(15-12-2018)
Εναλλακτικές προτάσεις για θεατρικές εξόδους στο χριστουγεννιάτικο Βερολίνο.
Πριν από 21 ώρες
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΘΕΑΤΡΟ ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΟΡΩΝ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΘΕΑΤΡΟ ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΟΡΩΝ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
(15-12-2018)
(9-12-2018)
Εναλλακτικές προτάσεις για θεατρικές εξόδους στο χριστουγεννιάτικο Λονδίνο.
(25-4-2018)
(19-12-2016)
(16-12-2016)
(9-12-2016)
(6-12-2016)
"Oresteia: Agamemnon" του Αισχύλου, σε σκηνοθεσία Zishan Uğurlu.
Το Eclipses Group Theatre —που δραστηριοποιείται παράλληλα σε Θεσσαλονίκη και Νέα Υόρκη— παρουσιάζει το έργο του Αισχύλου στο La Mama Theatre, στα ελληνικά με αγγλικούς υπέρτιτλους.
"Fireworks" της Dalia Taha, σε σκηνοθεσία Richard Twyman.
"Birdland" του Σάιμον Στέφενς, σε σκηνοθεσία Carrie Cracknell .
Το έργο παρακολουθεί την τελευταία βδομάδα της διεθνούς περιοδείας ενός ροκ σταρ, που βρίσκεται στο απόγειο της δόξας του. Οι πάντες τον γνωρίζουν. Μπορεί να αγοράσει ό,τι επιθυμεί.
1984 του Τζορτζ Όργουελ, σε διασκευή Robert Icke and Duncan Macmillan.
Το ολοκληρωτικό καθεστώς του Μεγάλου Αδελφού, παρακολουθώντας συνεχώς τους πάντες και τα πάντα μέσα από αμέτρητες διαδραστικές τηλεοθόνες, ασκεί τον απόλυτο έλεγχο στις πράξεις και τις συνειδήσεις.
Ute_Langkafel_gal.jpg)
Οι μνηστήρες έχουν βάλει γερά στο χέρι τη λεηλατημένη Ελλάδα. Ο Οδυσσέας είναι άφαντος και όσο για τον γιο του, τον νεαρό Τηλέμαχο, η οικονομική κρίση που μαστίζει την Αθήνα στην καρδιά του χειμώνα τον φέρνει αντιμέτωπο με το προαιώνιο και συνάμα επίκαιρο ερώτημα: Να μείνει ή να φύγει;
O Rupert Grint και ο Ben Whishaw πρωταγωνιστούν στην πρώτη σημαντική αναβίωση —μετά την πρώτη παράσταση το 1996— του βραβευμένου με βραβείο Olivier, Mojo.
Ομήρου Οδύσσεια, σε σκηνοθεσία Robert Wilson.
Η παραγωγή του Εθνικού θεάτρου (συμπαραγωγή με το Piccolo Theatre), ταξίδεψε στο Μιλάνο για έναν κύκλο παραστάσεων. Ο Wilson εμπνέεται από το ομηρικό έπος και δημιουργεί ένα σύνθετο θέαμα που "παίζει" με την κίνηση, τον ήχο, το φως. Μέσα από μια συνεχή ροή μαγικών εικόνων παρουσιάζεται το ταξίδι του Οδυσσέα στις θάλασσες και η επιστροφή του στην Ιθάκη, η επαφή του με θεούς, ανθρώπους και μυθικά τέρατα.
Piccolo Theatre, μέχρι 24 Απριλίου.
ΓΕΝΕΥΗ
Χαίρε νύμφη του Γρηγορίου Ξενόπουλου, σε σκηνοθεσία Λένας Κιτσοπούλου.
Η παράσταση του Θεάτρου Τέχνης, που ξεχώρισε τον περσινό χειμώνα θα παρουσιαστεί στο ελβετικό θέατρο Saint-Gervais. Η Κιτσοπούλου διασκεύασε το "παρωχημένο" κείμενο του Ξενόπουλου κινούμενη σε έναν βασικό νοηματικό άξονα: όλοι έχουμε ερωτευτεί και πληγωθεί στα τρυφερά χρόνια της εφηβείας, σχεδόν ολοι πιαστήκαμε κορόιδα και εξαπατηθήκαμε.
Saint-Gervais, από 29 Απριλίου μέχρι 2 Μαΐου.
