search
Από το Blogger.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΧΩΣ: "Υπόγειο" (Αυλαία, 23-26/9), "Προσωπική συμφωνία" (Κολοσσαίον, 25/9-6/10), "Ρένα" (Αριστοτέλειον, 27/9-6/10), "Οθέλλος" (Αμαλία, 2-13/10), "Οι 12 ένορκοι" (Αθήναιον, 4-5/10)

ΘΕΑΤΡΟΛΟΓΙΟ

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΚΤΟΣ ΕΛΛΑΔΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΚΤΟΣ ΕΛΛΑΔΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
(14-8-2018)

Το Festival d' Automne του Παρισιού είναι μια γιορτή των σύγχρονων τεχνών. Θεσμοθετήθηκε το 1972 από τον Michel Guy, με την υποστήριξη του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας, Georges Pompidou. Καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ είναι ο σκηνοθετης Emmanuel Demarcy-Mota.
(30-5-2018)

Η Ένωση Θεάτρων της Ευρώπης πραγματοποιεί το Φεστιβάλ Future of Europe, στη Στουτγκάρδη, από 6 έως 10 Ιουνίου 2018.
(20-5-2018)

Το Φεστιβάλ Ζυρίχης είναι ένα καλλιτεχνικό γεγονός που υποστηρίζεται από όλους τους καλλιτεχνικούς φορείς της πόλης.
(20-8-2017)

Το Festival d' Automne του Παρισιού είναι μια γιορτή των σύγχρονων τεχνών. Θεσμοθετήθηκε το 1972 από τον Michel Guy, με την υποστήριξη του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας, Georges Pompidou. Καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ είναι ο σκηνοθετης Emmanuel Demarcy-Mota.
10 θεατρικές παραγωγές που θα παρουσιαστούν ή θα κάνουν παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ της Αβινιόν 2017(19-6-2017)

Ο Ιούλιος πλησιάζει και η καρδιά του θεάτρου της Γαλλίας για έναν ολόκληρο μήνα θα χτυπά στην Αβινιόν και στην Αυλή της Τιμής του Παλατιού των Παπών. Ο Κορνήλιος Ρουσάκης σταχυολογεί 10 θεατρικές παραγωγές που θα παρουσιαστούν ή θα κάνουν παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ της Αβινιόν 2017.
4 ελληνικές θεατρικές παραστάσεις στη Ζυρίχη
(21-9-2016)

Η Ελληνική Κοινότητα Ζυρίχης παρουσιάζει το 2ο Φεστιβάλ Ελληνικού Θεάτρου Ελβετίας, από 7 έως 13 Οκτωβρίου 2016, με 4 θεατρικές παραστάσεις για το ελληνόφωνο και το γερμανόφωνο κοινό της Ελβετίας. 

Το πρόγραμμα:
Time's Journey Through a Room του Toshiki Okada
Το Festival d' Automne του Παρισιού είναι μια γιορτή των σύγχρονων τεχνών. Θεσμοθετήθηκε το 1972 από τον Michel Guy, με την υποστήριξη του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας, Georges Pompidou. Καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ είναι ο σκηνοθετης Emmanuel Demarcy-Mota.
Το Festival d' Automne του Παρισιού είναι μια γιορτή των σύγχρονων τεχνών. Θεσμοθετήθηκε το 1972 από τον Michel Guy, με την υποστήριξη του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας, Georges Pompidou. Καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ είναι ο σκηνοθετης Emmanuel Demarcy-Mota.
Ο Ιούλιος πλησιάζει και η καρδιά του θεάτρου της Γαλλίας για έναν ολόκληρο μήνα θα χτυπά στην Αβινιόν και στην Αυλή της Τιμής του Παλατιού των Παπών. Ο Κορνήλιος Ρουσάκης σταχυολογεί 10 θεατρικές παραγωγές που θα παρουσιαστούν ή θα κάνουν παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ της Αβινιόν 2015.
Το φεστιβάλ Between the Seas της Νέας Υόρκης ιδρύθηκε το 2011 απο την ελληνίδα ηθοποιό και θεατρολόγο Ακτίνα Σταθάκη με στόχο την προώθηση στη Βόρεια Αμερική της μεσογειακής ταυτότητας και των παρασταστικών τεχνών.
To Φεστιβάλ της Αβινιόν (4 έως 27 Ιουλίου 2014) συμπληρώνει φέτος 68 χρόνια παρουσίας. Όπως επισημαίνει ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ, Ολιβιέ Πι, "στόχος και αυτή τη χρονιά, είναι να μετατραπεί η γαλλική αυτή πόλη σε ένα πεδίο συνάντησης διαφορετικών πολιτισμών".
Τρεις ελληνικές παραγωγές θα φιλοξενηθούν στο φεστιβάλ "Εργοτάξια της Ευρώπης" που διοργανώνεται για 5η χρονιά στο Παρίσι, από το Theatre de la Ville.
Στο φεστιβάλ, που περιλαμβάνει παραστάσεις από την Ισπανία, την Ιταλία και την Πορτογαλία, θα παρουσιαστούν τον προσεχή Ιούνιο,
Το Φεστιβάλ Ζυρίχης είναι ένα καλλιτεχνικό γεγονός που υποστηρίζεται από όλους τους καλλιτεχνικούς φορείς της πόλης. Διοργανώνεται από το Zurich Festival Foundation, για τέσσερις εβδομάδες κάθε Ιούνιο. Η Όπερα της Ζυρίχης, το Schauspielhaus, η ορχήστρα Tonhalle και το Kunsthaus, με τη συμμετοχή του μουσείου Rietberg και των θεάτρων Neumarkt και Rigiblick,
Το φεστιβάλ παραστατικών τεχνών Grec επιστρέφει τον Ιούλιο για 37η χρονιά στη Βαρκελώνη. Από την πρώτη μέχρι την τελευταία μέρα του Ιουλίου, θέατρο, χορός, μουσική και τσίρκο θα πλημμυρίσουν τις σκηνές της πόλης.

