search
Από το Blogger.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΧΩΣ: "Υπόγειο" (Αυλαία, 23-26/9), "Προσωπική συμφωνία" (Κολοσσαίον, 25/9-6/10), "Ρένα" (Αριστοτέλειον, 27/9-6/10), "Οθέλλος" (Αμαλία, 2-13/10), "Οι 12 ένορκοι" (Αθήναιον, 4-5/10)

ΘΕΑΤΡΟΛΟΓΙΟ

Το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας αποτελεί κορυφαία δραστηριότητα του Διεθνούς Κέντρου Χορού της πόλης. Ιδρύθηκε την άνοιξη του 1995 με αντικείμενο την προώθηση της χορευτικής τέχνης και με άξονες την έρευνα, την εκπαίδευση και την καλλιτεχνική δράση και παραγωγή.
Ονόματα πολύ σημαντικών δημιουργών, που γράφουν την ίδια την ιστορία του σύγχρονου χορού, εμφανίσθηκαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ενώ ταυτόχρονα φρόντισε για την προβολή και ενίσχυση της ελληνικής δημιουργίας είτε μέσα από την ανάθεση χορογραφικού έργου σε ταλαντούχους δημιουργούς, είτε μέσα από την στήριξη της πειραματικής διάθεσης νέων ομάδων.
Η Καλαμάτα, πόλη του χορού, υποδέχεται την 18η κατά σειρά διοργάνωση από 12 έως 19 Ιουλίου 2012.

Το πρόγραμμα της φετινής διοργάνωσης:

Philippe Decouflé, Panorama, μια παραγωγή της Compagnie DCA.
Το σύμπαν του ευρηματικού καλλιτέχνη, γεμάτο παράξενα πλάσματα που ξεφυτρώνουν στη σκηνή ή ίπτανται, γεμάτο με τον ενθουσιασμό του δημιουργού για τις παλιές αναζητήσεις της κινούμενης εικόνας, για τις πρώτες μέρες του κινηματογράφου, για το τσίρκο των ακροβατών και των κλόουν, θα πλημμυρίσει τη σκηνή του κάστρου με θεαματικές και μαγικές εικόνες.
12,13 Ιουλίου. Αμφιθέατρο Κάστρου Καλαμάτας.

Χορεύοντας με τους B-TWINS
Βραδιά χιπ-χοπ με τους Andi Kocaj και Ardi Kocaj.
13,14,16 Ιουλίου. Λιμάνι Καλαμάτας, Προκυμαία.

Pierre Rigal, Press, μια παραγωγή της Compagnie Dernière Minute.
Η παράσταση Press είναι, κατά τον Rigal, "μια χορογραφική τραγωδία πάνω στο πόσο ενοχλητικά ακατανόητη είναι η κοινοτοπία"... Η τεράστια ομοιομορφία της ζωής ενός σύγχρονου ανθρώπου εκτίθεται σε υπερθετικό βαθμό μέσα σ' ένα αινιγματικό ηχητικό τοπίο.
Το έργο βασίζεται σε μια έξυπνη μεταφορά: ο σύγχρονος άνθρωπος που βλέπουμε στη σκηνή "πιέζεται" από τις καταστάσεις, μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά, αφού βρίσκεται στην "πρέσα" ενός χώρου που διαρκώς μικραίνει! Διερευνώντας τη σχέση της κοινωνίας μας με την "πίεση", ή αλλιώς με τη "σύνθλιψη", ο Ριγκάλ δημιουργεί μια παράσταση γεμάτη έξυπνες εικόνες και νόημα.
14,15 Ιουλίου ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καλαμάτας.

Fabrice Guillot, Cette immense intimité, της ομάδας Retouramont.
Η μετάλλαξη του δημόσιου χώρου σε ποιητικό σημείο συνάντησης κοινού και ερμηνευτών είναι το στοίχημα που βάζει η γαλλική ομάδα Retouramont με την παράστασή της Cette immense intimité, όπου μια χορεύτρια θα εκτελέσει το σόλο της αιωρούμενη μπροστά στην πρόσοψη ενός κτιρίου. Η πρόσοψη λειτουργεί σαν μια τεράστια επιφάνεια προβολής, στην οποία οι κινήσεις της χορεύτριας προβάλλονται διογκωμένες σαν η ίδια να προσπαθεί ν’ αγγίξει το άπειρο.
14,16 Ιουλίου. Μέγαρο Χορού.

Gregory Maqoma, Exit/Exist, του Vuyani Dance Theatre.
O Νοτιοαφρικανός Gregory Maqoma μετά το Beautiful me (2008), επανέρχεται με την νέα του παραγωγή Exit/ Exist, μια παράσταση για έναν χορευτή, έξι μουσικούς και το πνεύμα ενός προγόνου. Συνδυάζοντας την ευρωπαϊκή εκπαίδευσή του με την αφρικανική μνήμη του, ο Maqoma δημιουργεί μια παράσταση για τη μνήμη και την Ιστορία, που μας ζητά να σταματήσουμε για μια στιγμή και να κοιτάξουμε πίσω, να παρατηρήσουμε τη γενναία στάση ενός προγόνου για να μπορέσουμε ν’ ατενίσουμε το μέλλον με άλλο βλέμμα.
15 Ιουλίου. Αμφιθέατρο Κάστρου.