Χαίρε νύμφη του Γρηγορίου Ξενόπουλου, σε σκηνοθεσία Λένας Κιτσοπούλου.
Η παράσταση του Θεάτρου Τέχνης, που ξεχώρισε τον περσινό χειμώνα θα παρουσιαστεί στο ελβετικό θέατρο Saint-Gervais. Η Κιτσοπούλου διασκεύασε το "παρωχημένο" κείμενο του Ξενόπουλου κινούμενη σε έναν βασικό νοηματικό άξονα: όλοι έχουμε ερωτευτεί και πληγωθεί στα τρυφερά χρόνια της εφηβείας, σχεδόν ολοι πιαστήκαμε κορόιδα και εξαπατηθήκαμε.
Saint-Gervais, από 29 Απριλίου μέχρι 2 Μαΐου.
ΧΑΪΔΕΛΒΕΡΓΗ
Στο πλαίσιο του διεθνούς θεατρικού φεστιβάλ της γερμανικής πόλης θα παρουσιαστούν δύο ακόμη δουλειές της Λένας Κιτσοπούλου. Πρόκειται για τον πολυσυζητημένο Αθανάσιο Διάκο, που προκάλεσε πλήθος αντιδράσεων όταν παρουσιάστηκε στο φεστιβάλ Αθηνών το περασμένο καλοκαίρι και την παραγωγή του Εθνικού θεάτρου Άουστρας ή Αγριάδα, που παρουσιάστηκε στο πλαίσιο της ενότητας Ο ξένος, σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού.
Στο ίδιο φεστιβάλ θα παιχτούν επίσης το Λιωμένο βούτυρο του Σάκη Σερέφα, σε σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα και η παραγωγή του θιάσου Κανιγκούντα Πόλη Κράτος, σε σκηνοθεσία Γιάννη Λεοντάρη.
27 & 28 Απριλίου.
Golfo, l'histoire d'un amour version grecque, μια διασκευή της Γκόλφως του Σπυρίδωνος Περεσιάδη, σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Γιάννου και Ελένης Αποστολοπούλου.
Μια παραγωγή της θεατρικής ομάδας "Les Hypocrites" που δημιουργήθηκε το 2012 και έχει την έδρα της στο Παρίσι. Οι καλλιτέχνες που την απαρτίζουν έχουν ελληνική ή ελληνογαλλική καταγωγή. Στην παράσταση διατηρείται το βουκολικό περιβάλλον του 19ου αιώνα στην Ελλάδα. Χρησιμοποιώντας τη γλώσσα του κειμένου του Περεσιάδη αλλά και παραδοσιακά τραγούδια, αφηγούνται την ιστορία της Γκόλφως και του Τάσου, μέσα από το δικό τους πρίσμα. Με μια σύγχρονη ματιά, μπλέκουν το παρελθόν με το παρόν, τα ελληνικά και τα γαλλικά, ξεπερνώντας τα γεωγραφικά πλαίσια και θέλοντας να επισημάνουν τη πολύπλευρη χωροχρονική διάσταση του έργου.
Στο Theatre de Verre, 9, 10, 16, 17 Μαρτίου.
Ακόμη...
ΛΟΝΔΙΝΟ
The audience του Peter Morgan, σε σκηνοθεσία Stephen Daldry.
Εδώ και εξήντα χρόνια η βασίλισσα Ελισάβετ ΙΙ, συναντά τους δώδεκα βρετανούς πρωθυπουργούς σε μια εβδομαδιαία ακρόαση στο παλάτι του Buckingham. Μια συνάντηση που είναι αυστηρά ιδιωτική. Και οι δύο πλευρές έχουν μια άτυπη δέσμευση να μην αποκαλύψουν σε κανέναν όσα έχουν ειπωθεί σε αυτές τις συναντήσεις. Ούτε και στους συντρόφους τους. Το έργο του Morgan "σπάει" αυτό το συμβόλαιο σιωπής και δημιουργεί ένα πλέγμα φανταστικών συναντήσεων ανάμεσα στους πρωθυπουργούς και τη βασίλισσα. Από τον Τσώρτσιλ μέχρι τον Κάμερον, στο έργο κάθε πρωθυπουργός χρησιμοποιεί αυτές τις συναντήσεις ως ένα χώρο εξομολόγησης.
