: Αλεξάνδρα Σίμου, Δημήτρης Τσάκας
Ο ουρανός κατακόκκινος: Ντιάνα Ζαχαροπούλου.
Μια παραγωγή της ομάδας Oberon.
Στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς (Μεταμορφώσεως 7-9, Καλαμαριά, Θεσσαλονίκη), από 22 μέχρι 26 Μαΐου 2013.
Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21:00, Κυριακή στις 20:00.
Πρώτη δουλειά της ομάδας, ήταν η παρουσίαση τριών μονόπρακτων του Σάμουελ Μπέκετ, με τον τίτλο Σαχλοκουβέντες-Three Occasional Pieces, σε σκηνοθεσία Αλέκου Σπυριδάκη. Και τα τρία έργα είναι φαινομενικά διαφορετικά, ωστόσο, κινούνται γύρω από κοινές θεματικές. Ένας αφηγητής ανιχνεύει το "μέσα σκοτάδι", μια γυναίκα λικνίζεται προς την ακινησία και το τέλος, ένας αναγνώστης και ένας ακροατής εμπλέκονται σε μια ιδιότυπη ιεροτελεστία ανάγνωσης. Η απώλεια, η εμμονή της επανάληψης, η μνήμη, η αναζήτηση διεξόδου αλλά και η παραίτηση είναι μοτίβα που επαναλαμβάνονται στα τρία έργα. Ανάμεσα στα μονόπρακτα παρεμβάλλονται και στίχοι από ποιήματα του Μπέκετ, που ο ίδιος χαρακτήρισε "σαχλοκουβέντες".
To 2011 η ομάδα παρουσίασε το Άτιμο κόκκινο, με κείμενα της Κατερίνας Γώγου και του Αλεν Γκίνσμπεργκ, σε σκηνοθεσία Διονύση Καραθανάση και Ντιάνας Ζαχαροπούλου. Μια γυναίκα μόνη, που ζει με τις αναμνήσεις της. Ένας άνδρας που κοιτάζει τη ζωή μέσα από έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή και ονειρεύεται μιαν "άλλη ζωή". Ένας περιθωριακός τύπος ανάμεσά τους, που δείχνει τη διέξοδο που ζητούν... Αυτοί είναι οι τρεις διαφορετικές φωνές που ενώνονται πάνω στα ποιήματα της Κατερίνας Γώγου, αλλά και το Ουρλιαχτό του Άλαιν Γκίνσμπεργκ.
Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ποίησης, στις 21 Μαρτίου 2011, η ομάδα στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών, ανέτρεξε σε ποιήματα-καταθέσεις ψυχής, στιγμές αιρετικής δημιουργίας, λέξεις "ισάξιες της αλήθειας". Αντίστοιχη παρουσία υπήρξε και στον εορτασμό της παγκόσμιας ημέρας ποίησης του 2012 στην εκδήλωση που διοργάνωσε το περιοδικό Εντευκτήριο.
Ακολούθησε το Κίτρινο σκυλί του Μισέλ Φάις, σε σκηνοθεσία Αλέκου Σπυριδάκη. Ο συγγραφέας, με αφορμή την επίθεση με βιτριόλι κατά της βουλγάρας καθαρίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα, έγραψε τον μακρύ, πυρετικό μονόλογο μιας νέας γυναίκας.
Η ομάδα συμμετείχε και στο πρωτότυπο θεατρικό εγχείρημα που έγινε στα πλαίσια των Δημητρίων 2011, στην σπονδυλωτή παράσταση Απογραφή πληθυσμού. Το έργο είναι αποτέλεσμα της συνεύρεσης έντεκα θεατρικών ομάδων της Θεσσαλονίκης, που συναντιούνται για πρώτη φορά σε ένα κοινό πρότζεκτ, ειδική παραγγελία του φεστιβάλ των Δημητρίων. Μοναδική κοινή σύμβαση παραμένει η επίσκεψη ενός απογραφέα σε κάποιο σπίτι, της ελληνικής επικράτειας. Οι καλλιτέχνες δημιούργησαν από ένα σύντομο μονόπρακτο, χωρίς η μία ομάδα να γνωρίζει την αισθητική και το περιεχόμενο των άλλων συντελεστών. Τα μονόπρακτα αυτά συνδέθηκαν στις τελικές δοκιμές, δημιουργώντας απρόβλεπτες εξελίξεις. Στόχος ήταν να αποδοθεί το περιπετειώδες μωσαϊκό της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας.