Από το φετινό θεατρικό πρόγραμμα ξεχωρίζουν:
η διασκευή των Τριών αδερφών του Τσέχοφ, από την ανερχόμενη δύναμη του σύγχρονου ιαπωνικού θεάτρου, τον σκηνοθέτη Oriza Hirata. Μια "android" εκδοχή του έργου, στην οποία ο πατέρας των τριών αδελφών, ένας κατασκευαστής ρομπότ, αντικαθιστά τη νεκρή κόρη του με ένα geminoid, ένα ρομπότ με ανθρώπινα συναισθήματα. (2/7-4/7)

Alma i Elizabeth, σε σκηνοθεσία Magda Puyo. Με βάση το σενάριο της ταινίας του Μπέργκμαν Persona και με οδηγό την προτροπή του δημιουργού να "χρησιμοποιηθεί το δημοσιευμένο υλικό του ελεύθερα", η Puyo δημιουργεί ένα συλλογικό ταξίδι με άξονα τα συναισθήματα δύο γυναικών που αναζητούν την ταυτότητά τους. (3/7-28/7)

 L' accident του Αλμπέρ Καμύ, σε σκηνοθεσία Carme Cané και Rosa M. Sardà. Ένας φιλοσοφικός στοχασμός, εμποτισμένος με άπλετο χιούμορ για τη ζωή και τον θάνατο, σε ένα έργο με πρωταγωνιστές τους φύλακες-αγγέλους του Αλμπέρ Καμύ και του Michel Gallimard. (4/7-7/7)

Tragedies Romanes (Κοριολανός, Ιούλιος Καίσαρας, Αντώνιος και Κλεοπάτρα) του Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Ivo van Hove.
Με την παράσταση αυτή πραγματοποιείται η πρώτη εμφάνιση του ολλανδικού Toneelgroep στη Βαρκελώνη. Ο σκηνικός χώρος θυμίζει την αίθουσα του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου. Οι θεατές βρίσκονται στο κέντρο μιας πολιτικής αρένας, μετακινούνται διαρκώς και μπορούν να φτάσουν στη σκηνή για να δουν τα δρώμενα από μια διαφορετική οπτική γωνία. Ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί το θέατρο και το βίντεο για να μιλήσει για την πολιτική εξουσία, με άξονα τον λόγο του Σαίξπηρ. (5/7-7/7)

Utopies. Ανερχόμενοι καλλιτέχνες από το Βερολίνο, το Μονπελιέ και τη Βαρκελώνη μιλούν για τους φόβους και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει μια γενιά νέων ανθρώπων που ζει σε περίοδο κρίσης και παγκοσμιοποίησης. Σπουδαστές από δραματικές σχολές των τριών πόλεων αυτοσχεδίασαν πάνω στο ερώτημα: "Πως θα είναι το αύριο;" Το αποτέλεσμα είναι μια performance που προσπαθεί να δώσει πολλαπλές απαντήσεις στο ερώτημα αυτό. (9/7)

Ρινόκερος του Ευγένιο Ιονέσκο, σε σκηνοθεσία Emmanuel Demarcy-Mota. Σ' αυτή την παραγωγή του εμβληματικού έργου του θεάτρου του παραλόγου, το φως στο κείμενο δίνεται μέσα από αποκαλυπτικές στιγμές σωματικού θεάτρου και κίνησης, με σκηνικές εικόνες αισθητικής απόλαυσης που "συνοδεύονται" από τον εκκωφαντικό ήχο των ρινόκερων. (12/7-14/7)

Hate Radio. Πως προετοιμάζεται το έδαφος για μια σφαγή όπως αυτή που έγινε στη Ρουάντα το 1994; Ο ελβετός θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης Milo Rau δημιουργεί μια νέα μορφή πολιτικού θεάτρου με πιστές αναπαραστάσεις επεισοδίων της πρόσφατης ιστορίας. (17/7-19/7)