Στον ρόλο της Ελισάβετ η Έλεν Μίρεν.
Στο Gielgud Theatre, από 5 Μαρτίου.
ΤΙΡΑΝΑ
Οιδίπους τύραννος του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Ilir Bokshi.
Αυτή η σκηνική εκδοχή της τραγωδίας του Σοφοκλή ξεκινά από το σημείο που ο Οιδίποδας προσπαθεί να απαλλάξει την πόλη του από την πανούκλα. Ο Οιδίποδα στέλνει τον Κρέοντα στους Δελφούς για να βρεθεί μια λύση για τα δεινά της πόλης. Επιστρέφοντας ο Κρέοντας, συνοδευόμενος από τον τυφλό μάντη Τειρεσία, αποκαλύπτει τους χρησμούς: η πανούκλα θα τελειώσει μόνο όταν βρεθεί ο δολοφόνος του βασιλιά Λάιου. Καθώς προχωρά το έργο, αποκαλύπτεται πως ο δολοφόνος είναι ο ίδιος ο Οιδίποδας.
Στο Εθνικό Θέατρο Τιράνων.
ΛΟΝΔΙΝΟ
In the Republic of Happiness του Μάρτιν Κριμπ, σε σκηνοθεσία Dominic Cooke.
Η απρόσμενη άφιξη του θείου Μπομπ, αναστατώνει τις χριστουγεννιάτικες διακοπές της οικογένειας. Ποιος είναι; Για ποιο λόγο έχει έρθει; Γιατί η γυναίκα του περιμένει στο αυτοκίνητο; Και ποιο είναι το αληθινό νόημα του αινιγματικού μηνύματός του; Για ένα πράγμα μπορούμε να είμαστε σίγουροι: ο κόσμος δεν θα είναι ποτέ ξανά ο ίδιος. Το νέο έργο του Μάρτιν Κριμπ είναι μια άγρια σάτιρα, μια προκλητική απεικόνιση των σύγχρονων εμμονών.
Στο Royal Court Theatre Downstairs, από 12 Δεκεμβρίου.
Ακόμη...
ΠΑΡΙΣΙ
Le Retour (Η επιστροφή) του Χάρολντ Πίντερ, σε σκηνοθεσία Luc Bondy.
Η επιστροφή είναι μια αντιστροφή: όλες οι κοινωνικές σχέσεις, η οικογένεια, ο γάμος, η δουλειά, ανατρέπονται μπροστά στα μάτια μας, κάποιες φορές σε μικρό βαθμό και άλλες με απότομα τραντάγματα. Στο έργο του Πίντερ που γράφτηκε το 1965, ένας μεσήλικας διανοούμενος επιστρέφει στην πατρίδα του μαζί με τη γυναίκα του. Πρωταγωνιστούν ο Bruno Ganz και η Emmanuelle Seigner.
Στο Theatre Odeon, μέχρι 23 Δεκεμβρίου.
ΜΟΝΑΧΟ
Franziska του Φρανκ Βέντεκιτ, σε σκηνοθεσία Andreas Kriegenburg.
Το έργο έκανε πρεμιέρα το 1912 στο Kammerspiele του Μονάχου και φέτος, με αφορμή τον εορτασμό των 100 χρόνων του θεάτρου, επιστρέφει στη σκηνή. Η Franziska είναι ένας "θηλυκός Φάουστ". Το έργο είναι μια παρωδία, ένα σχόλιο πάνω στο έργο του Γκαίτε. Η Franziska είναι μια νεαρή γυναίκα, που θέλει να φύγει από το σπίτι της μητέρας της. Ένα μήνυμα στο παράθυρο, της ανακοινώνει την άφιξη του Veit Kunz, ενός ασφαλιστικού πράκτορα από το Βερολίνο. Ο άνδρας την καλεί να κάνουν μια συμφωνία. Θα μπορεί να μεταμφιεστεί σε άνδρα και για δύο χρόνια θα απολαμβάνει τα πάντα. Όταν τελειώσει αυτό το χρονικό διάστημα, θα ανήκει σε εκείνον.
Στο Schauspielhaus, από 7 Δεκεμβρίου.
ΠΡΑΓΑ
The Makropulos Case, του Karel Čapek, σε σκηνοθεσία Robert Wilson.