Στις αρχές του 2012 η ομάδα ανέβασε το μονόλογο του Χάουαρντ Μπάρκερ, Und. Το κείμενο, γραμμένο το 1999, βουτάει στη διττή φύση του ανθρώπου. Στην ατέρμονη συνδιαλλαγή της λογικής με το συναίσθημα, ένα υπαρξιακό πρόβλημα που από προσωπικό γίνεται οικουμενικό.
Μια μοναχική γυναίκα περιμένει τον εραστή της. Καθώς η αργοπορία του παρατείνεται, η γυναίκα ισορροπεί ανάμεσα στο θέλω και στο πρέπει, τον έρωτα και την προδοσία, τη μοναξιά και την εγκατάλειψη, το μαύρο και το άσπρο. Ο φόβος και η εσωτερική δύναμη αναμετρώνται συνεχώς....
Ο άνδρας–εραστής που άλλοτε εμφανίζεται ως ο ιδανικός εραστής και άλλοτε ως ο δαίμονας που την καταδιώκει δεν θα εμφανιστεί όπως εκείνη τον φαντάζεται....
Η τελευταία, μέχρι στιγμής, παρουσία της ομάδας στη θεατρική ζωή της Θεσσαλονίκης (και όχι μόνο) έγινε με το συνταρακτικό κείμενο του Διονυσίου Σολωμού, Η γυναίκα της Ζάκυθος. Ένα κείμενο με έναν παραληρηματικό, εξπρεσιονιστικό λόγο που έχει σαν βάση την αιώνια πάλη του καλού με το κακό. Παράλληλα θίγει και το θέμα της προσφυγιάς/μετανάστευσης (Μεσολογγίτισσες) και την αντιμετώπισή της από την άρχουσα τάξη (Γυναίκα) που την βλέπει σαν απειλή και αντιδρά βίαια.
http://oberonartgroup.blogspot.gr/
http://oberonartgroup.blogspot.gr/
Πολλοί από τους "εθνικούς ύμνους" των σημερινών Ευρωπαϊκών λαών κατάγονται από τον 18ο αιώνα (Αγγλία :1743, Γαλλία: 1792, Πολωνία:1797, Δανία: 1780 κ.α.), αλλά και από το 19ο αιώνα όπως το διαβόητο Η Γερμανία, η Γερμανία πάνω απ΄ όλα (1841) του Hoffman Von Fallerlseben, κανένας όμως από τους ποιητές δεν ξεπέρασε τα όρια της μετριότητας και κανένας δεν ανακηρύχτηκε σε "εθνικό ποιητή" της χώρας του.
Ο Σολωμός έχει ήδη ανακηρυχτεί σε "εθνικό ποιητή" από τον Ι. Πολυλά στα διάσημα «Προλεγόμενα» στην έκδοση των Ευρισκομένων (1859) του μεγάλου φίλου και "δασκάλου" του.
Τι σήμαινε όμως πραγματικά ο τίτλος του "εθνικού ποιητή" στην περίπτωση του Σολωμού είχε ήδη καταφανεί στα 1825, στην πρώτη εκείνη κριτική του Γ. Ψύλλα και τον Ύμνο εις την Ελευθερία, που είχε εκδοθεί το ίδιο αυτό έτος μέσα στο πολιορκούμενο Μεσολόγγι. Εκεί ο Ψύλλας κάνει για πρώτη φορά λόγο για "εθνική ποίηση", διαγράφοντας, ταυτόχρονα, και την παράδοση της: Κορνάρος, Ρήγας, Χριστόπουλος, δημοτικό τραγούδι-παράδοση, που κορυφώνεται στο Σολωμό.
Τι σήμαινε όμως πραγματικά ο τίτλος του "εθνικού ποιητή" στην περίπτωση του Σολωμού είχε ήδη καταφανεί στα 1825, στην πρώτη εκείνη κριτική του Γ. Ψύλλα και τον Ύμνο εις την Ελευθερία, που είχε εκδοθεί το ίδιο αυτό έτος μέσα στο πολιορκούμενο Μεσολόγγι. Εκεί ο Ψύλλας κάνει για πρώτη φορά λόγο για "εθνική ποίηση", διαγράφοντας, ταυτόχρονα, και την παράδοση της: Κορνάρος, Ρήγας, Χριστόπουλος, δημοτικό τραγούδι-παράδοση, που κορυφώνεται στο Σολωμό.
Ο Σολωμός είναι λοιπόν "εθνικός ποιητής" με την έννοια που έχει η περίφραση αυτή στο α΄ μισό του 19ου αιώνα, ιδιαίτερα για τα μικρότερα έθνη, που αναζητούν την εθνική ανεξαρτησία τους, αλλά και για μερικά μεγαλύτερα (Γερμανία, Ιταλία), που επιδιώκουν την εθνική τους ενότητα. [...]
