search
Από το Blogger.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΧΩΣ: "Υπόγειο" (Αυλαία, 23-26/9), "Προσωπική συμφωνία" (Κολοσσαίον, 25/9-6/10), "Ρένα" (Αριστοτέλειον, 27/9-6/10), "Οθέλλος" (Αμαλία, 2-13/10), "Οι 12 ένορκοι" (Αθήναιον, 4-5/10)

ΘΕΑΤΡΟΛΟΓΙΟ

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
"Θεσμοφοριάζουσες" του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου.(17-6-2018)

Κεντρικό πρόσωπο της κωμωδίας είναι ο Ευριπίδης. Ο τραγικός ποιητής εμφανίζεται ταραγμένος, γιατί οι γυναίκες, που σήμερα τελούν την μεγάλη τους γιορτή, τα Θεσμοφόρια, είναι αποφασισμένες να τον τιμωρήσουν, επειδή τις δυσφημίζει στα έργα του.
"Ηeisenberg" του Σάιμον Στήβενς, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. (22-10-2017)

Πόσο διαφορετικοί μπορεί να είναι δυο άνθρωποι; Η Τζόρτζι, Αμερικάνα στο Λονδίνο, είναι πληθωρική. Μιλάει πολύ, γελάει, βρίζει, διεκδικεί.
Ελπίδα και ζεστασιά στη Λαμπεντούζα
(21-10-2016)

Στο παραδείσιο νησί της Λαμπεντούζα. Εκεί που η βόρεια Αφρική συναντά την Ιταλία. Γραφικά χωριά, ονειρεμένες παραλίες, και παράξενα σκουπίδια που ξεβράζει η θάλασσα.
Μετά το θάνατο του Αχιλλέα, ο καλύτερος πολεμιστής στο στρατόπεδο των Ελλήνων είναι ο Αίας. Ωστόσο, κατά την κρίση των όπλων, οι Έλληνες αρχηγοί αποφασίζουν τα όπλα του νεκρού ήρωα να δοθούν στον Οδυσσέα. Ο Αίας θίγεται βαθιά από τη μεγάλη αδικία. Θυμωμένος, επιχειρεί να επιτεθεί στους Αχαιούς, όμως η Αθηνά θολώνει το μυαλό του και η φονική του μανία ξεσπάει στα κοπάδια τους. Όταν συνέρχεται και συνειδητοποιεί τι έκανε, η αξιοπρέπειά του έχει πληγεί τόσο ώστε ο ήρωας επιλέγει να αυτοκτονήσει.
Του Κορνήλιου Ρουσάκη

"Σταματία, το γένος Αργυροπούλου" του Κώστα Σωτηρίου, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. 

Της Κατερίνας Πεσταματζόγλου

"Παράσιτα" της Βίβιεν Φράντσμαν, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου (Αθήνα)
H Πινκ αγαπάει τη Ρόλλυ και η Ρόλλυ αγαπάει την Πινκ. Είναι αδελφές, που μοιράζονται το ίδιο τραυματικό παρελθόν και το ίδιο ζοφερό παρόν: κακοποίηση, φτώχεια, φυλακή, ναρκωτικά. Η μία θέλει να ξεφύγει. Η άλλη δεν την αφήνει, τη χρειάζεται κοντά της. Πώς μπορείς να σταθείς στα πόδια σου κουβαλώντας το ασήκωτο βάρος της ύπαρξης ενός δικού σου ανθρώπου;
Της Κατερίνας Πεσταματζόγλου 

"Αστερισμοί" του Nick Payne, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.
Νέες παραγωγές, επαναλήψεις, συμπαραγωγές, θέατρο αλληλεγγύης, θέατρο για παιδιά και εφήβους, περιλαμβάνει ο προγραμματισμός του Θεάτρου του Νεόυ Κόσμου για την περίοδο 2014-2015.
Ο βασιλιάς και η βασίλισσα στενοχωριούνται γιατί δεν έχουν καταφέρει να αποκτήσουν παιδί. Με τη βοήθεια, όμως, της νεράιδας Βιόλας η ευχή τους εκπληρώνεται και σύντομα γεννιέται η μικρή πριγκίπισσα. Η πριγκίπισσα έχει δυο νεράιδες-νονές που έχουν μεγάλη κόντρα μεταξύ τους. Στη βάφτισή της ακούγεται μια παράξενη ευχή: "Κορίτσι θα ‘ναι ακόμα, στο δάχτυλο θα τρυπηθεί, θα ματώσει και μετά θα κοιμηθεί. Και θα ξυπνήσει μόνο με το φιλί ενός πρίγκιπα!"
Στα ξένα Έλληνας και στην Ελλάδα ξένος...