Η αινιγματική, μοιραία Emilia Marty μπορεί να αλλάξει τη ζωή όλων. Αυτή η κωμωδία φαντασίας με την αστυνομική πλοκή μεταφέρει τον θεατή στα παρασκήνια του κόσμου της όπερας, στον κόσμο μιας εκφυλισμένης αριστοκρατίας, μιας αστικής τάξης σε αποσύνθεση. Το σύνθετο αυτό θέαμα σκηνοθετεί και επιμελείται σκηνογραφικά ο Robert Wilson.
Στο Estates Theatre, από 1 Δεκεμβρίου.
Μέσα σε αυτό το κλίμα της δυσμενούς, ασφυκτικής ελληνικής πραγματικότητας —που η συγκεκριμένη επισκέπτρια από τη Γερμανία βίωσε πιο έντονα και φυσικά, σε σύγκριση με τις αντίστοιχες επισκέψεις πολιτικών από την ίδια χώρα που συναντούν νεκρές, αφύσικες πόλεις, σαν μια ηχηρή απόδειξη πως το θεάτρο είναι πάντα με ανοιχτές κεραίες απέναντι στην αληθινή ζωή σε σχέση με την αποστειρωμένη λογική της πολιτικής— είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε τον τρόπο λειτουργίας ενός μεγάλου καλλιτεχνικού οργανισμού, που βρίσκεται σε μια χώρα που πρωταγωνιστεί στον τομέα της σύγχρονης τέχνης και ταυτόχρονα να κάνουμε τις αναπόφευκτες συγκρίσεις με την θεατρική παραγωγή στην Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα στη Θεσσαλονίκη.
Το Kammerspiele είναι ένα θέατρο στην πόλη του Μονάχου που δεν στρέφει τις "πλάτες" του στην υπόλοιπη Ευρώπη. Έχει έντονο ευρωπαϊκό προσανατολισμό και αυτό αποδεικνύεται από τις μετακλήσεις ευρωπαίων σκηνοθετών και ηθοποιών (στο βασικό, μόνιμο ανσάμπλ του θεάτρου υπάρχουν ηθοποιοί από το Βέλγιο, την Ολλανδία, την Εσθονία). Ταυτόχρονα, είναι ένα θέατρο στραμμένο προς το σύγχρονο ρεπερτόριο και στη συνομιλία της θεατρικής τέχνης με τις υπόλοιπες τέχνες. Η Julia Lochte αναφέρθηκε σε συγκεκριμένα projects του θεάτρου που βγάζουν το κοινό από τη θεατρική αίθουσα και "προτείνουν" μια συνομιλία με εξωτερικούς χώρους της πόλης π.χ το θέαμα που εκτείνεται στους ναούς (ορθόδοξους, καθολικούς, μουσουλμανικούς κ.τ.λ.) που υπάρχουν στο Μόναχο και αναδεικνύει την πολυπολιτισμικότητα της πόλης και την συμβίωση των ανθρώπων με διαφορετικό θρήσκευμα. Τόνισε την παρουσία του νεανικού κοινού στο θέατρο και στην ανάγκη που υπάρχει για να παραμείνει το κοινό αυτό σε επαφή με την θεατρική δημιουργία και σχολίασε με γλαφυρό τρόπο τα mail που λαμβάνουν από ανθρώπους, κυρίως μεγαλύτερης ηλικίας, που εκφράζουν τη διαμαρτυρία τους, όταν παρουσιάζουν ένα κείμενο που ξεφεύγει από τα θεατρικά τετριμμένα π.χ. είναι σε μια άλλη γλώσσα.
Με αφορμή των εορτασμό των 100 χρόνων παρουσίας του θεάτρου, η Julia Lochte παρουσίασε εκτενώς τις παραστάσεις και τις δράσεις που έχουν σχεδιαστεί με αφορμή αυτό το γεγονός και μίλησε για τη συνεργασία με την Ελφρίντε Γιέλινεκ.