Ο Σολωμός είναι ποιητής ευρωπαίος: α) ως ευρωπαίος πολίτης. Στην παρατήρηση του Βάρναλη (1825) ότι ο Σολωμός ως στα 17 του χρόνια (1798-1815) ήταν γάλλος πολίτης, πρέπει να προσθέσουμε ότι στα υπόλοιπα 42 χρόνια της ζωής του (1815-1857) ο Σολωμός υπήρξε άγγλος πολίτης. Δεν πάτησε ποτέ το πόδι σε ελλαδικό έδαφος, ακριβώς όπως λ.χ. δύο άλλοι διακεκριμένοι συμπατριώτες του, ο Κοραής και ο Κάλβος, β) ως προς τον πολιτισμό και την παιδεία του: ο Σολωμός ήταν ένας "λόγιος" ποιητής με ιταλική, σχολική και ανώτερη παιδεία και "δυτικά" πολιτισμικά στοιχεία, όπως ομολογούσε ο ίδιος όψιμα (Το Ελληνικό καραβάκι,1850-185 στην Ιταλία), όπου "βάρβαρος είχα φθάσει και πια δεν είμαι".
Η πρόσληψη εκ μέρους του και άλλων ευρωπαϊκών πολιτισμικών στοιχείων, γαλλικών, αγγλικών, γερμανικών έγινε δυνατή μέσα από τον ιταλικό πολιτισμικό δίαυλο, γ) ως προς την ουσία και το βεληνεκές του ωριμότερου έργου του, ο Σολωμός είναι σύγχρονος και ισότιμος με τους κορυφαίους εκπροσώπους του ευρωπαϊκού Ρομαντισμού, αλλά και πρωτοπόρος σε ορισμένα επιτεύγματα του, όπως η εφεύρεση του πεζού ποιήματος ( Η Γυναίκα της Ζάκυθος 1826/1829/1833).
Ο Σολωμός είναι τέλος ποιητής οικουμενικός: Ο Σολωμός στην κερκυραϊκή του ωριμότητα (1829-1857), περνάει, όπως μερικοί σύγχρονοι του ρομαντικοί ουτοπιστές, από την ιδέα του "Έθνους" στην ιδέα της "Ανθρωπότητας" και της "Οικουμένης". Η μετάβαση αυτή επιβεβαιώνεται από τα εξής τεκμήρια:
α) Η γνωστή ρήση του Σολωμού: "το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθινό" αντιστρέφει, κατάδηλα, την ιδεολογία του συγχρόνου του και συγχρόνου μας εθνικισμού: η αλήθεια προέχει του —προκατασκευασμένου— "εθνικού συμφέροντος".
γ) Η εθνική, πολιτική και μάλιστα προσωποποιημένη, Ελευθερία της επαναστατημένης νιότης του (Ύμνος εις την Ελευθερία,1823), μεταμορφώνεται τώρα, στην ωριμότητά του (Ελεύθεροι Πολιορκιμένοι,1834-1851), σε μιαν υπαρξιακή και πανανθρώπινη ελευθερία, που "κατακτάται" με εσωτερικό αγώνα, με την υπερνίκηση των εξωτερικών (φυσικών) και εσωτερικών (ηθικών) εμποδίων.
δ) Ο Σολωμός φαίνεται σαν να διαδηλώνει ο ίδιος αυτόν τον ώριμο προσηλυτισμό του σ΄ ένα "στοχασμό" του στους ελεύθερους πολιορκημένους: "Πρέπει να κάνεις ώστε ο μικρός κύκλος, μέσα στον οποίο κινείται το κάστρο(=Μεσολόγγι), να φανερώνει στο βάθος ή μάλλον στην ατμόσφαιρά του τα μεγαλύτερα συμφέροντα της Ελλάδας για την υλική θέση, [...] και για την ηθική θέση τα μεγαλύτερα συμφέροντα της Ανθρωπότητας. Δες τον Προμηθέα και εν γένει τα έργα του Αισχύλου".
Πηγή: http://www.corfuweb.gr/solomos.htm
Τώρα στη Θεσσαλονίκη
Η Ομάδα Τέχνης Oberon παρουσιάζει το έργο Η γυναίκα της Ζάκυθος του Διονυσίου Σολωμού.
