(18-6-2017)
Πριν από 21 ώρες
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα BLITZ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα BLITZ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
(18-6-2017)
Στο φεστιβάλ, που περιλαμβάνει παραστάσεις από την Ισπανία, την Ιταλία και την Πορτογαλία, θα παρουσιαστούν τον προσεχή Ιούνιο,
Μετά την πρεμιέρα του στο φεστιβάλ της Αβινιόν τον περασμένο Ιούλιο, το κλασικό έργο του Ίψεν εντάσσεται στο ρεπερτόριο της Σαουμπίνε. Η πρεμιέρα στο Βερολίνο είναι προγραμματισμένη για τις 8 Σεπτεμβρίου.
Galaxy, βασισμένο στην περφόρμανς Γαλαξίας της ελληνικής θεατρικής ομάδας Blitz.
H ομάδα παρουσίασε την περφόρμανς στο Φεστιβάλ Διεθνούς Νέας Δραματουργίας που διεξάγεται κάθε χρόνο στην σκηνή της Σαουμπίνε στο Βερολίνο. Αυτή τη φορά η περφόρμανς προσαρμόζεται στη γερμανική πραγματικότητα και παρουσιάζεται στη σκηνή από γερμανούς ηθοποιούς.
Στη σκηνή βρίσκονται εφτά ηθοποιοί, μέλη του ανσάμπλ της Σαουμπίνε. Σχεδόν αδιάκοπα, πότε ο ένας και πότε ο άλλος, γονατίζουν για να γράψουν στο πάτωμα επάνω σε ένα κομμάτι χαρτί το όνομα ενός ανθρώπου, ενός αντικειμένου, ενός όρου, μιας ιδέας. Κατόπιν σηκώνονται ξανά, κρατούν το χαρτί μπροστά από το στήθος τους και απευθύνονται στους θεατές. Οι ηθοποιοί αναφέρονται στο αυτοκίνητο της ανατολικής Γερμανίας "Τραμπάντ", σε γνωστούς γερμανούς αυτόχειρες, στον Χίτλερ, στον Φρόιντ, στον Χόνεκερ, σε παλιές τηλεοπτικές εκπομπές. Άλλοτε με σοβαρότητα, άλλοτε με νοσταλγία, με χιούμορ, με διάθεση αυτοσαρκασμού αλλά και ειρωνείας.
Από 14 Σεπτεμβρίου.
Ένα σημαντικό πολιτικό έργο, στα ίχνη του Μπρεχτ, που με αφορμή μία από τις πιο καθοριστικές περιόδους της παγκόσμιας Ιστορίας, θίγει διαχρονικά το ζήτημα της επανάστασης και των συνεπειών της. O Peter Kleinert επαναδιαπραγματεύεται το κείμενο και μαζί με τους νεαρούς σπουδαστές της δραματικής σχολής Ernst Busch, αλλά και ηθοποιούς της Σαουμπίνε, μελετά την πιθανότητα εκδήλωσης μια αντίστοιχης επανάστασης στη σημερινή εποχή.
Από 6 Οκτωβρίου.
The Black Rider των Robert Wilson, Tom Waits, William S. Burroughs, σε σκηνοθεσία Friederike Heller.
Μια μουσικοθεατρική βόλτα στην κόλαση που περιλαμβάνει συγκρούσεις ανάμεσα στην γερμανική ρομαντική ποίηση και στην μπήτνικ ποίηση, ανάμεσα στην κλασική ευρωπαϊκή όπερα και στην αμερικάνικη μουσική.
Από 21 Νοεμβρίου.
Summerfolk του Γκόργκι, σε σκηνοθεσία Alvis Hermanis.
Το έργο γράφτηκε το 1903 και σε μεγάλο μέρος του βασίζεται σε στιγμές της ζωής του Άντον Τσέχωφ. Η δράση εκτυλίσσεται το 1904 —τη χρονιά που πέθανε ο Τσέχωφ— και οι χαρακτήρες του έργου είναι εκπρόσωποι της ρωσικής αστικής τάξης που παρατηρούν και σχολιάζουν τις αλλαγές που συμβαίνουν στη ζωή τους.