Jo Mai. Μερικοί από τους καλύτερους, νεαρούς ηθοποιούς της καταλανικής σκηνής παρουσιάζουν μια δουλειά πλημμυρισμένη από τους ήχους εφηβικού rock n roll. O Ivan Morales και η θεατρική εταιρεία Prisamata παρουσιάζουν ένα σκοτεινό θέαμα σε ένα εγκαταλειμμένο bar. Εκεί μια ομάδα νέων αγοριών και κοριτσιών προσπαθούν να βιώσουν την οικογενειακή θαλπωρή που δεν ένιωσαν ποτέ. (25/7-28/7)
Η ετήσια πλατφόρμα Σatellart-transmitting Greece αποτελεί την μοναδική οργανωμένη κίνηση προβολής του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού στην Ευρώπη. Πρόκειται για την ευρωπαϊκή επέκταση του φεστιβάλ σύγχρονης ελληνικής δημιουργίας Milano incontra la Grecia, που έχει ξεκινήσει από το 2007 στο Piccolo Teatro του Μιλάνου.
Σκοπός της Σatellart-transmitting Greece είναι να εισάγει την σύγχρονη ελληνική δημιουργία στην Ευρώπη, εξασφαλίζοντας σταθερές συνεργασίες με ευρωπαϊκά θέατρα και πολιτιστικούς φορείς μέσα σε ένα ετήσιο οργανωμένο πλαίσιο: με κατάλληλο marketing και στρατηγική προβολής, με συγκεκριμένο καλλιτεχνικό προφίλ και στοχευμένες συνεργασίες ανά χώρα.
Ο καλλιτεχνικός προγραμματισμός γίνεται ξεχωριστά για κάθε θέατρο/πόλη και περιλαμβάνει όλο το φάσμα των τεχνών. Μέσα από συνεργασίες με φορείς και πολιτιστικούς χώρους της κάθε πόλης, οι εκδηλώσεις λαμβάνουν μεγάλη προβολή και αγγίζουν ένα ευρύ κοινό.

Από το 2007 έχουν συμμετάσχει στο φεστιβάλ του Μιλάνου καταξιωμένοι Έλληνες καλλιτέχνες
όπως η Λυδία Κονιόρδου, το Εθνικό Θέατρο, ο Θεόδωρος Τερζόπουλος, η Μάρθα Φριντζήλα, η Σαβίνα Γιαννάτου, ο Γιώργος Κουμεντάκης, ο Αντώνης Φωνιαδάκης, οι Rootlessrot κ.ά.
Επίσης αναγνωρισμένοι πολιτιστικοί φορείς όπως το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης και το φωτογραφικό πρακτορείο Magnum.
Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ στο Μιλάνο, η αίθουσα Studio του Piccolo Teatro (χωρητικότητας 450 θέσεων) γεμίζει με ένα υψηλού πνευματικού και κοινωνικού επιπέδου κοινό, και αγγίζει πληρότητες που φτάνουν έως και 100%.
Oι παραστάσεις-δρώμενα προγραμματίζονται σε διάφορα σημεία της εκάστοτε πόλης (θέατρα, μουσεία, πολιτιστικούς χώρους) με την σύμπραξη των τοπικών δήμων.

Στις 22 Απριλίου ανεβαίνει το Άουστρας ή Η Αγριάδα της Λένας Κιτσοπούλου.
 Μια παρέα νέων καλεί στο σπίτι της έναν τουρίστα που κάνει τις διακοπές του στην Ελλάδα. Η επίσκεψη του ξένου δημιουργεί ένταση μεταξύ των προσώπων και οδηγεί σε απρόσμενες καταστάσεις. Με όπλο την αιχμηρή γλώσσα, η συγγραφέας κάνει ένα σχόλιο για τις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας εξαιτίας της μετανάστευσης. Η σκηνοθεσία είναι του Γιάννη Καλαβριανού, τα σκηνικά και τα κοστούμια της Ιωάννας Τσάμη και η χορογραφία της Ξένιας Θεμελή. 
Παίζουν η φετινή νικήτρια του θεατρικού βραβείου "Μελίνα Μερκούρη", Λένα Παπαληγούρα, και οι Γρηγόρης Γαλάτης, Βασίλης Καραμπούλας, Γιωργής Τσουρής.