Κοινός λόγος της Έλλης Παπαδημητρίου, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, σε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.
Ο κοινός λόγος αίσθημα και μετάδοση άμεση, πράξη συνηθισμένη, τέλεια: γεμίζεις ένα ποτήρι νερό, πίνεις ή προσφέρεις, περνά το λεωφορείο, σταματά, μπαίνεις. Έτσι απλά, τέλεια, θυμάσαι ιστορίες, περιστατικά, μεγάλα, μικρά και παραμικρά, με λόγια κοινά μια ζωή, πολλές ζωές, εποχές ολόκληρες ζωντανεύουνε,
Ο Daniel C. Jackson γεννήθηκε στη Σκωτία το 1980. Το πρώτο του ολοκληρωμένο θεατρικό έργο, The Wall, παρουσιάστηκε στο Tron Theatre της Γλασκόβης το 2008. Ήταν μια παραγωγή της εταιρείας θεάτρου Bordeline και ήταν υποψήφιο για μια σειρά βραβείων από την ένωση κριτικών της Σκωτίας, όπως το βραβείο καλύτερου νέου έργου. Το σήκουελ του πρώτου έργου ήταν το The Ducky, που παρουσιάστηκε σε περιοδεία το 2009. Το 2010 ολοκλήρωσε την τριλογία του Stewarton με το έργο The Chooky Brae. Το έργο του My Romantic History (Η ρομαντική μου ιστορία) απέσπασε το βραβείο Scotsman Fringe First στο φεστιβάλ Εδιμβούργου του 2010 και ήταν sold out στις παραστάσεις του στο Bush Theatre του Λονδίνου. Συμμετείχε, επίσης, στο πρότζεκτ του Bush, Sixty Six, γράφοντας ένα κομμάτι που βασιζόταν σε ένα κεφάλαιο του King James Bible (την αγγλική μετάφραση της χριστιανικής Βίβλου). Το 2012, το έργο του Jackson Οι γάμοι του Φίγκαρο —μια διασκευή της κωμωδίας του Μπωμαρσαί— έκανε πρεμιέρα στο Royal Lyceum Theatre του Εδιμβούργου.
http://en.wikipedia.org/wiki/D_C_Jackson

 Τώρα στη θεατρική σκηνή
Η ρομαντική μου ιστορία του D.C. Jackson, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. 
"Πού συναντάει κανείς ανθρώπους; Πού γνωρίζονται οι άνθρωποι; Σε παμπ; Στο γυμναστήριο; Στο σουπερμάρκετ; Θα σας πω εγώ πού. Αν δεν έχεις βρει τον άνθρωπό σου πριν να πάρεις το πτυχίο σου, θα παντρευτείς κάποιo βούρλο από τη δουλειά σου. Δεν κάνω πλάκα. Είναι απλό. Ξέρετε πώς αναπαράγονται τα ζώα σε συνθήκες αιχμαλωσίας; Τα βάζουν στο ίδιο κλουβί".
H Ρομαντική μου ιστορία είναι ένα έργο που με εργαλείο το χιούμορ μιλάει για τη δυσκολία της επικοινωνίας, την αυταπάτη, την αγάπη, την πάλη των δύο φύλων και τους συμβιβασμούς.
Ένα έργο για τη δυσκολία των ανθρώπων να δημιουργήσουν σχέσεις, μέσα στο ασφυκτικό περιβάλλον της πόλης και της δουλειάς. Για τη μοναξιά των 35άρηδων.
Στην αρχή την ιστορία την παρακολουθούμε από τη σκοπιά του άντρα, που υποτίθεται ότι προσπαθεί να την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια από μια σχέση που δημιούργησε με μια συνάδελφο μόλις έπιασε δουλειά στο γραφείο. Όμως την ιστορία την ακούμε και από την πλευρά της γυναίκας και τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά.
Οι τρεις ηθοποιοί ερμηνεύουν και τους 21 ρόλους του έργου.
info: Μετάφραση: Κοραλία Σωτηριάδου, σκηνικά-κοστούμια: Μαργαρίτα Χατζηιωάννου, μουσική επιμέλεια: Νέστωρ Κοψιδάς, φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης.
Παίζουν οι ηθοποιοί: Μάκης Παπαδημητρίου, Κατερίνα Λυπηρίδου, Σύρμω Κεκέ.
Μια παραγωγή του θεάτρου του Νέου Κόσμου.
Στο θέατρο Αυλαία, από 22 Νοεμβρίου μέχρι 9 Δεκεμβρίου. (Θεσσαλονίκη)
Στο θέατρο του Νέου Κόσμου, από 12 Δεκεμβρίου μέχρι 28 Απριλίου. (Αθήνα)
Ένα πλούσιο πρόγραμμα έχει ετοιμάσει και για φέτος το θέατρο του Νέου Κόσμου. Αρκετές συμπαραγωγές με άλλες θεατρικές ομάδες, βήμα στους νέους, θέατρο για παιδιά στα νοσοκομεία, στην παλέτα του ετήσιου προγραμματισμού.