Η Γυναίκα της Ζάκυθος ή όραμα του Διονυσίου Ιερομόναχου, εγκάτοικου εις ξωκλήσι Ζακύνθου (1826-1829). Ένα συνταρακτικό κείμενο του Διονυσίου Σολωμού που συντίθεται από δύο διαπλεκόμενα θέματα: την σκληρή και απαράδεκτη συμπεριφορά της Γυναίκας και την δεινή θέση των Μεσολογγιτισσών, που καταφεύγουν για βοήθεια στο νησί κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Μεσολογγίου.
Η αιώνια πάλη του καλού με το κακό. Παραληρηματικό έργο με εξπρεσιονιστικές πινελιές, ένα από τα πιο σπουδαία έργα της Ελληνικής Γραμματείας.
Info: Η γυναίκα της Ζάκυθος του Διονυσίου Σολωμού, σε σκηνοθεσία Αλέκου Σπυριδάκη. Σκηνικά-κοστούμια: Μαριέτα Πανίδου, φωτισμοί: Κέλλυ Εφραιμίδου, Μουσική-κιθάρα: Αλέξης Βαλάσσης, Βιολί: Περικλής Βραχνός.
Παίζουν: Σοφία Βούλγαρη, Διονύσης Καραθανάσης, Μάριος Μεβουλιώτης,
Στο θέατρο Άνετον, από 15 έως 23 Νοεμβρίου.
Ο Μπάρκερ πέρα από τα θεατρικά κείμενα έχει καταθέσει τις απόψεις του για το θέατρο και τη ζωή σε μια σειρά δοκιμίων. Μέσα από τα δοκίμια αναδεικνύεται, επίσης, η ιδιαίτερη θεατρική φόρμα που δημιούργησε, το ονομαζόμενο θέατρο της Καταστροφής· ένα προσωπικό θεατρικό στίγμα με συγκεκριμένες αρχές και στόχους, τόσο στο ζήτημα της γραφής και του θεατρικού περιεχομένου όσο και στη σχέση του κοινού με το θεατρικό γεγονός.
Το θέατρο της Καταστροφής βασίζεται στην ιδέα πως η φρίκη που συναντά ο άνθρωπος σε αυτόν τον κόσμο μπορεί να χρησιμεύσει στον εξευγενισμό του, αν έρθει αντιμέτωπος με τις θεμελιώδεις αλήθειες του ανθρώπινου δράματος. Σύμφωνα με τον Μπάρκερ, μέσα από τις «γκροτέσκ» αναλογίες της τραγωδίας το άτομο καθίσταται ικανό να βιώσει και να αναπτύξει ένα είδος ανθρωπισμού. Τέτοια καταστροφικά συμβάντα απελευθερώνουν το άτομο από την αυταπάτη και την εμμονή να επιδιώκει την εύρεση της αλήθειας.[1]
Αυτό που επιδιώκει ο Μπάρκερ μέσα από το θέατρο της Καταστροφής είναι να καλέσει το θεατή να σκεφτεί, να προχωρήσει ένα βήμα παρακάτω από τα εύκολα πεδία σκέψης που του παρέχει η πλειοψηφία των πνευματικών εμπειριών που έχει. Είναι αυτό που ο Charles Lamb αποκαλεί, στο ομώνυμο βιβλίο του, ένα «θέατρο της αποπλάνησης».[2] Ο Μπάρκερ καλεί τον θεατή να εξερευνήσει τα όρια της ηθικής εμπειρίας και του συναισθήματος. Το θέατρο του Μπάρκερ δεν είναι ένα μέσο για μάθηση και διδασκαλία. Είναι ένα θέατρο που απαιτεί προσπάθεια, προκαλώντας αδιάκοπα τον θεατή. Μια βασική αρχή του θεάτρου της Καταστροφής είναι ότι η τέχνη δεν είναι εύπεπτη. Έχει περισσότερο σαν στόχο να ερεθίσει τη συνείδηση.[3]
Το θέατρο της Καταστροφής απευθύνεται σε όσους υποφέρουν από τον ακρωτηριασμό της φαντασίας. Η τέχνη που γίνεται με μηχανικό τρόπο, η ιδεολογική τέχνη (η διασκεδαστική ή η διδακτική) εντείνει τον πόνο, αλλά ταυτόχρονα επιτείνει την ασαφή επιθυμία για την αποκατάσταση της ηθικής σκέψης, που είναι η αποστολή του θεάτρου. Το θέατρο της Καταστροφής είναι, επιπλέον, ένα θέατρο της παράδοσης. Δεν ανοίγει διάλογο με όσους δημιουργούν πόλους αφήγησης και χαρακτήρων, με όσους μιλούν με διαύγεια και υπευθυνότητα.[4] Φέρνοντας τον θεατή αντιμέτωπο με το παράλογο και την άστατη θέληση των χαρακτήρων, με έναν τρόπο απίστευτα άμεσο, εκφραστικό και οικείο, ο Μπάρκερ επιτρέπει στον θεατή να γίνει ένας προνομιακός μάρτυρας των απαγορευμένων πράξεων και των «εγκληματικών» σκέψεων.