Λία Χαράκη, Τune In, μια παραγωγή της ομάδας .pelma.lia haraki.
Η κύπρια Λία Χαράκη ξαναγυρίζει στην Καλαμάτα με το σόλο της Tune in, σπουδή πάνω στο πώς μια μινιμαλιστική, επαναληπτική κίνηση μπορεί να γεννήσει συναίσθημα στον ερμηνευτή και κατ’ επέκταση στον θεατή. Δείγμα μιας σίγουρης πλέον καλλιτεχνικής γραφής, το έργο είναι ένα ταξίδι προς το σημείο γέννησης της κίνησης μέσα από τη σχέση της με την προσωπική τελετουργία.
16 Ιουλίου. ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Καλαμάτας.

Σοφία Μαυραγάνη, Autogoal #05, της ομάδας fingersix/athens.
Η παράσταση Autogoal #05 καταπιάνεται με αυτοσαρκασμό και σπιρτάδα με το θέμα της σχέσης αθλητή-προπονητή. Ποιος έχει το πάνω χέρι; Μέσα από την έννοια του παιχνιδιού, κινητήριας δύναμης του πολιτισμού, η θεατρική σύμβαση πότε επικυρώνεται και πότε ακυρώνεται, το σοβαρό επικαλύπτει το αστείο και τούμπαλιν, και εντέλει το ίδιο το παιχνίδι αυτο-βραβεύεται ως νικητής.
16 Ιουλίου. ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Καλαμάτας.

amorphy & fingersix, DOBEDOBEDO.
Το DOBEDOBEDO είναι μια πρωτότυπη ιδέα της Τζένης Αργυρίου (ομάδα amorphy) και της Σοφίας Μαυραγάνη (ομάδα fingersix). Είναι ένα πλαίσιο συνθηκών, κάτι σαν παιχνίδι με κανόνες, στο οποίο καλλιτέχνες διαφορετικής τεχνικής, ηλικίας, αισθητικής και εμπειρίας προσκαλούνται να συνευρεθούν επί σκηνής. Για πρώτη φορά το DOBEDOBEDO θα γίνει σε ανοιχτό χώρο, στην παραλία της Καλαμάτας, πάνω στην άμμο.
17 Ιουλίου. Παραλία Καλαμάτας-τέρμα Ναυαρίνου.

Λίλλυ Τριαντάρη, Ένα δισάκι ιστορίες γεμάτο.
Αφήγηση παραμυθιών για μεγάλους και μικρούς, με τη Λίλλυ Τριαντάρη.
17 Ιουλίου. Ζουμπούλειο μέγαρο (αυλή).

Μαριέλα Νέστορα, Α-Μ Ι, μια παραγωγή της Yelp Dance co.
Η παράσταση A-M I έχει ως θέμα το πώς "διαβάζει" ο θεατής την κίνηση των χορευτών στη σκηνή, από την απλή κατανόησή της μέχρι την προβολή εικόνων από τον ίδιο πάνω σ’ αυτό που βλέπει. Η ποιητική του λόγου, της εικόνας που παράγεται μέσα από τη σχέση της με την κίνηση, η δισυπόστατη ύπαρξη του χορευτή ως ρόλου και ως ανθρώπου με παρόν και παρελθόν, το φορτίο που φέρει στη σκηνή ένας χορευτής ή ένας αφηγητής, είναι μερικές από τις πτυχές αυτού του έργου.
18 Ιουλίου. ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καλαμάτας.

Yvonne Rainer, Trio A και άλλες χορογραφίες, με την Pat Catterson.
Η παράσταση της βραβευμένης αμερικανίδας χορεύτριας και χορογράφου Pat Catterson, που θα ερμηνεύσει το Trio A (1966) της Υβόν Ράινερ, είναι από τις πιο σημαντικές στιγμές του Φεστιβάλ. Το Trio A δημιουργήθηκε και πρωτοπαρουσιάστηκε μέσα στο μυθικό περιβάλλον της Judson Church από μια καλλιτέχνιδα που επηρέασε όσο λίγοι την εξέλιξη των πραγμάτων στην πρωτοπορία της Νέας Υόρκης τη δεκαετία του 1960 και, παρά τη σύντομη διάρκειά του, σημάδεψε την ιστορία του σύγχρονου χορού. Η Ράινερ υπήρξε συν-ιδρύτρια του Judson Theatre και από τους πιο σημαντικούς μινιμαλιστές χορογράφους της δεκαετίας του ’60, οι οποίοι όρισαν μια νέα γλώσσα του σώματος και της κίνησης.
19 Ιουλίου ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καλαμάτας.

Πατρίσια Απέργη, Era poVera.
Η πόλη, το σώμα και οι μνήμες της, οι κατοικήσεις και τα φαντάσματά της, ο αγώνας επιβίωσης γίνονται το πρωτογενές υλικό της ομάδας. Οι μονάδες γίνονται σύνολο και η νέα ομάδα, καθρέφτης ενός κοινωνικού συνόλου, αναζητά τη φωνή της. Οι χοροί του δρόμου συναντούν τον σύγχρονο χορό, η απορία γίνεται οργή και η οργή βρίσκει το δρόμο της για να εκφραστεί: μια δυναμική παράσταση με καλλιτεχνική αλλά και πολιτική άποψη. 
19 Ιουλίου. Αμφιθέατρο Κάστρου.