Αναλυτικά:

To βραβευμένο, στο φεστιβάλ του Εδιμβούργου, έργο Η ρομαντική μου ιστορία του D. C. Jackson, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου αποτελεί την κύρια παραγωγή του θεάτρου. Η παράσταση —που θα κάνει πρεμιέρα τον Νοέμβριο στο θέατρο Αυλαία της Θεσσαλονίκης— θα παίζεται από τον Δεκέμβριο στον Πάνω Χώρο του θεάτρου του Νέου Κόσμου.
Νωρίτερα ξεκινούν οι παραστάσεις: Σσς Κάποιος έρχεται!, από τις ομάδες 4Frontal και ω2, σε σκηνοθεσία Αμαλίας Νίνου και Θανάση Ζερίτη, Πυξίδες από την ομάδα ΟΨ, σε σκηνική σύνθεση και σκηνοθεσία Κατερίνας Παπαϊακώβου και Σβήσε το πρόσωπό μου και ξαναρχίζουμε από την ομάδα amour-amour, μια παράσταση εμπνευσμένη από την Μάτση Χατζηλαζάρου, μια από τις πιο ενδιαφέρουσες όσο και αφανείς γυναικείες φιγούρες των ελληνικών γραμμάτων.
Η Γιώτα Φέστα υποδύεται μια γυναίκα που βρίσκεται μπροστά στο πτώμα ενός άνδρα, προσπαθώντας να γεφυρώσει την απόσταση ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο, στον μονόλογο του Άκη Δήμου, Η αναγνώριση.
Ο Παντελής Δεντάκης παρουσιάζει τη δική του σκηνοθετική ματιά πάνω στον Βυσσινόκηπο του Τσέχωφ, ενώ τα Άγρια αγόρια παρουσιάζουν τα εξωφρενικά νούμερά τους ακροβατώντας μεταξύ απειλής και γελοιότητας, σε μια απρόβλεπτη, φουτουριστική, compact επιθεώρηση βασισμένη σε κείμενα του Ουίλλιαμ Μπάροουζ, αλλά και των Άλεν Γκίνσμπεργκ, Αρτύρ Ρεμπώ, Μπερνάρ-Μαρί Κολτές κ.ά.
Η ομάδα Grasshopper επιστρέφει με τις Βάκχες του Ευριπίδη, σε διασκευή και σκηνοθεσία Έκτορα Λυγίζου, ενώ η ομάδα Faus Fluss παρουσιάζει το Νιου Γουόρλντ, μια παράσταση βασισμένη στο 1984 του Τζορτζ Όργουελ.
Παράλληλα, συνεχίζονται για δεύτερη χρονιά οι παραστάσεις: Το χέρι του Τιμ Κράουτς, σε σκηνοθεσία Έλενας Πέγκα και Ψυχολογία συριανού συζύγου του Εμμανουήλ Ροΐδη, σε σκηνοθεσία Σοφίας Καραγιάννη.
Το θέατρο του Νέου Κόσμου επισκέπτεται καθημερινά νοσοκομεία και ιδρύματα με την παράσταση Το μεγάλο μπλουμ του Μπρίλη του Βασίλη Ρίσβα και της Ρεγγίνας Καπετανάκη και παρουσιάζει τον Γιαννάκη μια παράσταση βασισμένη σε λαϊκό παραμύθι, από την καλλιτεχνική εταιρεία art, αλλά και τους Όρνιθες του Αριστοφάνη και το Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας του Σαίξπηρ, ειδικά διασκευασμένα για εφήβους (και οι δύο παραστάσεις σκηνοθετημένες από την Τζωρτζίνα Κακουδάκη).

Πληροφορίες: http://www.theatroneoukosmou.gr/periodos2012-2013
Το Θέατρο Αυλαία ανακοίνωσε το καλλιτεχνικό του πρόγραμμα για την περίοδο Σεπτεμβρίου- Δεκεμβρίου 2012.

