search
Από το Blogger.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΧΩΣ: "Υπόγειο" (Αυλαία, 23-26/9), "Προσωπική συμφωνία" (Κολοσσαίον, 25/9-6/10), "Ρένα" (Αριστοτέλειον, 27/9-6/10), "Οθέλλος" (Αμαλία, 2-13/10), "Οι 12 ένορκοι" (Αθήναιον, 4-5/10)

ΘΕΑΤΡΟΛΟΓΙΟ

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
"Η επανένωση της Βόρειας με τη Νότια Κορέα" του Ζοέλ Πομμερά, σε σκηνοθεσία Χριστίνας Χατζηβασιλείου. (29-3-2018)

Είναι τελικά ουτοπία η ερωτική αρμονία; Η αγάπη είναι τόσο ανέφικτη, όσο υπαινίσσεται ειρωνικά ο τίτλος; Και ποιον από τους ήρωες του έργου, αυτούς τους κωμικοτραγικούς πρωταγωνιστές της καθημερινότητας, να πιστέψουμε;
"Το τέλος του παιχνιδιού" του Σάμουελ Μπέκετ, σε σκηνοθεσία Γλυκερίας Καλαϊτζή(3-5-2017)

O Χαμ, ένας ανάπηρος αφέντης και εξουσιαστής, ζει το δικό του τέλος του κόσμου. Με μόνη συντροφιά τον υπηρέτη του Κλοβ και τους δύο γέρους γονείς του, που ζουν μέσα σε σκουπιδοτενεκέδες, προσπαθεί να διαχειριστεί την κωμωδία και την τραγωδία της ίδιας της ζωής.
Το ταξίδι του Οδυσσέα
Το ταξίδι είναι πάντα μια επιστροφή μέσα μας. Το ίδιο συμβαίνει και με το ταξίδι του Οδυσσέα. Πολλοί πειρασμοί θα βρεθούν μπροστά του: η λήθη στη χώρα των Λωτοφάγων, ο αισθησιασμός στο παλάτι της Κίρκης, η αθανασία στο νησί της Καλυψώς, κλπ. Αλλά κάθε φορά αντιστέκεται στον πειρασμό, δεν θα αφεθεί σε κανένα από τα όνειρά του, ούτε καν στο τελευταίο, όταν θα βρεθεί στην κατάσταση ενός τρωτού γυμνού παιδιού, με την τύχη του στα χέρια της Ναυσικάς, και θα τον δεχτούν οι μακάριοι Φαίακες, ένας λαός που αγαπάει την ισορροπία, που ξέρει να οργανώνει την ευτυχία.
Του Κορνήλιου Ρουσάκη