ΛΟΝΔΙΝΟ
Αντιγόνη του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Polly Findlay.
Η δράση τοποθετείται μέσα σε ένα γραφείο της εποχής μας, που κατά τη διάρκεια της παράστασης μετατρέπεται σε κυβερνητικό γραφείο. Η Αντιγόνη στην εκδοχή της Findlay παραπέμπει, ευθέως, στο σύγχρονο πρόσωπο της εξουσίας. Πίσω από το γραφείο δεσπόζει καθισμένος ο Κρέων ενώ ο Χορός, μια σειρά από πολιτικούς και στρατιωτικούς συμβούλους, συζητά για την αποστολή ενός δελτίου Τύπου που αφορά στο τέλος του Θηβαϊκού Πολέμου. Τολμηρή αλλά σίγουρη για τις επιλογές της η σκηνοθέτις χωρίς να προδώσει τον μύθο, τον τοποθετεί στα γρανάζια της πολιτικής εξουσίας του 21ου αιώνα. Η παράσταση, στην οποία πρωταγωνιστούν η Τζόντι Γουιτάκερ (Αντιγόνη) και ο Τζέιμι Μπάλαρντ (Τειρεσίας), έχει κερδίσει θερμούς επαίνους από την κριτική. 
Εθνικό Θέατρο Αγγλίας, Olivier Theatre. Μέχρι 21 Ιουλίου.

ΛΕΥΚΩΣΙΑ
Ηλέκτρα και Ορέστης, η δίκη, σε διασκευή και σκηνοθεσία Hanan Snir.
Η καλοκαιρινή παραγωγή του ΘΟΚ, είναι βασισμένη στην Ηλέκτρα του Σοφοκλή, στην Ηλέκτρα και τον Ορέστη του Ευριπίδη και στις Χοηφόρους και τις Ευμενίδες του Αισχύλου. Η διασκευή έγινε από τον Ισραηλινό σκηνοθέτη της παράστασης Hanan Snir και στηρίζεται στην τεχνική του "θεάτρου μέσα στο θέατρο". Το πλαίσιο του έργου αποτελεί η δίκη της Ηλέκτρας και του Ορέστη στον Άρειο Πάγο, όπου παρουσιάζονται θεατρικά τα γεγονότα που οδήγησαν στη μητροκτονία με σκηνικό ένα σημερινό προσφυγικό καταυλισμό.
Η αλυσίδα εκδίκησης που στοιχειώνει τον οίκο των Ατρειδών και κληρονομείται από γενιά σε γενιά σπάει οριστικά με τη δίκη των μητροκτόνων που αποτελεί την πρώτη φορά στην παγκόσμια δραματουργία που γίνεται αναφορά στο θεσμό της δίκης ενώπιον δικαστή και ενόρκων προς απονομή δικαιοσύνης.
3 Ιουλίου. Αμφιθέατρο Μακαρίου Γ'. (Ακολουθεί περιοδεία σε πόλεις της Κύπρου).

ΤΕΛ ΑΒΙΒ
Madame Rosa, βασισμένο στο μυθιστόρημα του Romain Gary, σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία Xavier Jaillard.
H Ρόζα, μια ηλικιωμένη εβραία πόρνη που έχει ζήσει και τον εφιάλτη του Άουσβιτς, παίρνει υπό την προστασία της τον Μόμο, έναν έφηβο Άραβα. Ο Μόμο έχει να δει τους γονείς του εδώ και χρόνια. Αυτός και η μαντάμ Ρόζα προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα. Η γυναίκα —καθώς το σώμα και το μυαλό της  αρχίζουν να φθείρονται— συνειδητοποιεί πως ο Μόμο είναι το μοναδικό πρόσωπο στον κόσμο που της έχει απομείνει. Ο Μόμο θα μείνει μαζί της, καθώς η Ρόζα αντιμετωπίζει τους φόβους της λίγο πριν το τελευταίο και πιο δύσκολο ταξίδι...
Εθνικό Θέατρο Ισραήλ Habimah. Από 2 Ιουλίου.


ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ
Cockfight Play του Μάικ Μπάρτλετ, σε σκηνοθεσία James Macdonald.
Το έργο ανεβαίνει για πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη μετά την πρεμιέρα του στο Λονδίνο, (έχει προηγηθεί η αθηναϊκή παράσταση, το 2011, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου). Το έργο μιλάει με χιούμορ αλλά και ωμότητα για έναν νέο άντρα, τον Τζων, που διχάζεται ανάμεσα στον επί πολλά χρόνια ερωτικό του σύντροφο και μια γυναίκα που μπαίνει στη ζωή του. Ο Τζων συζεί επτά χρόνια με τον Α αλλά η σχέση τους περνάει κρίση. Κάποια στιγμή χωρίζουν για λίγο και ο Τζων γνωρίζει κάποιον άλλον-μια γυναίκα. Από αυτό το σημείο αρχίζει μια διελκυστίνδα για τα συναισθήματα του Τζων με αποκορύφωμα ένα τρομερό δείπνο στο οποίο παρίστανται οι τρεις τους και ο πατέρας του Α, ο οποίος επεμβαίνει με σκοπό να βγάλει την γυναίκα από τη μέση και να επανενώσει το ζευγάρι. Το Cockfight Play αποτελεί ένα αιχμηρό σχόλιο για τη στάση της σύγχρονης κοινωνίας απέναντι στο ζήτημα της σεξουαλικής ταυτότητας.
The Duke on 42nd Street Theatre.
Insenso/ Όπερα του Δημήτρη Δημητριάδη, από το Theseum Ensemble, σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού.
Πέντε χρόνια μετά τη συνεργασία τους στο ανέβασμα του έργου Πεθαίνω σαν χώρα, ο Μιχαήλ Μαρμαρινός με το Theseum Ensemble και ο Δημήτρης Δημητριάδης επανέρχονται με την παράσταση Insenso/Όπερα εμπνευσμένη από το Senso του Λουκίνο Βισκόντι. Την άρια-ποταμό πάνω στην μνήμη ενός ερωτικού πάθους που οδήγησε στον εξευτελισμό και την τριπλή προδοσία —της πατρίδας, της κοινωνικής τάξης, του εραστή— ερμηνεύουν γυναίκες ηθοποιοί, ανάμεσά τους και μια Ιταλίδα.
7,8,9 Ιουλίου. Πειραιώς 260, Κτίριο Δ.