Η ομάδα χοροθεάτρου ΔΑΓΙΠΟΛΗ, μια ομάδα σύγχρονου χορού με πυρήνα της άτομα με κινητικό πρόβλημα και εμπνευστή-δημιουργό το Γιώργο Χρηστάκη, παρουσιάζει στο Μιλάνο στις 23 και 24 Απριλίου την παράσταση HUMAterra, που καλεί το θεατή να βγει από την βολική θέση του απλού παρατηρητή και να συγκρουσθεί με τα στερεότυπα του. Η σκηνή γεμίζει με χορευτές. Κάποιοι από αυτούς έχουν αναπηρία, κάποιοι όχι. Τα σώματα περιφέρονται, συγκρούονται, φλερτάρουν, επικοινωνούν μεταξύ τους, σε μια συνεχή ανατροπή της σωματικής ικανότητας και της σωματικής αναπηρίας. 
Η ομάδα ΔΑΓΙΠΟΛΗ γι' αυτή την παράσταση ενώνει τις δυνάμεις της με τους καταξιωμένους τραγουδιστές, δημιουργούς και μουσικούς, τον Ψαραντώνη, την Ελένη Τσαλιγοπούλου, τον Κώστα Λειβαδά και την Ανδριάνα Μπάμπαλη και την ηθοποιό Χρύσα Παπά στο ρόλο της αφηγήτριας. 

www.satellart.org
ΜΙΛΑΝΟ
Ομήρου Οδύσσεια, σε σκηνοθεσία Robert Wilson.
Η παραγωγή του Εθνικού θεάτρου (συμπαραγωγή με το Piccolo Theatre), ταξίδεψε στο Μιλάνο για έναν κύκλο παραστάσεων. Ο Wilson εμπνέεται από το ομηρικό έπος και δημιουργεί ένα σύνθετο θέαμα που "παίζει" με την κίνηση, τον ήχο, το φως. Μέσα από μια συνεχή ροή μαγικών εικόνων παρουσιάζεται το ταξίδι του Οδυσσέα στις θάλασσες και η επιστροφή του στην Ιθάκη, η επαφή του με θεούς, ανθρώπους και μυθικά τέρατα.
Piccolo Theatre, μέχρι 24 Απριλίου.

ΓΕΝΕΥΗ
Χαίρε νύμφη του Γρηγορίου Ξενόπουλου, σε σκηνοθεσία Λένας Κιτσοπούλου.
Η παράσταση του Θεάτρου Τέχνης, που ξεχώρισε τον περσινό χειμώνα θα παρουσιαστεί στο ελβετικό θέατρο Saint-Gervais. Η Κιτσοπούλου διασκεύασε το "παρωχημένο" κείμενο του Ξενόπουλου κινούμενη σε έναν βασικό νοηματικό άξονα: όλοι έχουμε ερωτευτεί και πληγωθεί στα τρυφερά χρόνια της εφηβείας, σχεδόν ολοι πιαστήκαμε κορόιδα και εξαπατηθήκαμε.
Saint-Gervais, από 29 Απριλίου μέχρι 2 Μαΐου.

ΧΑΪΔΕΛΒΕΡΓΗ
Στο πλαίσιο του διεθνούς θεατρικού φεστιβάλ της γερμανικής πόλης θα παρουσιαστούν δύο ακόμη δουλειές της Λένας Κιτσοπούλου. Πρόκειται για τον πολυσυζητημένο Αθανάσιο Διάκο, που προκάλεσε πλήθος αντιδράσεων όταν παρουσιάστηκε στο φεστιβάλ Αθηνών το περασμένο καλοκαίρι και την παραγωγή του Εθνικού θεάτρου Άουστρας ή Αγριάδα, που παρουσιάστηκε στο πλαίσιο της ενότητας Ο ξένος, σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού.
Στο ίδιο φεστιβάλ θα παιχτούν επίσης το Λιωμένο βούτυρο του Σάκη Σερέφα, σε σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα και η παραγωγή του θιάσου Κανιγκούντα Πόλη Κράτος, σε σκηνοθεσία Γιάννη Λεοντάρη.
27 & 28 Απριλίου.
Το Festival d' Automne του Παρισιού είναι μια γιορτή των σύγχρονων τεχνών. Στο φεστιβάλ παρουσιάζονται δημιουργίες πειραματικού χαρακτήρα. Κάθε χρόνο, από τον Σεπτέμβρη ως τον Δεκέμβρη, το κοινό έχει την ευκαιρία να δει πάνω από 40 παραστάσεις.
Το πρόγραμμα περιλαμβάνει θεατρικές, μουσικές και χορευτικές παραστάσεις, κινηματογραφικές προβολές και εκθέσεις εφαρμοσμένων τεχνών.
Μια επιλογή από τις παραστάσεις του φετινού προγράμματος, περιλαμβάνει τα ακόλουθα:

Πίστη, αγάπη, ελπιδα του Έντεν φον Χόρβατ, σε σκηνοθεσία Christoph Marthaler.
Γραμμένο το 1933, στο αποκορύφωμα της οικονομικής κρίσης, το έργο του Χόρβατ έχει άμεση σύνδεση με τις τωρινές συνθήκες διαβίωσης. Αφηγείται την ιστορία της Elisabeth, μιας γυναίκας που σταδιακά βυθίζεται στη φτώχεια, πέφτοντας θύμα των κοινωνικών δυνάμεων που συνθλίβουν τους ανθρώπους.
Ateliers Berthier. 14-21 Σεπτεμβρίου.