"Η βασίλισσα της ομορφιάς" του Μαρτιν Μακ Ντόνα, σε σκηνοθεσία Χριστίνας Χατζηβασιλείου, από την Πειραματική Σκηνή της "Τέχνης", στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς.
Η σχέση μάνας και κόρης είναι το κύριο θέμα στο έργο "Η βασίλισσα της ομορφιάς" του ιρλανδού συγγραφέα Μάρτιν Μακ Ντόνα. Η εβδομηντάχρονη Μαγκ ταλαιπωρεί τη σαραντάχρονη κόρη της Μωρήν, δηλητηριάζοντας την καθημερινότητα της με ψέματα, εκνευριστικές απαιτήσεις και προσωπικές κακίες, φτάνοντας στο σημείο να εμποδίσει τη Μωρήν να ζήσει τη μοναδική ερωτική εμπειρία της ζωής της.
Η Πειραματική Σκηνή της Τέχνης και η θεατρική ομάδα Παπαλάνγκι παρουσιάζουν για τρίτη συνεχή χρονιά, μια παράσταση για παιδιά των τριών τελευταίων τάξεων του δημοτικού σχολείου αλλά και για παιδιά όλων των τάξεων του Γυμνασίου και του Λυκείου. Παράλληλα, για πρώτη χρονιά φέτος, διευρύνουν τη δράση τους και παρουσιάζουν μια παράσταση για νήπια και παιδιά των πρώτων τάξεων του δημοτικού σχολείου.
Το έργο του Φρίντριχ Ντύρενματ, "Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας" ("Der Besuch der alten Dame") παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη Ζυρίχη το 1956. Ο συγγραφέας θεωρούσε το έργο "τραγικωμωδία". Η ιστορία του βασικού χαρακτήρα του έργου, της πάμπλουτης Κλαίρης Ζαχανασιάν, που επιστρέφει στη γενέτειρά της έπειτα από πολυετή απουσία για να προσφέρει ένα μεγάλο και "ανακουφιστικό" χρηματικό ποσό,
Στο Ντόμπρε Ντεν μία παρέα εφήβων ψάχνει στη γειτονιά της για ένα "χαμένο" ποδήλατο, υποθέτοντας ότι το έχει κλέψει ο καινούριος, ξένος μαθητής που εμφανίστηκε στο σχολείο. Δεν γνωρίζουν όμως τίποτα για τον μαθητή αυτό, παρά μόνο μία φράση που έχουν ακούσει. Η φράση "Ντόμπρε ντεν" γίνεται οδηγός τους σε μία περιπέτεια, αλλά και μέσο για να γνωρίσουν καλύτερα τους εαυτούς τους και τον άλλον.

Το έργο δημιουργήθηκε κατά τη διαδικασία της πρόβας και ξεκινάει από μία σκέψη: γιατί μετά από τόσα χρόνια που η Ελλάδα είναι χώρα υποδοχής μεταναστών, δεν γνωρίζουμε ούτε μία λέξη σε κάποια από τις γλώσσες των μεταναστών; Αξιοποιώντας τεχνικές μεταμφίεσης και θεάτρου δρόμου, η παράσταση δίνει την δυνατότητα να παρουσιαστεί σε οποιονδήποτε κοινόχρηστο-ελεύθερο χώρο της πόλης και απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες από 10 χρονών και πάνω. Με ελάχιστα σκηνικά και κοστούμια, τρεις ηθοποιοί αφηγούνται και ζωντανεύουν μία ιστορία από αυτές που μπορεί να συμβούν (ή και συμβαίνουν) συνέχεια σε ένα σχολείο.

Ταυτόχρονα, η παράσταση εξυπηρετεί έναν διπλό στόχο: να έρθουν σε επαφή με το θέατρο έφηβοι ή και ομάδες ατόμων που συγκεντρώνονται στις πλατείες και τους κοινόχρηστους χώρους και, μέχρι σήμερα, έχουν καμία ή ελάχιστη σχέση με το θέατρο, αλλά και να "ζωντανέψουν" οι χώροι αυτοί με ομάδες εφήβων ή κοινό που για κανέναν άλλο λόγο δε θα επισκέπτονταν το συγκεκριμένο σημείο της πόλης.

Μια παράσταση εφηβικού θεάτρου δρόμου από την
Πειραματική Σκηνή της "Τέχνης" και τη θεατρική ομάδα "Παπαλάνγκι"

Σκηνοθεσία: Τάσος Αγγελόπουλος
Σκηνικά αντικείμενα-κοστούμια: Μαργαρίτα Δεληαγγέλου
Κίνηση: Κωνσταντίνος Κατσαμάκης
Διεύθυνση και Οργάνωση παραγωγής: Δέσποινα Καβύρη

Παίζουν: Λιάνα Ταουσιάνη, Δημήτρης Φουρλής, Μιχάλης Φωτόπουλος.


Πέμπτη 23/5 στις 20:00 στην Πλατεία Ναυαρίνου
Παρασκευή 24/5 στις 20:00 στην Προβλήτα του Λιμανιού
Σάββατο 25/5 στις 13:00 στον Πεζόδρομο της Αγίας Σοφίας
Κυριακή 26/5 στις 20:00 στον Λευκό Πύργο.
Και συνεχίζεται...
Σκηνική ευφορία στην καρδιά του χειμώνα!