La Commune Grecque, σε σύλληψη και σκηνοθεσία Σάκη Παπακωνσταντίνου.
Ουτοπία ή πραγματικότητα; Εργάτες, άνεργοι, άστεγοι και μετανάστες έχουν βγει στους δρόμους διεκδικώντας το τέλος της αδικίας και της εξαθλίωσης. Επιτέλους, μια αληθινή επανάσταση στην Ελλάδα...
Βασισμένη στην ταινία La Commune (Paris,1871) του Peter Watkins, η παράσταση διερευνά τη δυναμική μιας εξέγερσης. "Ο λαός, λέει ο Ριβαρόλ, δεν ήθελε την επανάσταση, ήθελε μονάχα το θέαμά της". Yπάρχει χώρος για επανάσταση μέσα στη σύγχρονη "κοινωνία του θεάματος" ή μήπως η επανάσταση είναι καταδικασμένη να κάνει διάλογο μόνο με τον εαυτό της;
9,10 Ιουλίου. Πειραιώς 260, Γκαράζ Η.

Κουαρτέτο Βόυτσεκ, σε σκηνοθεσία Έλλης Παπακωνσταντίνου.
Ο Βόυτσεκ του Γκέοργκ Μπύχνερ συναντά τον Βόυτσεκ του Αλμπαν Μπεργκ σε μία ευρηματική ελληνογερμανική παράσταση-κατασκευή. Πρόκειται για ένα πείραμα in vitro, όπου η κριτική για την ευρωπαϊκή πραγματικότητα συμπλέκεται με τη μεταμοντέρνα ειρωνεία και τον δημιουργικό σαρκασμό. Το Κουαρτέτο Βόυτσεκ, εκτελεσμένο από το "Σύγχρονο Κουαρτέτο Ενωμένης Ευρώπης", παίζει με την αποσπασματική εικόνα του άτολμου επαναστάτη, του σύγχρονου εργάτη, του Ευρωπαίου "νέου" πολίτη και προκαλεί την ανατροπή.
12,13,14 Ιουλίου. Πειραιώς 260, Κτίριο Ε.

Αθανάσιος Διάκος-Η επιστροφή της Λένας Κιτσοπούλου σε σκηνοθεσία δική της.
Από τους ανδρειότερους ήρωες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, ο Αθανάσιος Διάκος μετατρέπεται —στην τολμηρή εκδοχή της ρηξικέλευθης Λένας Κιτσοπούλου— σε σύμβολο της αντιηρωικής ελληνικής πραγματικότητας του 2012. Σώζεται χάρη σ’ έναν από μηχανής θεό, λίγο πριν από τον ανασκολοπισμό, και ταξιδεύει στο χρόνο με τη μνηστή του Κρουστάλλω για να καταλήξει στην Αθήνα τού σήμερα. Αντιμέτωπος με τις τωρινές αντιφάσεις και τα ευτράπελα, ο αλλοτινός μάρτυρας αδυνατεί πλέον να θυσιαστεί.
14,15,16 Ιουλίου. Πειραιώς 260, Κτίριο Η.