Από 12 Δεκεμβρίου.
Θάνατος στη Βενετία του Τόμας Μαν, σε σκηνοθεσία Τόμας Οστερμάιερ.
Ο καταξιωμένος συγγραφέας Gustav von Aschenbach φτάνει στη Βενετία στην προσπάθεια να ξεφύγει από την ψυχική κατάπτωση που τον καταδιώκει. Όταν συναντά τον δεκατετράχρονο Τάζιο στο Grand Hotel στο Lido, κυριεύεται από ένα φαινομενικό πάθος. Στην ομορφιά αυτού του αριστοκρατικού αγοριού από την Πολωνία, ο Aschenbach πιστεύει ότι έχει βρει την πραγμάτωση του καλλιτεχνικού ιδεώδους του. Πολύ σύντομα η επιθυμία του γηραιού καλλιτέχνη για νεανική ομορφιά μετατρέπεται σε μια άγρια και θανατηφόρα εμμονή. Στην ερμηνεία του κειμένου από τον Οστερμάιερ, το εσωτερικό δράμα του ήρωα βρίσκει διέξοδο και μέσα από την μουσική έκφραση και ειδικότερα μέσα από την ερμηνεία του Rückert-Songs του Gustav Mahler, από τον ηθοποιό Josef Bierbichler.
Πρεμιέρα τον Ιανουάριο του 2013.
Η πρώτη εμφάνιση της ομάδας έγινε με την performance Motherland, που παρουσιάστηκε στο Bios. Ήταν μια συνεχής απόπειρα χαρτογράφησης. Μια συνεχής αναζήτηση ενός τόπου για να κατοικήσεις. Που βρίσκεται αυτός ο τόπος; Στη μνήμη που ξεδιπλώνεται μπροστά μας; Είναι μέρος του κόσμου που ζούμε; Στις δυνατότητες που προσφέρει το Ταξίδι; Ο τόπος αυτός είναι η πραγματική ζωή; Το τώρα; Οι τρεις performers, χρησιμοποιώντας ιστορίες, αντικείμενα του παρελθόντος, ένα παγκόσμιο χάρτη, τραγούδια, ένα μαυροπίνακα, τα όρια του χώρου, τις απαντήσεις και τα σώματα των θεατών, την ίδια την πόλη, δοκιμάζουν να απαντήσουν. Καταλήγουν σε μια τελευταία απόπειρα χαρτογράφησης της τωρινής στιγμής που περιλαμβάνει την τυχαιότητα της πόλης, πραγματικούς ήχους, σώματα, τις ίδιες τις αντιφάσεις της ζωής. Ένα παλίμψηστο χαρτών που περικλείει στοιχεία ντοκιμαντέρ, performance, installation, live μουσική, διαδραστικότητα.
Το Motherland που παίχτηκε στο Bios σήμανε την έναρξη της συνεργασίας ομάδας και χώρου. Η ομάδα blitz βολεύτηκε στον εναλλακτικό χώρο του Bios με το ανυπόμονο κοινό και ανεβάζει τη δεύτερη δουλειά της μέσα σε ένα χρόνο, το Joy Division, ξανά εκεί. Ενώ το πρώτο αφορούσε αναμνήσεις, αναζητήσεις και τη γεωγραφία της πόλης, το δεύτερο αφορά τα αισθήματα έχθρας που αναπτύσσονται ανάμεσα στα δυο που ήταν κάποτε ένα, όπως και την περίεργη σχέση θύματος-θύτη η οποία συχνά εμβολίζει τις σχέσεις με τη βιαιότητα, την ευρηματικότητα και την ποικιλία της.