Ο βυσσινόκηπος του Άντον Τσέχοφ, σε σκηνοθεσία Χριστίνας Χατζηβασιλείου στη Βίλα Καπαντζή.

Φτάνοντας στο επιβλητικό αρχοντικό ο θεατής συναντά την επιγραφή «Πωλείται», που στέκει στην είσοδο και αποτελεί μια εισαγωγή στην ατμόσφαιρα του site specific θεάματος που δημιούργησε η «άστεγη», για φέτος, Πειραματική Σκηνή της Τέχνης.
Το έργο παρουσιάζεται σε μια καλοδουλεμένη, διαφορετική σκηνική ανάγνωση που εκτυλίσσεται στο σαλόνι του αρχοντικού της οικογένειας Καπαντζή. Ένας ατμοσφαιρικός χώρος, φυσικό σκηνικό για το έργο. Η πορεία ζωής της εύπορης οικογένειας Καπαντζή που έχασε την περιουσία της στη Θεσσαλονίκη των αρχών του 20ου αιώνα και μετοίκησε στην Κωνσταντινούπολη εμφανίζει ομοιότητες με την οικονομική πτώση της Λιουμπόφ Αντρέγιεβνα και την πώληση του βυσσινόκηπου.
Ο λόγος του Τσέχοφ, στην καίρια μετάφραση της Χρύσας Προκοπάκη, ιδιαίτερα επίκαιρος στις ισχύουσες οικονομικοκοινωνικές συνθήκες γεμίζει τον χώρο. Η Χατζηβασιλείου ανέδειξε τα κωμικά, σχεδόν φαρσικά, στοιχεία που συχνά «αποσιωπούνται» στα τσεχοφικά ανεβάσματα, αλλά δημιούργησε και δυνατές, φορτισμένες, συγκινητικές στιγμές, περιορίζοντας τις παύσεις. Οι σκηνές συνόλου και οι παράλληλες δράσεις στους προθαλάμους και στις σάλες του αρχοντικού, «περικυκλώνουν» τους θεατές και καταφέρνουν να τους κάνουν να νιώσουν πως βρίσκονται στο αρχοντικό, εντός του βυσσινόκηπου.

Το σκηνικό εγχείρημα ευτυχεί και στο επίπεδο των ερμηνειών. Η Έφη Σταμούλη δίνει μια διαφορετική εκδοχή του προσώπου της Αντρέγεβνα. Περνά αστραπιαία από το κλάμα στο γέλιο, πίνει, μεθάει, φλερτάρει, παίρνει χάπια. Είναι μια διαφορετική προσέγγιση του χαρακτήρα, που όμως συμπλέει με την συνολική σκηνοθετική ματιά της παράστασης. Αντίστοιχα, «υπερκινητικοί» και θορυβώδεις —κόντρα στην παρεξηγημένη τσεχοφική νωχελικότητα— είναι και οι υπόλοιποι χαρακτήρες. Με συνέπεια στους ρόλους τους σαρώνουν τον χώρο, ο Στάθης Μαυρόπουλος, ο Κυριάκος Δανιηλίδης, η Σοφία Βούλγαρη, η Άννα Ευθυμίου, ο Μιχάλης Συριόπουλος, ο Ηλίας Παπαδόπουλος, ο Μάριος Μεβουλιώτης, η Μαρίτα Τσαλκιτζόγλου, ο Γιώργος Δημητριάδης.

Βρήκα επιτυχημένη δραματουργικά και συγκινητική, την διπλή σκηνική υπόσταση του Φιρς (Γιώργος Φράγκογλου) ως υπηρέτη και αφηγητή-Τσέχοφ, και πολύ δυνατή τη στιγμή του φινάλε με τον Φιρς-ασθενή Τσέχοφ να εισέρχεται στο άδειο σαλόνι και να νοσταλγεί τα χαμένα νιάτα, φωτισμένος από το λιγοστό φως που περνά από τη μισάνοιχτη πόρτα.