Όταν έκλαψε ο Νίτσε του Ίρβιν Γιάλομ, σε σκηνοθεσία Ακύλλα Καραζήση, Νίκου Χατζόπουλου.
Δύο μεγάλες προσωπικότητες του 19ου αιώνα, ο Φρίντριχ Νίτσε και ο Γιόζεφ Μπρόιερ, σε κρίση μέσης ηλικίας. Μια εμπνευσμένη διαδικασία διπλής ψυχοθεραπείας. Επί σκηνής ξετυλίγεται η ανθρώπινη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στον θεραπευτή και στον θεραπευόμενο, δύο ανθρώπους που ο καθένας έχει τις δικές του ανάγκες και αδυναμίες. Ο Νίτσε θα κλάψει, αλλά και ο Μπρόιερ θα λυτρωθεί. Η διαδικασία της κατανόησης της ανθρώπινης ψυχής έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας αστυνομικής ιστορίας: αναζήτηση στοιχείων, απρόβλεπτες εξελίξεις, εμφάνιση σχεδόν ανυπέρβλητων εμποδίων, ακόμα και κίνδυνο θανάτου.
Παίζουν: Ακύλλας Καραζήσης, Νίκος Χατζόπουλος, Χάρης Φραγκούλης.
19 Σεπτεμβρίου - 7 Οκτωβρίου.

Emotions από την ομάδα Vice Versa Rhythm.
Η χορευτική ομάδα vice versa rhythm παρουσιάζει την εκφραστική χοροθεατρική παράσταση με τίτλο Emotions. Είκοσι χορευτές ερμηνεύουν με πάθος, συνδέουν και αντιθέτουν ταυτόχρονα όλα τα είδη χορού και αντικατοπτρίζουν τη μεγαλύτερη απόδειξη ότι είμαστε ζωντανοί: τα συναισθήματα.
Υπεύθυνος Ομάδας: Βασιλάκης Αθανάσιος.
24, 25 Σεπτεμβρίου και 8, 9 Οκτωβρίου.

Μεταπολίτευση από την ομάδα Φοra
Η χορογράφος Μέντη Μέγα επιχειρεί μια διερευνητική κατάδυση στην πρόσφατη ελληνική ιστορία, μέσα από τη μουσική, τις εικόνες και τις σωματικές της μνήμες. Τρεις σπουδαίες ελληνίδες χορεύτριες αναλαμβάνουν να μεταφέρουν τον θεατή πίσω στη δική του ιστορία, επιδιώκοντας στην ουσία τη σύνδεση του ατομικού με το κοινωνικό βίωμα. Μακριά από πολιτικά συνθήματα και εύκολα συμπεράσματα, το έργο μετασχηματίζει ποιητικά έννοιες και ιδέες σε χορευτικές φόρμες, αναδεικνύοντας το σώμα ως τόπο συγκεντρωμένης εμπειρίας και γνώσης, ως το πιο σημαντικό υποκείμενο της ιστορίας.
Μια παράσταση που ενώνει το πρόσφατο παρελθόν με το παρόν και επιχειρεί να απαντήσει στο ερώτημα: Τελικά τι έχει εγγράψει πάνω στο ίδιο μας το σώμα η Μεταπολίτευση;
Χορεύουν: Χαρά Κότσαλη, Όλια Λυδάκη, Κατερίνα Μπέλλα.
2 Οκτωβρίου.

Η γυναίκα της Πάτρας του Γιώργου Χρονά, σε σκηνοθεσία Λένας Κιτσοπούλου.
Η παράσταση που συγκλόνισε τους θεατές και ενθουσίασε τους κριτικούς με τη μοναδική ερμηνεία της Ελένης Κοκκίδου για 2η χρονιά στη Θεσσαλονίκη! Πρόκειται για μια ιδιαίτερη σκηνική απόδοση των αφηγήσεων της ζωής της πόρνης Πανωραίας από τον ποιητή Γιώργο Χρονά, ο οποίος είχε κάνει μια σειρά συνεντεύξεων στην Πανωραία τη δεκαετία του ’80. Ένας παραληρηματικός μονόλογος μιας παθιασμένης, πονεμένης γυναίκας, που εξομολογείται τη ζωή της και μιλάει ανοιχτά και χωρίς φόβο για τον πόνο, τη βία, την ηδονή, την αγάπη, τον έρωτα. Ένα πλάσμα πληθωρικό που τραγουδάει, χορεύει, κλαίει, γελάει, θυμώνει, προκαλεί.
10-21 Οκτωβρίου.

Μια μετέωρη κυρία, σε δραματουργική επεξεργασία και σκηνοθεσία Σύλβιας Λιούλιου.
Μια τιμητική εκδήλωση αφιερωμένη στην σκηνοθέτιδα και ηθοποιό Ρούλα Πατεράκη, με παράλληλη παρουσίαση της παράστασης Μια μετέωρη κυρία που βασίζεται στην ποίηση της Κικής Δημουλά.
Ερμηνεύει η Ρούλα Πατεράκη.
22 Οκτωβρίου.