Ακολούθησε το New Order στον ίδιο χώρο. Το New Order είναι η προσομοίωση ενός ιδιότυπου τηλεοπτικού παιχνιδιού όπου οι θεατές παίρνουν τον ρολο κριτικής επιτροπής. Μπροστά τους, δυο χωρισμένα ζευγαρια που προσπαθούν να λύσουν τα αδιέξοδα της σχέσης τους χορεύοντας, τραγουδώντας, βρίζοντας ή βιαιοπραγώντας.
Στη συνέχεια η ομάδα συνεργάζεται με το Εθνικό θέατρο, σε μια παράσταση-πείραμα της Νέας Σκηνής πάνω στον Φάουστ του Γκαίτε. Την παράσταση συν-σκηνοθετούν τα μέλη της ομάδας με τους Γιώργο Γάλλο, Βασίλη Μαυρογεωργίου, Αργύρη Ξάφη και Αργυρώ Χιώτη. Το έργο έχει διαιρεθεί σε πέντε μέρη και παρουσιάζεται μέσα από πέντε διαφορετικές αλληλοδιαδοχικές προσεγγίσεις. Σημείο συνάντησης είναι ένας σύγχρονος προβληματισμός: το αδιέξοδο της γνώσης και του ορθολογισμού, η επιστροφή στην αθωότητα, η μαγεία του έρωτα, η ροπή προς το απόλυτο και οι σπαρακτικές αντιφάσεις της ανθρώπινης φύσης. Νέοι συντελεστές και ηθοποιοί, με αξιοσημείωτη ήδη πορεία, ενώνουν τις δυνάμεις τους σε ένα πρωτότυπο εγχείρημα, που θα επιχειρήσει να αποδώσει το κλασικό κείμενο με μια ζωντανή και σύγχρονη σκηνική γλώσσα.
Το 2009 οι blitz συμμετέχουν στο φεστιβάλ Αθηνών με την performance Κατερίνη. Μία performance για 6 δωμάτια και έναν ανοιχτό δημόσιο χώρο. Ο θεατής επισκέπτεται τα δωμάτια μετά από ραντεβού και συναντά έναν ηθοποιό, μόνος. Ο δημόσιος χώρος φιλοξενεί δράσεις που συνεχώς εναλλάσσονται. Είναι τόπος ανακοινώσεων, ψυχαγωγίας, δημόσιων ομιλιών, ή απλώς ένα μέρος για να πιεις το ποτό σου. Τα δωμάτια είναι χώροι σκηνοθετημένων συναντήσεων, η κάθε μια με το δικό της σενάριο. Η συνολική διάρκεια είναι πεντέμιση ώρες και οι θεατές μπορούν να αποχωρήσουν όποτε θέλουν. Την ίδια χρονιά ανεβαίνει στο Εθνικό θέατρο το Guns!Guns!Guns. Είναι μια παραληρηματική ανασκόπηση του 20ού αιώνα. 6 ηθοποιοί, ο ένας μετά τον άλλον, κάθονται πίσω από ένα μεγάλο τραπέζι μπροστά στο κοινό, παρουσιάζουν και αναπαριστούν σημαντικές —για αυτούς— στιγμές και χαρακτηριστικά του αιώνα. Ιστορικά πρόσωπα, ηχητικά ντοκουμέντα, ρομαντικοί ήρωες, δημόσιες ομιλίες, όπλα, κινήματα, τραγούδια, σημαίες κλπ. Η παραγωγή αυτή παρουσιάστηκε στο Theatre de la Ville στο Παρίσι, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Chantiers d' Europe 2012.
Η παρουσία της ομάδας στο φεστιβάλ Αθηνών συνεχίζεται με τις παραστάσεις Cinemascope (2010) και Δον Κιχώτης (θα παρουσιαστεί 28,29 Ιουνίου 2012), ενώ είχε προηγηθεί η τετράωρη performance Γαλαξίας που παρουσιάστηκε το 2011 στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης και στο φεστιβάλ F.I.N.D της βερολινέζικης Σαουμπίνε τον Μάρτιο του 2012. Η ομάδα ήταν υποψήφια για το XIII Ευρωπαϊκό Βραβείο Νέες Θεατρικές Πραγματικότητες.