Κορνήλιος Ρουσάκης
Ο Άντον Τσέχoφ ξεκίνησε να γράφει τον Βυσσινόκηπο το 1901 και τον ολοκλήρωσε το 1903. Το έργο γράφτηκε κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη νήσο Γιάλτα, σε μια περίοδο που αναγκάστηκε να αποχωριστεί τη σύζυγό του, —ηθοποιό Όλγα Κνίπερ— και τους φίλους του. Η παραμονή του Τσέχoφ στη Γιάλτα ήταν επιβεβλημένη από τους γιατρούς του (καθώς έπασχε από φυματίωση), προκειμένου να ευεργετηθούν οι πνεύμονες του από το ήπιο μεσογειακό κλίμα.

Το έργο αυτό του Τσέχoφ —όπως και το σύνολο της εργογραφίας του— έχει σταθεί αφορμή για αναρίθμητες λογοτεχνικές μελέτες που προσπαθούν να αποκρυπτογραφήσουν τις λογοτεχνικές και φιλοσοφικές επιρροές του συγγραφέα και να εντοπίσουν το πώς αποτυπώνονται αυτές οι επιρροές στο κείμενό του. Υπάρχουν αναφορές στις φυσικές επιστήμες όπως για παράδειγμα στην Καταγωγή των ειδών του Δαρβίνου (που είχε δημοσιευτεί για πρώτη φορά, μόλις σαράντα χρόνια νωρίτερα), αλλά και στην μαρξιστική και σοσιαλιστική φιλοσοφία (αν και ο ίδιος ο Τσέχoφ δεν άνηκε σε κανένα κίνημα). Πολλά είναι και τα αυτοβιογραφικά στοιχεία που υπάρχουν στο έργο, όπως είναι για παράδειγμα ο κήπος με τις βυσσινιές. Το 1892, ο Τσέχoφ φύτεψε βυσσινιές στο κτήμα του στο Melikhovo. Όταν έχασε την περιουσία του, ο νέος ιδιοκτήτης του κτήματος ξερίζωσε αυτές τις βυσσινιές. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στην οικογένεια της Λιούμποβα Αντρέγιεβνα στο έργο.
Εξάλλου, ο Τσέχoφ γνώρισε τις βυσσινιές από την παιδική του ηλικία στο Ταγκαρόγκ. Η μάχη ενάντια στη λήθη και η εμμονή στην παιδικότητα είναι βασικά θεματικά μοτίβα του έργου.

Γράφοντας τον Βυσσινόκηπο ο Τσέχoφ, ήθελε να γράψει μια κωμωδία, ένα βωντβίλ. Για αυτό άλλωστε έδωσε και τον υπότιτλο: «μια κωμωδία σε τέσσερις πράξεις». Δυστυχώς για τον ίδιο, η πιο συχνή αντίδραση των θεατών —και της συζύγου του συμπεριλαμβανομένης— ήταν να ξεσπούν σε λυγμούς, ειδικότερα στην τέταρτη πράξη. Ο Στανισλάβσκι που σκηνοθέτησε το έργο στην πρώτη του παρουσίαση, αποφάσισε να το αντιμετωπίσει ως ένα δράμα. Ήταν μια απόφαση που δυσαρέστησε τον Τσέχoφ. Η συζήτηση για το αν το έργο είναι δράμα ή κωμωδία συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.

Τώρα στη θεατρική σκηνή
Βυσσινόκηπος του Άντον Τσέχοφ, σε σκηνοθεσία Χριστίνας Χατζηβασιλείου.