Διαβάστε εδώ το πρώτο: http://theatreviewer.blogspot.gr/2012/06/2012.html
και το δεύτερο μέρος: http://theatreviewer.blogspot.gr/2012/06/2012_13.html
Η Σαουμπίνε δημιουργήθηκε στο Βερολίνο το 1962, ως ένα ιδιωτικό θέατρο με ένα ρεπερτόριο με σαφείς κοινωνικοπολιτικές αναφορές. Η αρχική ονομασία ήταν The Schaubuhne at Halleschen Ufer.
Σημαντικοί σκηνοθέτες και ηθοποιοί του γερμανικού θεάτρου όπως ο Πέτερ Στάιν, ο Κλάους Μίχαελ Γκρούμπερ, ο Ρόμπερτ Ουίλσον, ο Μπρούνο Γκανς, ο Luc Bondy, η Andrea Breth, η Edith Clever, η Jutta Lampe, "φρόντισαν" ώστε το θέατρο να αποκτήσει παγκόσμια φήμη. Τα πρώτα έργα παρουσιάστηκαν στο Halleschen Ufer, ενώ από το 1981 κι έπειτα η δραστηριότητα του θεάτρου μεταφέρθηκε στο κτίριο της πλατείας Lehniner. Με τον Τόμας Οστερμάιερ, τον Jens Hillje, τη Sasha Waltz και τον Jochnen Sandig, που είχαν την καλλιτεχνική διεύθυνση της Σαουμπίνε από το 1999 ως το 2004, το θέατρο εξελίχθηκε σε μια ισχυρή παγκόσμια καλλιτεχνική δύναμη.
Το ρεπερτόριο της Σαουμπίνε —που βασίζεται στην επιλογή τόσο του κειμένου όσο και του σκηνοθέτη— καθορίζεται από μια κριτική-αναλυτική και συχνά πολιτική άποψη, σχετικά με την κοινωνική πραγματικότητα, καθώς επίσης και από μια αμφισβήτηση των μορφών του σύγχρονου ρεαλισμού. Η αμφισβήτηση αυτή αποτυπώνεται τόσο στη σκηνοθεσία όσο και στην υποκριτική και στον σχεδιασμό του σκηνικού χώρου.
Η Σαουμπίνε στεγάζεται από το 1981 σε ένα κτίριο που σχεδιάστηκε από τον γερμανό αρχιτέκτονα Erich Mendelsohn. Ο χώρος βρίσκεται στην πλατεία Lehniner σε ένα κτιριακό σύμπλεγμα που δημιουργήθηκε το 1928 για να στεγάσει καταστήματα, καμπαρέ και κινηματογράφο. Στη θεατρική αίθουσα δεν υπάρχει ο διαχωρισμός ανάμεσα στην σκηνή και στην πλατεία, όπως συμβαίνει στα συμβατικά θέατρα. Έχει δημιουργηθεί ένας ευέλικτος χώρος. Η σκηνική δράση μπορεί να μεταφέρεται και να εκτυλίσσεται ακόμη και στον χώρο των θεατών. Επιπλέον, δύο συρόμενα πάνελ μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να χωριστεί η τεράστια αίθουσα (67,5 μέτρα μήκος και 21 μέτρα πλάτος), σε τρεις μικρότερες σκηνές. Έτσι μπορούν παρουσιάζονται τρεις παραστάσεις ταυτόχρονα. Πρόκειται για μια μορφή σκηνικού χώρου, ικανού να εξυπηρετήσει οποιονδήποτε σκηνικό πειραματισμό. 
Το Athens Fringe Live είναι ένα grassroots συμμετοχικό, διακαλλιτεχνικό, παρεμβατικό πανηγύρι Τέχνης και Δράσης ανοιχτό σε όλους. Είναι μια φιλόδοξη και πρωτοποριακή οργάνωση γεμάτη δημιουργικότητα και ενέργεια για αλλαγή και παρέμβαση.
Το Fringe είναι ένα κοινωνικό δίκτυο, που δεν απέχει πολύ από το facebook, το twitter ή το myspace, με μια όμως τεράστια και ειδοποιό διαφορά: Δεν είναι εικονικό, αλλά πραγματικό. Δεν το περιδιαβαίνεις "σερφάροντας" αλλά περπατώντας. Στις πτυχές του συναντάς αληθινούς ανθρώπους, καλλιτέχνες! Απευθύνεται σε όλους τους δημιουργικούς πυρήνες της πόλης με στόχο να λειτουργήσει ως συνεκτικό δίκτυο ανάμεσά τους. Απευθύνεται στα κύτταρα της πληροφορίας, στα blogs, στα sites, στα portals, ώστε αυτά να γίνουν οι ξενιστές της ιδέας και της δυναμικής του. To Fringe Live αποτελεί το ζωντανό πεδίο έκφρασης, δράσης και συγκέντρωσης του Athens Fringe Network.
Το Athens Fringe Live αποτελεί το πρώτο βήμα για τους συμμετέχοντες να δείξουν τη δουλειά τους, να συναντηθούν με το κοινό, με άλλες καλλιτεχνικές και ακτιβιστικές κοινότητες, να συνεργαστούν με φορείς, να δικτυωθούν με επαγγελματίες του χώρου, να συνομιλήσουν με την πόλη. Πρόκειται για ένα ανοιχτό βήμα παρουσίασης νέων καλλιτεχνών από όλο το φάσμα των Τεχνών και της δημιουργίας (χορός, θέατρο, μουσική, performance, εικαστικά, φωτογραφία, γλυπτική, video, installations, χειροτεχνία κ.α.). Βασική αρχή που διαφοροποιεί το Fringe Live από άλλες διοργανώσεις είναι ότι παραμένει μία non-curated διοργάνωση, ανοιχτή σε όλους τους καλλιτέχνες.
Το Athens Fringe Live επιστρέφει το 2012 δυναμικότερο και με στόχο να διευρύνει την παρέμβασή του στην πόλη. Η φιλοσοφία του είναι κατεξοχήν πολιτική με την έννοια ότι επιδιώκει την εμπλοκή όλο και περισσότερων ενεργών πολιτών και ειδικά αυτών που δραστηριοποιούνται μέσα από τη δομή και τους σκοπούς των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων. H τέχνη είναι το κατεξοχήν προνομιακό πεδίο πολιτικής συζήτησης αλλά και ειρηνικού ακτιβισμού.
Παράλληλα με το καλλιτεχνικό του πρόγραμμα, η φετινή διοργάνωση του Fringe θα περιλαμβάνει όπως και κάθε χρόνο, κοινωνικές δράσεις, στις οποίες θα λάβουν μέρος και θα επανδρώσουν, καλλιτέχνες, ΜΚΟ, εθελοντές και κοινό.