Το παρτάλι του Θοδωρή Γρηγοριάδη, σε σκηνοθεσία Στέλιου Κρασανάκη.
Ο ήρωας της παράστασης, εμπνευσμένος από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Θεόδωρου Γρηγοριάδη, είναι ένα περίεργο και περιθωριακό ον. Γεννημένος λίγο πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Παρτάλι (που στα τούρκικα σημαίνει κουρελιασμένο ρούχο) υποχρεώθηκε από τη μητέρα του να ντύνεται και να μεγαλώνει σαν κορίτσι, για να γλιτώσει από τη μανία της βουλγάρικης κατοχής. Βιώνοντας μία έντονη κρίση ταυτότητας και φέροντας βαθιά τραύματα, μοιραία καταλήγει να ζει σε ένα περιβάλλον ηθικού ξεπεσμού, περιθωριακό και ψυχοφθόρο. Το Παρτάλι επιλέγει να μετουσιώνει την περιπετειώδη ζωή του σε θεαματική σκηνική περφόρμανς, ασκώντας έτσι τεράστια γοητεία στους ανθρώπους.
Ερμηνεύει ο Χρήστος Στέργιογλου.
24 Οκτωβρίου - 4 Νοεμβρίου.

Erofili synopsis, σε σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα.
Η παράσταση ξεφεύγει από τον ασκησιολογικό χαρακτήρα που είχαν τα προηγούμενα δύο σχεδιάσματα. Ο σκηνοθέτης Σίμος Κακάλας και ο θίασός του επιχειρούν πια μια καθαρά θεατρική προσέγγιση. Το κείμενο διασκευάζεται με μια μεγαλύτερη διάθεση ελευθερίας φωτίζοντας κάποιες εικόνες από την εκπληκτική Ερωφίλη του Χορτάτση.
Τρεις γυναίκες επί σκηνής. Η μάσκα το κύριο ερμηνευτικό μέσο. Το έργο πιο επίκαιρο από ποτέ.
Παίζουν: Δήμητρα Κούζα, Δήμητρα Λαρεντζάκη, Έλενα Μαυρίδου.
29, 30 Οκτωβρίου και 12-23 Δεκεμβρίου.

Ευμενίδες του Αισχύλου, σε σκηνοθεσία Κώστα Παπακωστόπουλου.
Μία από τις σημαντικότερες παραστάσεις του Ελληνικού Θεάτρου της Κολωνίας, οι Ευμενίδες του Αισχύλου, προσκαλείται από την πόλη της Θεσσαλονίκης στα πλαίσια του εορτασμού των εκατό χρόνων της ανεξαρτησίας της πόλης.
10 Νοεμβρίου.

Η ρομαντική μου ιστορία, του D. C Jackson, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου.
H Ρομαντική μου ιστορία του νεότατου σκωτσέζου συγγραφέα D. C. Jackson είναι ένα έργο που με εργαλείο το χιούμορ μιλάει για την αυταπάτη, την αγάπη, την πάλη των δύο φύλων και τους συμβιβασμούς. Ένα έργο για τη δύσκολη προσπάθεια των ανθρώπων να δημιουργήσουν σχέσεις, μέσα στο ασφυκτικό περιβάλλον της πόλης και της δουλειάς, που προσγειώνει απότομα τους 35άρηδες στην ενήλικη ζωή.
Η παράσταση είναι μια παραγωγή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου που θα κάνει πρεμιέρα στη Θεσσαλονίκη σε συνεργασία με το Θέατρο Αυλαία και στη συνέχεια θα μεταφερθεί στην Αθήνα.
Παίζουν: Μάκης Παπαδημητρίου, Κατερίνα Λυπηρίδου, Σύρμω Κεκέ.
15 Νοεμβρίου - 9 Δεκεμβρίου.