Ένα νεοκλασικό αρχοντικό της Θεσσαλονίκης, από τα ελάχιστα σωζόμενα του τέλους του 19ου αιώνα στην πόλη, η Βίλα Καπαντζή στην Ανάληψη, όπου στεγαζόταν άλλοτε το ιστορικό Ε΄ Γυμνάσιο Αρρένων και σήμερα το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης (ΜΙΕΤ), είναι ο επόμενος σταθμός της άστεγης και νομαδικής από φέτος Πειραματικής Σκηνής της «Τέχνης».
Η παράσταση δεν φιλοξενείται απλώς στη Βίλα Καπαντζή. Σχεδιάστηκε από την αρχή για να παιχτεί μέσα σ’ αυτό το παλιό αρχοντικό, συνομήλικο του έργου. Δηλαδή, ο χώρος της πραγματικότητας γίνεται το σκηνικό της μυθοπλασίας. Συνεχίζεται έτσι η πρόσφατη αναζήτηση της Πειραματικής Σκηνής για παραστάσεις σε μη θεατρικούς χώρους ιδιαίτερου χαρακτήρα, που ξεκίνησε το φθινόπωρο με τις παραστάσεις της Χρυσής Πόλης στην αποβάθρα του παλιού σιδηροδρομικού σταθμού.
info: Μετάφραση Χρύσα Προκοπάκη, διαμόρφωση χώρου και κοστούμια: Αλεξάνδρα Μπουσουλέγκα, Ράνια Υφαντίδου, βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Λαζαρίδου. 

Παίζουν:  Έφη Σταμούλη (Λιουμπόφ), Στάθης Μαυρόπουλος (Γκάγεφ), Σοφία Βούλγαρη (Βάρια), Κυριάκος Δανιηλίδης (Τροφίμοφ), Γιώργος Δημητριάδης (Επιχόντοφ), Άννα Ευθυμίου (Άνια), Μάριος Μεβουλιώτης (Πιστσίκ), Ηλίας Παπαδόπουλος (Γιάσα), Μιχάλης Συριόπουλος (Λοπάχιν), Μαρίτα Τσαλκιτζόγλου (Ντουνιάσα) και Γιώργος Φράγκογλου (Φιρς).

Στη Βίλα Καπαντζή, (Βασ. Όλγας 108, Θεσσαλονίκη), από 8 Φεβρουαρίου.
Πέμπτη-Σάββατο στις 21:00, Κυριακή στις 19:00.
Στις Ευτυχισμένες μέρες του Σάμουελ Μπέκετ παρακολουθούμε τον ακατάπαυστο και σπασμωδικό μονόλογο της Γουίνι —μιας γυναίκας μέσης ηλικίας— ο οποίος συμβολίζει την προσπάθεια της ηρωίδας να ζήσει όσο πιο έντονα μπορεί τις μικρές στιγμές της καθημερινότητας, αντιδρώντας έτσι στη σίγουρη πορεία της προς το τέλος. Ο Μπέκετ έγραψε το έργο το 1960-61, περιγράφοντας με σαρκασμό, τρυφερότητα αλλά και χιούμορ το αδήριτο αίσθημα μοναξιάς που αναδύεται από τις κατακερματισμένες ανθρώπινες σχέσεις και το υπαρξιακό αδιέξοδο.