15-30 Ιουνίου 2012, σε θεατρικούς χώρους και gallery της Αθήνας.
Αναλυτικά το πρόγραμμα και οι χώροι που θα φιλοξενήσουν τις εκδηλώσεις: http://www.fringenet.gr/live/calendar
Πολυξένη Αδάμ-Βελένη, Θέατρο και θέαμα στην αρχαία Μακεδονία, University Studio Press, 2011.

Μέχρι πριν μερικές δεκαετίες ο ρόλος του θεάτρου στον χώρο της Μακεδονίας θεωρούνταν ήσσονος σπουδαιότητας, μια και τα δεδομένα σχετικά με αυτό ήταν ελάχιστα και χαρακτηρίζονταν δευτερεύουσας σημασίας. Ωστόσο, τα τελευταία τριάντα χρόνια έχουν έρθει στο φως αρκετά και σημαντικά στοιχεία αναφορικά με τη θεατρική δραστηριότητα στην περιοχή αυτή του βορειοελλαδικού χώρου. Στην Αθήνα, κατά τον χρυσό αιώνα του Περικλή, το θέατρο αποτελεί το αποκορύφωμα της κυριαρχίας του δήμου. Στη Μακεδονία, στον κολοφώνα της δόξας σπουδαίων βασιλέων, αρχής γενομένης από τον Αρχέλαο που το εισήγαγε στον τόπο του, εξυπηρέτησε τους στόχους της ηγεσίας και έπαιξε τον ρόλο του διαμεσολαβητή ανάμεσα στον βασιλιά και τον λαό. Στην παρούσα μελέτη, παρουσιάζονται τα "δραματικά τεκμήρια" από το κεντρικό τμήμα της Μακεδονίας της αρχαιότητας, που βρίσκεται στην Ελλάδα και το οποίο αποτελούσε από τότε τον πυρήνα του μακεδονικού βασιλείου και αργότερα της ρωμαϊκής Επαρχίας της Μακεδονίας. Η παρούσα μορφή αποτελεί μία περισσότερο επεξεργασμένη εκδοχή σειράς παράδοσης μαθημάτων της συγγραφέως στην Ecole des Hautes Etudes. Στο βιβλίο συμπεριλαμβάνεται εκτενής περίληψη στα γαλλικά.
Ο θίασος Κανιγκούντα[1] δημιουργήθηκε το 2005 από τους ηθοποιούς Μαρία Κεχαγιόγλου, Μαρία Μαγκανάρη, Γιώργο Φριντζήλα, Ρεβέκκα Τσιλιγκαρίδου και το σκηνοθέτη Γιάννη Λεοντάρη και από το 2007 λειτουργεί ως αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία. Ο θίασος διευρύνθηκε στη συνέχεια με την συμμετοχή των ηθοποιών Ανθής Ευστρατιάδου, Πέτρου Μάλαμα, Ευθύμη Θέου, Μαριάννας Τζανή ενώ μέλος της ομάδας γίνεται και η σκηνοθέτης Κορίνα Βασιλειάδου. Μόνιμοι συνεργάτες είναι η σκηνογράφος-ενδυματολόγος Θάλεια Ιστικοπούλου και η σκηνογράφος-ενδυματολόγος Γεωργία Μπούρδα. Κατά καιρούς ο θίασος συνεργάστηκε και με τους ηθοποιούς Λυδία Φωτοπούλου, Θανάση Δήμου, Δημήτρη Αγαρτζίδη, Σύρμω Κεκέ. Η Κανιγκούντα δεν διαθέτει θεατρική στέγη και για τις θεατρικές περιόδους 2007-08 και 2008-09 επιχορηγήθηκε από το Εθνικό Κέντρο Θεάτρου και Χορού.

Η Κανιγκούντα δεν είναι μια θεατρική ομάδα με μόνιμα μέλη αλλά μια συνθήκη συνεργασίας η οποία τα τελευταία έξι χρόνια παίρνει μορφή κάθε φορά που προκύπτει η ανάγκη και η δυνατότητα για μια θεατρική παράσταση. Στόχος είναι η δοκιμασία των ορίων των μεθόδων δουλειάς που κατά καιρούς ακολουθούνται. Για το λόγο αυτό ο θίασος δοκιμάζεται κάθε φορά σε διαφορετικά θεατρικά είδη επιχειρώντας να «ασκηθεί» σε ποικίλους θεατρικούς κώδικες: τον τραγικό λόγο (Ηλέκτρα) το έμμετρο τοπικό ιδίωμα (Η Βοσκοπούλα), την πολιτική αλληγορία (Γένεσις Νο 2), την κωμωδία (Η Βεγγέρα), την πολιτική σάτιρα με στοιχεία επιθεώρησης (Πόλη-κράτος). Το ισχυρό συναισθηματικό και ιδεολογικό κίνητρο που δίνει η θεματική του κάθε έργου είναι η κοινή αφετηρία όλων των μελών του θιάσου, η αναζήτηση ύφους και φόρμας είναι το κοινό ζητούμενο.

- Ο θίασος παρουσίασε την Ηλέκτρα του Ούγκο φον Χόφμανσταλ (2005 - 2006), σε μορφή ανοιχτής πρόβας, ως εργασία εν εξελίξει, στην Αθήνα (Κρατήρας) και στη Θεσσαλονίκη (Στρατόπεδο Κόδρα).