La Femme qui tua les Poissons, εμπνευσμένο από το La Decouverte du Monde της Clarise Lispector, σε σκηνοθεσία Bruno Bayen.
Επιδέξια χρονικογράφος της εποχής της, η Lispector (1920-1977) θεωρείται σημαντική φυσιογνωμία της βραζιλιάνικης λογοτεχνίας του 20ού αιώνα. Τα εβδομαδιαία χρονικά της για την εφημερίδα Jornal do Brazil, —που αντιστέκονται στον κομφορμισμό των μέσων μαζικής ενημέρωσης και στην πίεση της δικτατορίας— μετατρέπουν τις ιστορίες της καθημερινότητας σε σουρεαλιστικά παραμύθια. Ο Bayen διασκευάζει αυτό το υλικό, για το θέατρο.
Theatre de la Bastille. 17 Σεπτεμβρίου - 14 Οκτωβρίου.

La Resistible Ascension d' Arturo Ui του Μπέρτολντ Μπρέχτ, σε σκηνοθεσία Heiner Muller.
Γραμμένο κατά τη διάρκεια της ανόδου του Χίτλερ στην εξουσία, το έργο του Μπρεχτ παρουσιάζει τον δικτάτορα σαν ένα μαφιόζο του Σικάγου. Σε αυτή την παραγωγή που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1995 πρωταγωνιστεί ο Martin Wuttke, εμβληματική μορφή του Berliner Ensemble.
Theatre de la Ville. 24-28 Σεπτεμβρίου.

La Cite du Reve, μια διασκευή της νουβέλας L' Autre Cote του Alfred Kubin, σε σκηνοθεσία Krystian Lupa.
Είκοσι πέντε χρόνια μετά την πρώτη παραγωγή, ο Lupa επιστρέφει στο μοναδικό λογοτεχνικό έργο που έγραψε ο Kubin. Πρόκειται για ένα έργο που επηρέασε τον Κάφκα και τους σουρεαλιστές και  αφορά ένα καλλιτεχνικό ταξίδι προς την Αυτοκρατορία των Ονείρων.
Theatre de la Ville. 5-9 Οκτωβρίου.

Οι μικροαστοί του Μάξιμ Γκόργκι, από το σχήμα tg STAN.
Η ομάδα tg STAN δημιουργήθηκε το 1989. Κάποια από τα χαρακτηριστικά σημεία στον τρόπο εργασίας της ομάδας είναι η χρήση διαφορετικών γλωσσών στις παραστάσεις, η αξιοποίηση της ενέργειας του δαπέδου του σκηνικού χώρου και η έλλειψη σκηνοθέτη, η ύπαρξη συλλογικής σκηνοθεσίας από τους ηθοποιούς της ομάδας. Το έργο του Γκόργκι, γραμμένο το 1904, περιγράφει την ανέμελη καθημερινότητα της ρωσικής αστικής τάξης φωτίζοντας τις σκέψεις τους για τον έρωτα, τη μοναξιά, το γάμο.
Theatre de la Bastille. 30 Οκτωβρίου - 19 Νοεμβρίου.

Όρνιθες του Αριστοφάνη, σε διασκευή και σκηνοθεσία Madeleine Louarn.
Οι Όρνιθες εμφανίζουν όλες τις όψεις της ελληνικής κωμωδίας: λογοπαίγνια και γκάγκς, γκροτέσκο και παράλογο, καθώς και μια δυνατή σάτιρα της αποδυναμωμένης δημοκρατίας. Η σκηνοθέτης και ο χορογράφος Bernardo Montet επιχειρούν μέσα από χορευτικούς αυτοσχεδιασμούς να συνδέσουν την φιλοσοφική αυτή "φάρσα" με το σήμερα.
La Ferme du Buisson. 22-25 Νοεμβρίου.

Testament, από την ομάδα She She Pop.*
Εμπνευσμένο από τον Βασιλιά Ληρ του Σαίξπηρ, το Testament ανιχνεύει τις σχέσεις μεταξύ των γενεών. Τρεις γυναίκες έχουν προσκληθεί από τους πατέρες τους. Το κείμενο συνυφαίνει προσωπικές σκέψεις με κοινωνικές και οικονομικές θεωρίες για το γήρας και την κληρονομικότητα. Η παράσταση —στην οποία κυριαρχούν οι video προβολές και τα live τραγούδια— είναι ένας ειλικρινής διάλογος πάνω σε μια προβληματική συμφιλίωση.
Les Abbesses. 28 Νοεμβρίου - 3 Δεκεμβρίου.
*H παράσταση θα μεταφερθεί και στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο των Δημητρίων 2012, τον προσεχή Οκτώβριο.