Σε όλο το έργο η Γουίνι βρίσκεται χωμένη σε έναν αμμόλοφο, σε ένα απομεινάρι μιας κατεστραμμένης γης, κρατώντας μια μαύρη τσάντα γεμάτη με καθημερινά μικροαντικείμενα και μια μισοδιαλυμένη ομπρέλα. Κοντά της βρίσκεται ο Γουίλι, ο ακίνητος, σχεδόν άφωνος σύζυγος, που περιορίζει το λεξιλόγιο του σε μερικά μουγκρίσματα ή επιφωνήματα, αποτελώντας τη μοναδική συντροφιά για τη Γουίνι.
Ένα κουδούνι χτυπά και ξυπνά τη Γουίνι. Προσεύχεται και ξεκινά μια "τελετουργική" διαδικασία καθημερινών αναγκών (βούρτσισμα δοντιών κ.τ.λ), χρησιμοποιώντας αντικείμενα που βρίσκονται μέσα στην τσάντα. Θρηνεί για τον δυστυχή Γουίλι λέγοντας πως δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για τη ζωή και παραδέχεται πως ο ακατάπαυστος ύπνος του, είναι ένα δώρο που κι εκείνη θα λαχταρούσε να έχει. 
Η Γουίνι προσπαθεί να διαβάσει κάτι που είναι γραμμένο στη λαβή της οδοντόβουρτσας. Σπρώχνει τον Γουίλι με την ομπρέλα, για να τον ξυπνήσει. Βγάζει ένα περίστροφο από την τσάντα, το φιλά και το βάζει πάλι μέσα. Μετά βγάζει ένα κόκκινο μπουκαλάκι με φάρμακο. Πίνει λίγο και το πετά στον Γουίλι. Το μπουκάλι σπάει. Η Γουίνι διακηρύσσει πως θα είναι "άλλη μια ευτυχισμένη μέρα" και ο Γουίλι διαβάζει εφημερίδα. Διαβάζει τους τίτλους: ένας ιερέας πνίγηκε στην μπανιέρα του και δεκάδες νέες θέσεις εργασίας για τους νέους. Η Γουίνι με έναν μεγεθυντικό φακό κοιτά τις τρίχες της οδοντόβουρτσας. Βλέπει μια κάρτα που κρατά ο Γουίλι και ζητά να τη δει. Συγκλονίζεται από αυτό που βλέπει και του την επιστρέφει...   Η συνέχεια στη θεατρική σκηνή.

Ευτυχισμένες μέρες του Σάμουελ Μπέκετ, σε σκηνοθεσία Δήμητρας Χουμέτη.
Μετάφραση: Διονύσης Καψάλης, σκηνικά-κοστούμια: Μαρία Καβαλιώτη, βοηθός σκηνοθέτη: Δήμητρα Αναστασίου.
Ερμηνεύει η Ελένη Δημοπούλου.
Συμμετέχουν: Αλέξανδρος Κωχ, Ρίτσαρντ Άντονυ.

Μια παραγωγή της Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης.
Στο θέατρο Άνετον, (Παρασκευοπούλου 42, Θεσσαλονίκη), από 16 έως 27 Ιανουαρίου.
Τετάρτη έως Σάββατο: 21.00, Κυριακή: 19.00.

Συνεχίζουμε…

Έπειτα από είκοσι πέντε χρόνια αδιάλειπτης λειτουργίας στην ίδια στέγη, η Πειραματική Σκηνή της "Τέχνης" είναι αναγκασμένη, για ευνόητους οικονομικούς λόγους, να εγκαταλείψει το θέατρο "Αμαλία". Έναν χώρο από τον οποίο "πέρασαν" πάνω από εξήντα ηθοποιοί, πολλοί στην πρώτη τους επαγγελματική εμφάνιση, μια σκηνή όπου ανεβάστηκαν ενενήντα έργα, μια αίθουσα που δέχτηκε χιλιάδες θεατές κάθε ηλικίας.
Ωστόσο, ο θίασος, παρά τις αντίξοες συνθήκες, δεν θα πάψει να συμμετέχει στη θεατρική ζωή της πόλης. Γιατί όταν πριν από ένα χρόνο ανακοινώσαμε ότι, πνιγμένοι από τα χρέη, θα σταματήσουμε τη δράση μας, ο Δήμος Θεσσαλονίκης με ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου αποφάσισε, παρά τη δύσκολη οικονομική συγκυρία, να μας στηρίξει με μια έκτακτη εφάπαξ ενίσχυση. Τα οικονομικά μας προβλήματα δεν λύθηκαν, ούτε ήταν δυνατόν, αισθανθήκαμε ωστόσο την υποχρέωση να ανταποκριθούμε σ’ αυτή την εκδήλωση θεσμικής αναγνώρισης και εμπιστοσύνης, που ήρθε να προστεθεί σε αμέτρητες χειρονομίες αλληλεγγύης, γραπτές και προφορικές, δημόσιες και ιδιωτικές, από θεατές, φίλους, συναδέλφους, πολιτιστικούς φορείς, δημοσιογράφους. Έτσι, καταλήξαμε στην απόφαση να συνεχίσουμε και φέτος, έστω ανέστιοι, να παραμείνουμε παρόντες έστω με σποραδικές εμφανίσεις, με τη σκέψη ότι ακριβώς την εποχή της κρίσης και της γενικής αποκαρδίωσης η παραίτηση είναι η χειρότερη λύση.