-Το 2007, το έμμετρο κείμενο ανωνύμου συγγραφέα του 16ου αιώνα Βοσκοπούλα,στο θέατρο Αμόρε ("Δοκιμές", Μάιος 2007) και στο θέατρο Αμαλία (Θεσσαλονίκη, Μάιος 2008).

-Την άνοιξη του 2008, την οριστική εκδοχή της Ηλέκτρας του Χόφμανσταλ στο Θησείον, ένα θέατρο για τις τέχνες, και στη συνέχεια στο θεατρικό φεστιβάλ Αβινιόν (AVIGNON OFF) για 22 συνολικά παραστάσεις (10/7–2/8 2008).

- Το 2009, σε συμπαραγωγή με το Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το έργο Γένεσις Νο 2 του Ιβάν Βιριπάεφ (Θέατρο οδού Φρυνίχου, Μάρτιος–Μάιος 2009).

-Το 2009, σε συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο, στα πλαίσια του προγράμματος Group Hostel, παρουσιάζει τη Βεγγέρα του Ηλία Καπετανάκη (Σύγχρονο θέατρο Αθήνας, Δεκέμβριος 2009-Φεβρουάριος 2010).

- Τον Ιούλιο του 2010, σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Φιλίππων-Καβάλας, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Σερρών και τη Λυδία Φωτοπούλου, την παράσταση Ο Άμλετ του Γιώργου Χειμωνά σε δραματουργική επεξεργασία και σκηνοθεσία Θοδωρή Γκόνη και Γιάννη Λεοντάρη.

- Τον Απρίλιο του 2011, σε συμπαραγωγή με τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, την παράσταση Πόλη-κράτος, το κείμενο της οποίας είναι αποτέλεσμα συλλογικής δραματουργικής επεξεργασίας.

- Στην παράσταση Μεσοπόλεμος, που παρουσιάστηκε το 2012 στην Οικία Κατακουζηνού, αγνοημένα έργα ενός ελάσσονος πεζογραφικού λόγου (Α. Λευκός, Ν. Κατηφόρης, Ειρήνη Αθηναία, Στ. Ξεφλούδας) στάθηκαν με θάρρος δίπλα σε κείμενα της κυρίαρχης λογοτεχνικής μας παράδοσης (Σεφέρης, Θεοτοκάς, Τερζάκης, Μυριβήλης κ.α.)

Τον Ιούνιο του 2012 (14,15) ο θίασος Κανιγκούντα παρουσιάζει το έργο Πόλη κράτος στο Theatre de la Ville στο Παρίσι.

[1] http://www.kanigunda.gr/ Στην Έβδομη Σφραγίδα του Ingmar Bergman ο Σκάτ, θεατρίνος περιπλανώμενου μεσαιωνικού θιάσου κατά τη διάρκεια υπαίθριας παράστασης σε ένα χωριό κλέβει τη Λίζα, τη ζωηρή γυναίκα του σιδερά, εγκαταλείπει το θίασο και τις παραστάσεις και για μέρες περιπλανιέται μαζί της στα σκανδιναβικά δάση. Η περιπλάνηση φυσικά τελειώνει σύντομα και η Λίζα επιστρέφει χορτασμένη στον άντρα της. Κατά τη διάρκεια της περιπλάνησης, ο ηθοποιός δίνει στη Λίζα το όνομα —δηλαδή το ρόλο— Κανιγκούντα. Εκείνη, το αποδέχεται.
Στο έργο της Λούλας Αναγνωστάκη, Ο ήχος του όπλου (1987)
Με φόντο μια εκλογική αναμέτρηση και όλα τα φέιγ βολάν σκορπισμένα, ενώ όλα υπαινίσσονται διακριτικά τη δεύτερη πιο σημαντική περίοδο στην πολιτική ζωή της χώρας μετά τη μεταπολίτευση, δηλαδή τα χρόνια μετά την πρώτη περίοδο της διακυβέρνησης του τόπου από το κόμμα της "Αλλαγής", η Αναγνωστάκη βάζει τους ήρωές της να ζουν πολιτικά αμέτοχοι —και για αυτόν ακριβώς τον λόγο συμμέτοχοι— στον νευρωτικό μικρόκοσμό τους. Μια ολόκληρη κοινωνία δοκιμάζεται και πασχίζει να χωρέσει μέσα σε νέα σχήματα, την ίδια στιγμή που ψυχαναγκαστικά προσπαθεί να στηρίξει μικροαστικά προσχήματα που αναβαθμίστηκαν σε μεγαλοαστικές ονειρώξεις. Κι ενώ η αγαπημένη και αγαπησιάρικη ελληνική και αγία οικογένεια δέχεται στο πλέγμα των σχέσεων που αναπτύσσει η Αναγνωστάκη στο έργο της τα πιο χαριστικά βέλη, οι ήρωες της καλούνται πέρα από τις εκλογές της πολιτικής να επιλέξουν και έναν νέο τρόπο και σύστημα ζωής που θα τους πάρει μακριά από το τωρινό αδιέξοδο τέλμα.[1]
Ένα καλοκαιριάτικο απόγευμα, μια γυναίκα παντρεμένη από χρόνια στην επαρχία, έρχεται στην Αθήνα για να ψηφίσει στις βουλευτικές εκλογές. Έχει πολύ τρακ γιατί, έπειτα από ένα χρόνο, θα συναντήσει εδώ και τον 18χρονο γιο  της. Θα συναντήσει και άλλα πρόσωπα και όλα θα συμβούν μέσα σε λίγες ώρες, ενώ απ' έξω μαίνεται η πανηγυριώτικη προεκλογική ατμόσφαιρα.[2]