Μια άλλη κίνηση, της Σάσας Νάτση σε σκηνοθεσία Τριαντάφυλλου Δελή.
Παίζουν : Στράτος Ανούδης, Κωνσταντίνα Λάλου, Στέλιος Δουκουζιάνης, Ευρώπη Αργυροπούλου, Αλέξανδρος Κωχ, Δημήτρης Παπαδόπουλος, Παναγιώτης Γαβρέλας, Μαρία Χατζηιωαννίδου.
25, 26, 27 Νοεμβρίου και 2,3,4,9,10,11,16,17,18 Δεκεμβρίου.
Τόσο στη Λυσιστράτη όσο και στις Εκκλησιάζουσες, οι γυναίκες ισχυρίζονται πως ενεργούν προς το συμφέρον και των δύο φύλων και διατείνονται πως θα αποκαταστήσουν την πολιτική αρμονία, εφαρμόζοντας τις αξίες και τις τεχνικές ενός πολιτικού συστήματος που έχει δημιουργηθεί από ενέργειες ανδρών. Και στα δύο έργα η είσοδος των γυναικών στον δημόσιο βίο έρχεται ως απάντηση στην αποτυχία των ανδρών να ανταποκριθούν στις ευθύνες τους και να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους. Αυτή η αποτυχία μπορεί να αντανακλά μια παραμέληση των συμφερόντων της πόλεως αλλά και του οίκου.
[...] Οι γυναίκες στις Εκκλησιάζουσες —με έναν κωμικό τρόπο— "παραβιάζουν" τα σύνορα των νοικοκυριών τους και εισβάλλουν στη δημόσια ζωή. Ταυτόχρονα σατιρίζουν και θέτουν υπό αμφισβήτηση αυτά τα όρια. Η πρόταση της Πραξαγόρας για εφαρμογή του σχεδίου της οικιακής οικονομίας στα οικονομικά του κράτους, αναδεικνύει την άποψη του Αριστοφάνη πως ο οίκος και η πόλη είναι δύο δομικά συστήματα με κοινές συνιστώσες και λειτουργίες. Οι μεταρρυθμίσεις που επιβάλλουν οι γυναίκες στις Εκκλησιάζουσες περιλαμβάνουν την κοινοκτημοσύνη όλων των περιουσιακών στοιχείων. Όλα ανήκουν από κοινού σε όλους. Για την επίτευξη αυτού του στόχου η Πραξαγόρα σχεδιάζει να επιβάλλει ρητά τις αξίες του οίκου στη δημόσια ζωή. Όλοι θα κυκλοφορούν ελεύθερα από σπίτι σε σπίτι. Τα δημόσια κτίρια θα χρησιμοποιούνται σαν χώροι εστίασης. Οι γυναίκες θα ασχολούνται με το μαγείρεμα και το ράψιμο. Οι δούλοι θα αναλάβουν τις γεωργικές εργασίες, αφήνοντας τους άνδρες να ξεκουραστούν. Το νέο κράτος —όπως το νοικοκυριό— δεν χρειάζεται περίπλοκες συνταγματικές δομές. Οι γυναίκες δανείζονται και δανείζουν χωρίς να υπογράφουν συμβόλαια ή να φοβούνται την εξαπάτηση.[1] O Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, που σκηνοθετεί το έργο το φετινό καλοκαίρι, χαρακτηρίζει τον Αριστοφάνη ως έναν πρώιμο κομμουνιστή. Ο σκηνοθέτης αναφέρει για το έργο: "επαναστατικό για την εποχή του, το έργο προτείνει το πέρασμα της εξουσίας στις γυναίκες, όταν ακόμη ήταν κλεισμένες στα σπίτια τους, χωρίς δικαιώματα. Από την άλλη, οι αρχές που θέτει, όπως η κοινοκτημοσύνη και η ισότητα, ορίζουν έναν πρώιμο, πρωτόγονο κομμουνισμό, ουτοπικό".[2]
Η γυναικοκρατία στις Εκκλησιάζουσες είναι "παράλογη". Οι γυναίκες δανείζονται από ένα πλήθος ουτοπικών θεωριών για να δημιουργήσουν ένα σχήμα που εξισώνει τον ευρύτερο κόσμο της πόλης με τον μικρόκοσμο του οίκου.
[...] Με τη δημιουργία του ουτοπικού κράτους της Πραξαγόρας, ο Αριστοφάνης κάνει ένα ισχυρό σατιρικό σχόλιο. Σήμερα κάνουμε αντίστοιχα σχόλια λέγοντας συχνά πως οι διαχειριστές του δημόσιου χρέους θα πρέπει να παραδειγματιστούν από τον φειδωλό τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται τα οικονομικά του ένας συνετός ιδιώτης ή πως οι γυναίκες —λόγω των ειδικών γνώσεών τους στον τομέα της κατανάλωσης— θα ήταν ικανότερες στη λήψη οικονομικών μέτρων, σε έναν ανδροκρατούμενο επιχειρηματικό κόσμο.[3]
[1] Helene P. Foley, "The 'Female Intruder' Reconsidered: Women in Aristophanes' Lysistrata and Ecclesiazusae", Classical Philology, Vol. 77, No. 1 (Jan. 1982), σ. 1-21.
[2] Χρύσα Νάνου, "Ο Αριστοφάνης είναι ένας πρώιμος κομμουνιστής", εφ. Αγγελιοφόρος, 22 Ιουλίου 2012.
[3] Helene P. Foley, "The 'Female Intruder' Reconsidered: Women in Aristophanes' Lysistrata and Ecclesiazusae".