Παρουσιάζουμε σήμερα το πρόγραμμα των (νομαδικών και αναγκαστικά σποραδικών) εμφανίσεών μας κατά τη χειμερινή θεατρική περίοδο 2012-2013.
Βασικό χαρακτηριστικό θα είναι στο εξής η ποικιλία των χώρων. Πράγματι, επιδιώκοντας να μετατρέψουμε την ένδεια σε καλλιτεχνική ευρηματικότητα, θα προσπαθήσουμε να αξιοποιήσουμε θεατρικά χώρους που δεν προορίζονται για το θέατρο, αλλά που για κάποιο λόγο εκλύουν μιαν απροσδόκητη θεατρικότητα, ενώ ταυτόχρονα ταιριάζουν με το κλίμα, το ύφος, και φυσικά τη σκηνοθετική σύλληψη ενός συγκεκριμένου έργου. Αυτό βέβαια δεν αποκλείει τη χρήση και "κανονικών" θεατρικών χώρων, όταν το καλλιτεχνικό εγχείρημα το απαιτεί.
Οι δύο παραστάσεις με τις οποίες άνοιξε η σαιζόν, στο πλαίσιο των "Δημητρίων", εικονογραφούν τους δύο παραπάνω δρόμους. Η σύνθεση κειμένων Με χτύπησε στις 2.45, μια παράσταση που είχε ανάγκη από τα πολύπλοκα ηχητικά και φωτιστικά μέσα της σκηνής προκειμένου να μετουσιώσει θεατρικά τη φρίκη της γυναικείας κακοποίησης, παίχτηκε στο θέατρο "Άνετον". Αντίθετα, για τη νέα εκδοχή της Χρυσής πόλης, του έργου της Δανάης Τανίδου που αφηγείται σαν μαύρο παραμύθι την ιστορία των Εβραίων της Θεσσαλονίκης από το τέλος του 15ου αιώνα ως την αναχώρηση με το τραίνο για τα ναζιστικά στρατόπεδα, επιλέξαμε έναν υπαίθριο χώρο ιστορικής μνήμης, και συγκεκριμένα την αποβάθρα του παλαιού σιδηροδρομικού σταθμού.
Η ίδια εναλλαγή χώρων χαρακτηρίζει και τις προσεχείς εμφανίσεις μας.
Η αρχή θα γίνει τον Ιανουάριο με τις Ευτυχισμένες μέρες του Σάμουελ Μπέκετ. Αυτό το εμβληματικό έργο του ευρωπαϊκού μοντερνισμού, που εκτυλίσσσεται σε ένα θεατρικό no man’s land μακριά από κάθε ρεαλισμό, θα φιλοξενηθεί στη σκηνή του δημοτικού θεάτρου Άνετον, ειδικά διαμορφωμένη.
Σε μη θεατρικό χώρο θα παρουσιαστεί τον Φεβρουάριο το επόμενο έργο, ο Βυσσινόκηπος. Για το αρυτίδωτο έργο του Τσέχοφ, κωμωδία (σύμφωνα με τον δικό του χαρακτηρισμό) της ξεπεσμένης αρχοντιάς, της χρεοκοπίας, του τέλους εποχής, αναζητήσαμε ένα παλιό νεοκλασικό αρχοντικό, που θα λειτουργούσε σαν πλαίσιο και σαν σκηνικό για τον κόσμο των ανεύθυνων τσεχοφικών ηρώων. Έπειτα από έρευνα στη συνοικία των Εξοχών, καταλήξαμε στη βίλα Καπαντζή, στην Ανάληψη, αρχοντικό του τέλους του 19ου αιώνα, περίπου συνομήλικο του έργου, σήμερα πολιτιστικό κέντρο του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης.
Χώρος κυρίως καλλιτεχνικών και ιστορικών εκθέσεων (αυτόν τον καιρό λειτουργεί εκεί η εξαιρετική έκθεση Η δύση της Ανατολής, με σπάνιες φωτογραφίες και καρτ-ποστάλ από τη Θεσσαλονίκη πριν το 1912), η βίλα Καπαντζή θα δεχθεί στη σάλα της για πρώτη φορά μια θεατρική παράσταση, χάρη στη γενναιόδωρη φιλοξενία του ΜΙΕΤ.
Τέλος, η έξοδος από τον θεατρικό χώρο ισχύει και για την παράστασή μας που προορίζεται για μεγάλα παιδιά και εφήβους. Πρόκειται για την Ιστορία του Βίκτωρα και της Μαρίας, συμπαραγωγή με την ομάδα Παπαλάγκι, ένα δρώμενο τριάντα πέντε λεπτών με θέμα την ενδοσχολική βία (bullying), που θα παίζεται μόνο μέσα σε σχολικές αίθουσες, για τους μαθητές ενός τμήματος κάθε φορά.
Θα πρέπει επίσης να επισημάνουμε ότι ένα ακόμα χαρακτηριστικό του φετινού προγραμματισμού είναι το άνοιγμα στη νέα γενιά σκηνοθετών. Πράγματι, και τα πέντε έργα της περιόδου υπογράφονται από νέους σκηνοθέτες: την Ελένη Ευθυμίου για το Με χτύπησε στις 2.45, τον Τάσο Αγγελόπουλο για τη Χρυσή Πόλη και την Ιστορία του Βίκτωρα και της Μαρίας, τη Δήμητρα Χουμέτη για τις Ευτυχισμένες μέρες και τη Χριστίνα Χατζηβασιλείου για τον Βυσσινόκηπο.