 Αναλυτικά το πρόγραμμα του φεστιβάλ: http://www.festival-automne.com/program-2012.html
Το φεστιβάλ του Εδιμβούργου ξεκίνησε το 1947. Κάθε Αύγουστο οι σκηνές του φεστιβάλ "κατακλύζονται" από τις καλλιτεχνικές προτάσεις δημιουργών, από όλο το φάσμα των παραστατικών τεχνών.
Το φετινό θεατρικό πρόγραμμα περιλαμβάνει:

2008: Macbeth, βασισμένο στο έργο του Σαίξπηρ, σε διασκευή και σκηνοθεσία Grzegorz Jarzyna.
Τοποθετημένο σε έναν σύγχρονο και βίαιο χώρο δράσης, στη Μέση Ανατολή το 2008, το έργο του Σαίξπηρ εξακολουθεί να παρουσιάζει μια μηχανή βίας που, μόλις τεθεί σε κίνηση, λειτουργεί γρηγορότερα και ολοένα και πιο αποτελεσματικά.
Με θεαματικά πυροτεχνήματα, βίντεο εφέ και ένα πολυεπίπεδο ηχητικό τοπίο, η δύναμη της εξουσίας, η φιλοδοξία και το μεταφυσικό που κυριαρχούν στο σαιξπηρικό κείμενο εντάσσονται σε μια σύγχρονη σκηνοθετική πρόταση με κινηματογραφικά στοιχεία.
Lowland Hall. 11-18 Αυγούστου.

Waiting for Orestes: Electra, σε επιμέλεια σκηνικού χώρου και σκηνοθεσία Tadashi Suzuki.
Το κείμενο της παράστασης βασίζεται στην Ηλέκτρα του Ευριπίδη και στο κείμενο του Hugo von Hofmannsthal. Στην σκηνοθετική πρόταση του Suzuki, οι χαρακτήρες μεταφέρονται σε μια ψυχιατρική κλινική. Στον χώρο αυτό έχει εγκλωβιστεί όλη η ανθρωπότητα.
King's Theatre. 11-13 Αυγούστου.

Villa+Discurso, σε κείμενο και σκηνοθεσία Guillermo Calderón.
1970, Χιλή. Το βασικό κέντρο βασανιστηρίων του καθεστώτος του στρατηγού Πινοσέτ είναι η περιβόητη βίλα Γκριμάλντι. Τριάντα χρόνια μετά, τρεις γυναίκες διαφωνούν για το πώς να αναδιαμορφώσουν αυτό το αιματοβαμμένο κτιριακό συγκρότημα, καθώς και για το πώς θα πρέπει να αντιμετωπίσει η σύγχρονη χιλιανή κοινωνία, αυτή τη φριχτή και ανεπιθύμητη κληρονομιά.
Το Discurso παρουσιάζει τις τελευταίες ώρες στο γραφείο της πρωθυπουργού της Χιλής, από το 2006 ως το 2010, Michelle Buchelet. Το κείμενο είναι μια φανταστική αποχαιρετιστήρια ομιλία.
Τα δύο έργα παρουσιάζονται σε μια ενιαία παράσταση.
The Hub. 20-21 Αυγούστου.

The Rape of Lucrece του Σαίξπηρ, σε διασκευή και σκηνοθεσία Elizabeth Freestone.
Το ποίημα του Σαίξπηρ είναι μια φοβερή ιστορία πόθου, λαγνείας και επιβολής εξουσίας, ταυτόχρονα βίαιη και γοητευτική. Από το πολιτικό χρονικό ως το ερωτικό θρίλερ, η εξαιρετική δυναμική του ποιήματος αποκαλύπτεται πλήρως σε μια βραδιά με τραγούδι και αφήγηση.
Royal Lyceum Theatre. 22-26 Αυγούστου. 

Les Naufragés du Fol Espoir (Aurores), από το θέατρο του Ήλιου, σε σκηνοθεσία Αριάν Μνούσκιν.
Σε μια αίθουσα χορού, την άνοιξη πριν από τον Α' παγκόσμιο πόλεμο, γυρίζεται μια ταινία που βασίζεται στις περιπέτειες του Ιούλιου Βερν, με μάγειρες και σερβιτόρους στο καστ. Ένα κυνήγι θησαυρού, μια ομάδα από Ινδούς κυνηγούς που καταδιώκονται από καλόγριες κομάντο, ένας δραπέτης επαναστάτης δούκας σαρώνουν τη σκηνή την ίδια στιγμή που ο Δαρβίνος και η βασίλισσα Ελισάβετ παίζουν μονόπολη, πουλώντας και αγοράζοντας αυτοκρατορίες. Ένα πολύπλοκο θέαμα, ένα ταξίδι στον χώρο του φανταστικού.
Lowland Hall. 23-28 Αυγούστου.