 Τώρα στη θεατρική σκηνή
Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου.
Οι γυναίκες αξημέρωτα στην Εκκλησία του Δήμου, μεταμφιεσμένες σε άντρες βέβαια, σύμφωνα με το σχέδιο της Πραξαγόρας, πετυχαίνουν να δοθεί η εξουσία στις ίδιες, τελευταία ελπίδα για να σωθεί η πόλη από το ναυάγιο. Πώς θα είναι η ζωή από δω κι εμπρός; Γλέντι, κοινοκτημοσύνη σε όλα, ακόμα και στον έρωτα, αφού ο νόμος παρεμβαίνει για να διορθώσει τη φύση, δίνοντας δικαιώματα στους μη προνομιούχους ή, καλύτερα, στις μη προνομιούχες, τις γριές και τις άσχημες. Κάπως έτσι τραβάει το σχοινί ο Αριστοφάνης, σκορπίζοντας απλόχερα κωμικό υλικό μέσα στους αιώνες, χωρίς να ξέρουμε καλά καλά αν αγαπάει τις γυναίκες κι αν αντιδρά στο χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα της εποχής του. Δεν έχει καμιά σημασία άλλωστε. Εκείνο που μετράει είναι ο τρόπος που παρουσιάζει τα στραβά και τα ανάποδα του ανθρώπου και της κοινωνίας, κι αυτό είναι που τον φέρνει τόσο φρέσκο ανάμεσά μας.
info: Απόδοση κειμένου Βασίλης Μαυρογεωργίου, μουσική Θάνος Μικρούτσικος, σκηνικά-κοστούμια Άγγελος Μέντης, χορογραφίες: Αγγελική Στελλάτου, σχεδιασμός φωτισμών Σάκης Μπιρμπίλης, μουσική διδασκαλία Θανάσης Αποστολόπουλος.
Παίζουν: Δάφνη Λαμπρόγιαννη, Κώστας Κόκλας, Γιώργος Πυρπασόπουλος, Παντελής Δεντάκης, Νίκος Καρδώνης, Γεωργία Γεωργόνη, Στράτος Χρήστου, Μαίρη Σαουσοπούλου, Ντίνη Ρέντη, Πολυξένη Ακλίδη, Ειρήνη Γεωργαλάκη, Μαρία Γεωργιάδου, Άντρη Θεοδότου, Κατερίνα Μαούτσου, Σωτηρία Ρουβολή, Ειρήνη Φαναριώτη, Έλενα Χατζηαυξέντη.
Μια παραγωγή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου.
30, 31 Ιουλίου, 1 Aυγούστου. Θέατρο Κήπου, Θεσσαλονίκη 
23, 24 Αυγούστου. Θέατρο Δάσους, Θεσσαλονίκη και περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.
Ένα βράδυ στη φάρμα των Στάλλερ