Λίγο πριν το κλείσιμο του τρίωρου αυτού ανοιχτού μαθήματος, απευθύνθηκε στους ακροατές, ζητώντας πληροφορίες σχετικά με τις συνθήκες που επικρατούν στη θεατρική Θεσσαλονίκη αυτή την περίοδο, την παρουσία του Κρατικού θεάτρου στην πόλη, τον τρόπο που δουλεύουν οι ομάδες και τη συμβολή των φορέων της πολιτείας στη θεατρική δραστηριότητα (το Kammerspiele επιχορηγείται με 18.000.000 ευρώ!, ενώ απασχολεί 27 μόνιμους ηθοποιούς για όλες τις παραγωγές του, 5 θεατρολόγους και 300 άτομα διοικητικούς υπαλλήλους και τεχνικό προσωπικό και στελέχη της δραματικής σχολής), τον τρόπο επιλογής των έργων και τη θέση του δραματολόγου (ενός καλλιτεχνικού συντελεστή που στην Ελλάδα και σε αντίθεση με τη Γερμανία, η παρουσία του θεωρείται συχνά περιττή).
Η σύγκριση των δύο θεατρικών πραγματικοτήτων αναπόφευκτη, όπως επίσης και η μελαγχολία στις συζητήσεις, στις παρέες, μετά το masterclass.
Από το 1998 έως το 2006 εργάστηκε στην Ελβετία, στο Θέατρο της Βασιλείας και από το 2006-07 είναι δραματολόγος στο γνωστό θέατρο του Μονάχου, Münchner Kammerspiele.
Ιδρύτρια και ψυχή του La Mama η Έλεν Στιούαρτ. Δημιούργησε το θέατρο σε ένα μικρό υπόγειο, στον αριθμό 312 της οδού East 9th, για να έχουν ο αδελφός της και οι φίλοι του έναν χώρο έκφρασης.
Η Στιούαρτ αφιέρωσε το θέατρο στον θεατρικό συγγραφέα και σε όλες τις πτυχές της θεατρικής δράσης. Σκηνοθέτησε, συνέθεσε και έγραψε το λιμπρέτο σε θεάματα-λαϊκές όπερες που παρουσιάστηκαν σε πολλές χώρες του κόσμου. Η Στιούαρτ τιμήθηκε με αρκετά βραβεία και διακρίσεις ανάμεσα στα οποία το διάσημο βραβείο MacArthur "Genius". Τον Ιανουάριο του 1993 ήταν η πρώτη παραγωγός θεατρικής σκηνής Off-Off Broadway που πέρασε στο Broadway Theatre Hall of Fame. Τιμήθηκε, επίσης, με το βραβείο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων των Φιλιππίνων από την πρόεδρο Κοραζόν Ακίνο και με το βραβείο Τόνι για τη συνολική προσφορά της στο θέατρο. Πέθανε στις 13 Ιανουαρίου 2011, σε ηλικία 91 ετών.To La Mama υποδέχτηκε καλλιτέχνες που ήταν "περιθωριοποιημένοι", παρεξηγημένοι και υπο-χρηματοδοτούμενοι. Όλα αυτά σε μια εποχή που η αντίληψη για το τι είναι θέατρο αλλάζει ραγδαία. Έγινε το καλλιτεχνικό σπίτι δημιουργών όπως ο Sam Shepard, o Lanford Wilson, o Tom Eyen, o Tom O' Horgan, o Phillip Glass. Εκεί παρουσιάστηκαν δουλειές δημιουργών με παγκόσμια φήμη, όπως ο Tadeusz Kantor, o Andrei Serban, οι Tokyo Kid Brothers.
Μέχρι σήμερα, το θέατρο έχει πραγματοποιήσει πάνω από 1900 παραγωγές στην Αμερική, αλλά και στην Αυστραλία, σε χώρες της Ασίας και της Ευρώπης. Στην Ελλάδα ήρθε για πρώτη φορά το 1975. Τότε στα νταμάρια του Λυκαβηττού, ο Andrei Serban παρουσίασε μια ελεύθερη απόδοση της Μήδειας, της Ηλέκτρας και των Τρωάδων (η τριλογία αυτή παρουσιάστηκε στην Αθήνα και το 1999). Το 1992 το La Mama συνεργάστηκε με τον Γιάννη Χουβαρδά για την Ιφιγένεια Εν Ταύροις.
Σήμερα το La Mama διαθέτει τρεις σκηνές (The Ellen Stewart Theatre, The First Floor Theatre και The Club), μια αίθουσα τέχνης, ένα εξαώροφο κτίριο για πρόβες και ένα εκτενές αρχείο που τεκμηριώνει την ιστορία του off-off Broadway θεάτρου.http://lamama.org/about/