Ξεχωρίζοντας κάποιες προτάσεις από το πρόγραμμα του χορού, αξίζει να αναφερθούν οι παραστάσεις:
Tatyana, από το Deborah Colker Dance Company, που βασίζεται στον Ευγένιο Ονέγκιν του Αλεξάντερ Πούσκιν. The Edinburgh Playhouse. 11-14 Αυγούστου.
Hora, από τη Batsheva Dance Company, σε χορογραφία Ohad Naharin. Με φόντο έναν πράσινο τοίχο, η κίνηση, η ενέργεια και οι αθλητικές κινήσεις των χορευτών βρίσκονται στο επίκεντρο, δημιουργώντας εντυπωσιακά ασύμμετρα σχήματα. (Μια παράσταση που θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε και στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο του φεστιβάλ των Δημητρίων 2012).
The Edinburgh Playhouse. 30 Αυγούστου - 1 Σεπτεμβρίου.

Αναλυτικά το πρόγραμμα του φεστιβάλ Εδιμβούργου: http://www.eif.co.uk/browse

Παράλληλα, την ίδια περίοδο "τρέχει" και το Fringe festival, με εκατοντάδες θεατρικές και μουσικές παραστάσεις. Το πρόγραμμα του Fringe: http://www.edfringe.com/whats-on
Μια δημοφιλής και σύγχρονη καλλιτεχνική περιπέτεια.Το φεστιβάλ Αβινιόν που ιδρύθηκε από τον Ζαν Βιλάρ το 1947, είναι σήμερα ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα στο χώρο των παραστατικών τεχνών. Κάθε χρόνο, τον Ιούλιο η Αβινιόν γίνεται μια πόλη-θέατρο, φιλοξενώντας χιλιάδες θεατρόφιλους. Σε μια προσπάθεια επιλογής από τις δεκάδες θεατρικές παραστάσεις του φετινού προγράμματος (7-28 Ιουλίου) ξεχωρίζουν τα εξής:

Τα highlights
Κάθε χρόνο ο Hortense Archambault και ο Vincent Baudriller, καλλιτεχνικοί διευθυντές του φεστιβάλ, συζητούν τη δομή του προγράμματος με έναν "συνεργαζόμενο-καλλιτέχνη". Έτσι, το φεστιβάλ εμπλουτίζεται με μια διαφορετική ευαισθησία, μια άλλη προσέγγιση για τις τέχνες και τη θεατρική δημιουργία. Το φεστιβάλ 2012 προετοιμάστηκε με τη συνεργασία του σκηνοθέτη Simon McBurney. Η δύναμη του McBurney έγκειται στην ικανότητα του να συνδυάζει τις παραδοσιακές τεχνικές και μεθόδους του θεάτρου, με την πιο εξελιγμένη μοντέρνα τεχνολογία. Έτσι, μπορεί να "ζωντανέψει" στη σκηνή ένα άλογο, χρησιμοποιώντας λίγες καρέκλες και να κάνει τους ηθοποιούς να πετούν στον ουρανό της Μόσχας, χωρίς να σηκώσουν τα πόδια τους από την σκηνή. 
Ο McBurney και το λονδρέζικο Theatre Complicite παρουσιάζουν στο φετινό φεστιβάλ το έργο του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα.

Με δύο παραστάσεις έρχεται στην Αβινιόν η Katie Mitchell. Διασκευάζει και σκηνοθετεί το έργο The Rings of Saturn του W.G. Sebald, αλλά και την παράσταση The Billion, που συνδημιούργησε με τον Stephen Emmott. Πρόκειται για μια παραγωγή του Royal Court Theatre που φωτίζει τις συνέπειες που θα έχει στον πλανήτη μια ραγδαία πληθυσμιακή αύξηση.
Ο Τόμας Οστερμάιερ —πιστός στο φεστιβάλ της Αβινιόν— σκηνοθετεί τον Εχθρό του λαού του Ίψεν και ο Romeo Castellucci, στο The Four Seasons Restaurant, σκιαγραφεί την αληθινή ιστορία του ζωγράφου Μαρκ Ρόθκο, ο οποίος κατέβασε από τους τοίχους του γνωστού εστιατορίου τους πίνακες πoυ είχε δημιουργήσει.
Ο χορογράφος Sidi Larbi Cherkaoui παρουσιάζει την παραγωγή Puz/zle: έναν στοχασμό για τη θέση του ατόμου στο κοινωνικό σύνολο.
Ένα αφιέρωμα για τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννηση του σκηνοθέτη Ζαν Βιλάρ, έχει ετοιμάσει η κολεκτίβα Komplexkapharnaum, με τίτλο Place Public.
Ένα δείγμα πολιτικού θεάτρου δίνουν οι Heidi και Rolf Abderhalden με την παράσταση Los Santos Inocentes (Day of Innocent Saints). Το κείμενο, που αναφέρεται στην πολιτική βία στην Κολομβία, προέκυψε έπειτα από ένα ταξίδι που έκανε ο Heidi Anderhalden στην πόλη Guapi της Κολομβίας, το 2009. Την ημέρα εκείνη οι κάτοικοι —οι περισσότεροι απόγονοι σκλάβων από τη βόρεια Αφρική— γιόρταζαν την ημέρα των "αθώων αγίων". Ψευδαίσθηση και πραγματικότητα μπερδεύονται στη σκηνή, μέσα σε έναν καταιγισμό από σφαίρες από καουτσούκ και σερπαντίνες της γιορτής. Ο εχθρός φτάνει γρήγορα και μπαίνει στη γιορτή...