Το εμβληματικό έργο του γερμανού Φραντς Ξάβερ Κρετς, Stallerhof, (Η φάρμα των Στάλλερ), σκηνοθέτησε ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος στο θέατρο του Νέου Κόσμου. Το έργο που το 1972, σόκαρε με τις ωμές εικόνες και τη σκληρότητα των διαλόγων, σαράντα χρόνια μετά εντυπωσιάζει αυτή τη φορά για την αλήθεια που φέρουν οι λέξεις και οι συμπεριφορές των χαρακτήρων. Μέσα από έναν απογυμνωμένο, ελλειπτικό διάλογο ξεδιπλώνονται οι σκέψεις, οι ορμές, οι ηθικές και θρησκευτικές αναστολές των τεσσάρων χαρακτήρων: του αγρότη Στάλλερ και της γυναίκας του, της 13χρονης κόρης τους, Μπέππι, που έχει μια μορφή πνευματικής υστέρησης και του 60χρονου εργάτη του κτήματος, Ζεπ.
Ο Ζεπ διακορεύει την ανήλικη κοπέλα, οδηγώντας την απότομα σε έναν κόσμο άγνωστο σε αυτήν, αυτόν της ερωτικής ικανοποίησης. Η Μπέππι "γαντζώνεται" πάνω στον Ζεπ, εκφράζοντας ένα είδος ερωτικής έλξης, μιας ανάγκης για επαφή, αφού είναι ο μόνος άνθρωπος που ασχολήθηκε μαζί της.
Το κείμενο —αν και θεματολογικά κατευθύνεται προς τα εκεί— δεν είναι απλά παράθεση εικόνων της αγροτικής ζωής. Δεν είναι ένα οικογενειακό μελόδραμα. Ναι, το υλικό προσφέρεται για τη δημιουργία ενός μελοδράματος: μια κοπέλα που την περιθωριοποιούν οι ίδιοι της οι γονείς, χτυπώντας και προσβάλλοντάς την, βρίσκει "καταφύγιο" σε έναν άντρα που τη βιάζει, ουσιαστικά έναν παιδόφιλο, και μένει έγκυος. Κι όμως η δομή του έργου —παράθεση σύντομων εικόνων που είναι εμπλουτισμένες από σοκαριστικές αντισυμβατικές στιγμές και η αποφυγή του συγγραφέα να πάρει θέση δικαιολογώντας ή κατηγορώντας τους χαρακτήρες για τις πράξεις και τις σκέψεις τους— του δίνουν μια εξαιρετική δυναμική, παραπέμποντας μάλιστα σε έργα του "θεάτρου στα μούτρα" (in yer face theatre) που ευδοκίμησε στη Βρετανία με κορύφωση τις δεκαετίες του 80 και του 90, δίνοντας έργα κοινωνικού προβληματισμού με "σκληρές" εικόνες.
Ο Θεοδωρόπουλος ακολούθησε τις επιταγές του κειμένου —συνεπικουρούμενος από την έξοχη μετάφραση της Κοραλίας Σωτηριάδου, που αναδεικνύει τον ελλειπτικό διάλογο— και έστησε μια παράσταση εξαιρετικά μετρημένη που ακολουθεί τη ρυθμικότητα του ελλειπτικού διαλόγου. Οι σκηνές του αυνανισμού, της αφόδευσης, του έντονου γυμνού, των ερωτικών συνευρέσεων —με τη συμβολή των φωτισμών του Σάκη Μπιρμπίλη— φεύγουν από το πεδίο του σοκ και αποκτούν θεατρικό, εικαστικό ενδιαφέρον.
Το κουαρτέτο των ηθοποιών της παράστασης (Μάνος Βακούσης, Κώστας Τριανταφυλλόπουλος, Μαρία Καλλιμάνη και η νεαρή πρωτοεμφανιζόμενη Αμαλία Αρσένη) τόσο ατομικά, όσο και σαν σύνολο κατορθώνουν να μεταδώσουν στο θεατή τον λαβυρινθώδη ψυχισμό των χαρακτήρων που υποδύονται. Ιδιαίτερη αναφορά στην ερμηνευτική μεταστροφή της Καλλιμάνη (κυρία Στάλλερ), τη στιγμή που ετοιμάζεται να κάνει η ίδια έκτρωση στην κόρη της. Μέσα από τις συσπάσεις του προσώπου της αναδύονται όλες οι ηθικές, θρησκευτικές, ανθρώπινες αναστολές που την οδηγούν τελικά στο να μην κάνει την έκτρωση. Η Αρσένη που βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν εξαιρετικά απαιτητικό ρόλο —πέρα από την προφανή δυσκολία της ερμηνευτικής προσέγγισης ενός ρόλου ενός ατόμου με κάποια ιδιαιτερότητα— καταφέρνει να μην σταθεί σε "ευκολίες" κινησιολογικές ή φωνητικές και να δώσει μια ερμηνεία σύνθετη με φορτισμένες στιγμές. Ένα σημαντικό ξεκίνημα μιας νεας ηθοποιού.
Η δράση εντάσσεται στο σκηνικό, πολλαπλών, εναλλασόμενων χώρων, που δημιούργησε η Μαργαρίτα Χατζηιωάννου. Με τη χρήση ξύλινων πάγκων και τραπεζιών ο χώρος μετατρέπεται σε κουζίνα, τραπεζαρία, κρεβατοκάμαρα, αποθήκη αλλά και λούνα παρκ, εκκλησία. Ίσως η ακατάπαυστη αλλαγή χώρων που συνοδεύεται από την είσοδο εργατών για να αλλάξουν το σκηνικό χώρο, θα έπρεπε να μετριαστεί καθώς λειτουργεί εις βάρος της ατμόσφαιρας που έχει δημιουργηθεί.
Συνολικά, μια καλή σκηνική ανάγνωση ενός "πλούσιου" κειμένου. Από τις "φωτεινές" στιγμές της θεατρικής περιόδου.

Κορνήλιος Ρουσάκης