Το ζητούμενο στο θέατρο της Καταστροφής του Μπάρκερ είναι να αναδειχθεί ο τρόπος λειτουργίας των ανθρώπων όταν αυτοί βρίσκονται έξω από την ομαλή ροή των πραγμάτων. Σύμφωνα με τον Μπάρκερ, σε μια καταστροφική στιγμή τα κοινά σημεία που αποτελούν τον ιστό της οργάνωσης των ανθρώπινων κοινωνιών —ηθική, θρησκεία, επιστήμη, γλώσσα— παύουν να υφίστανται και αρχίζουν να καταρρέουν.[5]
[1] Ian Tully Barr, «Censorship threatens freedom», Protem, τμ. 30, τχ. 16 (26/3/1991), σ. 5.
[2] Charles Lamb, Howard Barker’s Theatre of Seduction, Harwood Academic Publishers, Άμστερνταμ 1997.
[3] Steve Chinna, «The cliff, or the ‘stinking hospital bed’?: Howard Barker’s Gertrude – The cry», Salt Magazine, τχ. 2 (2008) [http://www.saltpublishing.com/saltmagazine/issues/02/index.htm# (16/12/2011)]
[4] Charles Lamb, Howard Barker’s Theatre of Seduction, σ. 15.
[5] Lynne Bradley, Adapting King Lear for the stage, Ashgate Publishing, Surrey 1988, σ. 174.
Τώρα στη Θεσσαλονίκη
Und του Χάουαρντ Μπάρκερ.
Μια μοναχική γυναίκα περιμένει τον εραστή της.
Καθώς η αργοπορία του παρατείνεται, η γυναίκα ισορροπεί ανάμεσα στο θέλω και στο πρέπει, τον έρωτα και την προδοσία, τη μοναξιά και την εγκατάλειψη, το μαύρο και το άσπρο. Ο φόβος και η εσωτερική δύναμη αναμετρώνται συνεχώς....
Ο άνδρας – εραστής που άλλοτε εμφανίζεται ως ο ιδανικός εραστής και άλλοτε ως ο δαίμονας που την καταδιώκει δεν θα εμφανιστεί όπως εκείνη τον φαντάζεται....
Είναι έτοιμη να φτάσει στα άκρα;
Ένα κείμενο που βουτάει στη διττή φύση του ανθρώπου. Στην ατέρμονη συνδιαλλαγή της λογικής με το συναίσθημα, ένα υπαρξιακό πρόβλημα που από προσωπικό γίνεται οικουμενικό.
Καθώς η αργοπορία του παρατείνεται, η γυναίκα ισορροπεί ανάμεσα στο θέλω και στο πρέπει, τον έρωτα και την προδοσία, τη μοναξιά και την εγκατάλειψη, το μαύρο και το άσπρο. Ο φόβος και η εσωτερική δύναμη αναμετρώνται συνεχώς....
Ο άνδρας – εραστής που άλλοτε εμφανίζεται ως ο ιδανικός εραστής και άλλοτε ως ο δαίμονας που την καταδιώκει δεν θα εμφανιστεί όπως εκείνη τον φαντάζεται....
Είναι έτοιμη να φτάσει στα άκρα;
Ένα κείμενο που βουτάει στη διττή φύση του ανθρώπου. Στην ατέρμονη συνδιαλλαγή της λογικής με το συναίσθημα, ένα υπαρξιακό πρόβλημα που από προσωπικό γίνεται οικουμενικό.
Info: Und του Χάουαρντ Μπάρκερ, από την ομάδα Oberon, σε σκηνοθεσία Διονύση Καραθανάση, μετάφραση Έλσης Σακελλαρίδου, σκηνικά-κοστούμια Μαρία Δήμητρα Βέττα, σχεδιασμό ήχων Jacob Brosda και φωτισμούς της Κέλλυς Εφραιμίδου.
Παίζουν: Δήμητρα Σιάχου, Αλεξάνδρα Σίμου.
Στο Studio Κοιτώνες, (πρώην στρατόπεδο Κόδρα, Θεμ. Σοφούλη 125, Θεσσαλονίκη), από 11 Ιανουαρίου.