Λόγος και κίνηση των σωμάτων
Tragedie, μια δημιουργία του Olivier Dubois. Ο χορογράφος μας μεταφέρει μια αίσθηση του κόσμου που ξεπερνά τα όρια μιας χορογραφίας. Η τραγωδία της ύπαρξης μας, έγκειται στην απλή διαπίστωση πως ένας άνθρωπος μόνος του δεν κάνει την ανθρωπότητα.

Atem-the breath, σε χορογραφία και σκηνοθεσία Josef Nadj. Μετασχηματίζοντας τη στενότητα ενός μικρού κουτιού 3-4 μέτρων σε έναν απέραντο χώρο και καταργώντας τα χρονικά όρια, ο Josef Nadj και η Anne-Sophie Lancelin μοιράζονται μια σωματική, θεατρική εμπειρία με τους 60 θεατές τους.

 Very Wetr, μια χορογραφία των Regine Chopinot και Umuissi Hnamano, εμπλουτισμένη με κείμενα του Walles Kotra. Ακροβατώντας ανάμεσα στην ακινησία και στη δυναμική αλληλεπίδραση των σωμάτων, η Chopinot και το χορευτικό γκρουπ των Le Wetr παρουσιάζουν ένα σύνθετο θέαμα με χορό, λόγο και πολυφωνικά τραγούδια. Ο Jean Paul Gaultier σχεδιάζει τα κοστούμια και κάνει body painting στα σώματα των χορευτών εικονογραφώντας τη σύνδεση των οστών και των μυών τους.

Το φεστιβάλ εμπλουτίζεται με εικαστικές εκθέσεις, κινηματογραφικά αφιερώματα, συναυλίες και παραστάσεις από σπουδαστές δραματικών σχολών.
Αναλυτικά το πρόγραμμα: http://www.festival-avignon.com/en/Prog
Ένα βλέμμα στην, εκτός των συνόρων, θεατρική δραστηριότητα.

ΒΕΡΟΛΙΝΟ
Σαουμπίνε, θεατρικό φεστιβάλ F.I.N.D 2012
1/3/2012-11/3/2012.

Το φεστιβάλ F.I.N.D 2012 φέρνει στο Βερολίνο παγκόσμιες πρεμιέρες και ειδικές παρουσιάσεις έργων. Θα παρουσιαστούν το τελευταίο έργο του Marius von Mayenburg, Martyrer, το έργο Miss Julie που σκηνοθέτησε στη Μόσχα ο Τόμας Οστερμάιερ, το Contes africains σε σκηνοθεσία Κριστόφ Βαρλικόφσκι, το Husbands του Τζον Κασσαβέτη σε σκηνοθεσία Ivo von Hore, η ελληνική θεατρική ομάδα BLITZ, η θεατρική ομάδα από την Αυστραλία "Sands through the hourglass". Στο πλαίσιο του F.I.N.D 2012 θα παρουσιαστεί η καλλιτεχνική δημιουργία σπουδαστών δραματικών σχολών από τη Γαλλία, την Πολώνια και τη Γερμανία.


ΣΟΦΙΑ, ΤΙΡΑΝΑ, ΜΟΣΧΑ
Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσιάζει το έργο Ντιμπούκ του Μπρους Μάγιερς, από το ομώνυμο έργο του Σαλόμ Άνσκι σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη στο Εθνικό Θέατρο «Ιβάν Βάζοφ» της Σόφιας στις 17,18 Φεβρουαρίου, στο Εθνικό Θέατρο Τιράνων στην Αλβανία στις 2, 3 Μαρτίου και στο θέατρο Μάλι της Μόσχας στις 16,17 Μαρτίου.

ΠΑΡΙΣΙ
Die Sonne [The sun]
στα γερμανικά, με γαλλικούς υπέρτιτλους
κείμενο & σκηνοθεσία Olivier Py
Theatre De L' Odeon, 7/3/2012-14/3/2012.

Πως μπορεί να βρεθεί μετά τη δοκιμασία της ανυπαρξίας, η εξαρση της χαράς; Στο Die Sonne [The sun] o Olivier Py συνεργάζεται με γερμανούς ηθοποιούς από τη Volksbuhne. Σε αυτό το έργο ο Py επαναδιαπραγματεύεται θέματα με τα οποία έχει ασχοληθεί και στο παρελθόν, υφασμένα στο μοτίβο της τέχνης ως ένα αίτημα ζωτικής σημασίας. Στο επίκεντρο του έργου ο Axel. Έρχεται από το νερό ή από τη γη; Είναι γιος ενός ναύτη ή ενός νεκροθάφτη; Σεξ, γέλιο, ομορφιά, ποίηση, δημιουργία: ο Axel ακτινοβολεί, ρουφάει τη ζωή.