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΥΟ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ

Σάμουελ Μπέκετ, Ευτυχισμένες μέρες.
Μετάφραση Διονύση Καψάλη, σκηνοθεσία Δήμητρας Χουμέτη, σκηνικά και κοστούμια Μαρίας Καβαλιώτη. Παίζει η Ελένη Δημοπούλου.
Πρεμιέρα στις 9 Ιανουαρίου 2013.

Άντον Τσέχοφ, Ο βυσσινόκηπος.
Μετάφραση Χρύσας Προκοπάκη, σκηνοθεσία Χριστίνας Χατζηβασιλείου, οργάνωση σκηνικού χώρου Αλεξάνδρας Μπουσουλέγκα και Ράνιας Υφαντίδου, φωτισμοί Μαρίας Λαζαρίδου.
Στη διανομή παλαιοί και νέοι ηθοποιοί της Πειραματικής Σκηνής: Έφη Σταμούλη, Μένη Κυριάκογλου, Στάθης Μαυρόπουλος, Γιώργος Φράγκογλου, Σοφία Βούλγαρη, Κυριάκος Δανιηλίδης, Γιώργος Δημητριάδης, Άννα Ευθυμίου, Μάριος Μεβουλιώτης, Ηλίας Παπαδόπουλος, Μιχάλης Συριόπουλος, Μαρίτα Τσαλκιτζόγλου.
Πρεμιέρα την 1η Φεβρουαρίου 2013.