 Μια μεταιχμιακή εποχή (Σκέψεις και απόψεις της Αναγνωστάκη)
Έχω την εντύπωση πως η νεολαία, κι εννοώ πάντα τα πολύ νέα παιδιά, ζουν σήμερα σε ένα περιβάλλον που τα απορρίπτει. Τα ίδια αισθάνονται μια έχθρα να τα κυκλώνει από παντού. Ζούμε μια σκοτεινά μεταιχμιακή εποχή, όπου όλα έχουν διαταραχθεί.
Ο παραδοσιακός νέος, όπου πάνω του μπορούσαν να επενδύουν πατρίδα, ιδεολογία και οικογένεια, μοιάζει να μην υπάρχει. Κανείς δεν προτείνει πια τίποτα συγκεκριμένο. Κυρίως η οικογένεια, που άλλοτε έπαιζε βασικό ρόλο στην Ελλάδα. Με τις ραγδαίες κοινωνικοοικονομικές μετατοπίσεις, την απότομη είσοδο της γυναίκας στην παραγωγή, η οικογένεια συμπεριφέρεται αμήχανα και αλλοπρόσαλλα. Νευρικά.
Οι νέοι αισθάνονται να είναι πηγή άγχους και μόνο. Κι αυτό τους κάνει επιθετικούς. Τυχεροί οι "παραδοσιακοί", οι πολιτικοποιημένοι και οι καλλιτέχνες. Οι άλλοι όμως; Αυτοί που βιώνουν άμεσα τη συνταρακτική εποχή που όλοι αισθανόμαστε ότι έρχεται; Με τι μέτρα να κριθούν; Έχουν έναν άλλο ψυχισμό.[3]

[1] http://greek-theatre.blogspot.gr/2008/03/o.html
[2] Λούλα Αναγνωστάκη, Ο ήχος της ζωής, Σειρά: Σκέψη, Χρόνος και Δημιουργοί, Καστανιώτης, Αθήνα 2006, σ. 21.
[3] Στο ίδιο, σ. 31,32.
Η Αντιδημαρχία Πολιτισμού του δήμου Θεσσαλονίκης διοργανώνει το 2ο φεστιβάλ σύγχρονου χορού, από τις 22 ως τις 28 Ιουνίου, στο θέατρο Κήπου και στο Άνετον.
Η αυλαία του φεστιβάλ ανοίγει με τον σλοβάκο χορευτή και χορογράφο Άντον Λάτσκι.
Tο πρόγραμμα της φετινής διοργάνωσης:
22 Ιουνίου: "Puzzle work", σε χορογραφία του Άντον Λάτσκι. Ακολουθεί παράσταση από το χοροθέατρο Αδράστεια. 
Θέατρο Κήπου.

23 Ιουνίου: Ομάδες Pas.Par.Tu και Τρίγωνο.
Θέατρο Άνετον.

24 Ιουνίου: Ομάδες Balletan, Contact και B+6.
Θέατρο Κήπου.

26 Ιουνίου: Χοροθέατρο Ακροποδητί και ομάδα Introspectus.
Θέατρο Άνετον. 

27 Ιουνίου: Ομάδες Κιναίσθηση, Trickortreat και Μίνθη.
Θέατρο Κήπου.

28 Ιουνίου: Ομάδα Lunin-D-ance
Πολυχώρος Dynamoproject.
Τριάντα χρόνια συμπληρώνουν οι Γιορτές Ανοιχτού Θεάτρου του δήμου Θεσσαλονίκης και στο φετινό φεστιβάλ, που θα πραγματοποιηθεί από 1η Ιουλίου έως και 3 Αυγούστου στο δημοτικό θέατρο Κήπου στη Θεσσαλονίκη, θα δοθεί έμφαση στο μουσικό θέατρο.
Το πρόγραμμα των Γιορτών περιλαμβάνει έργα τα οποία προσεγγίζουν νεωτεριστικά το αρχαίο δράμα, έργα από το κλασικό και νεότερο ευρωπαϊκό θέατρο και έργα σύγχρονης ελληνικής λαϊκής κωμωδίας. Θα συμμετέχουν θίασοι της Θεσσαλονίκης στο πλαίσιο της προσπάθειας που γίνεται για την ενθάρρυνση της τοπικής θεατρικής παραγωγής.

Το πρόγραμμα:
1 Ιουλίου: Τραγούδια για τις μέρες που έφτασαν κιόλας, μουσική παράσταση από το τμήμα Θεάτρου της σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. (είσοδος ελεύθερη)

2,3,4,5 Ιουλίου: Ο παππούς έχει πίεση της Δήμητρας Παπαδοπούλου, σε σκηνοθεσία Δήμητρας Παπαδοπούλου και Αγγελίνας Τσούγκου. Παίζουν: Κώστας Βουτσάς, Ελισάβετ Κωνσταντινίδου κ.α.

6,7,8 Ιουλίου: Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού του Ντάριο Φο, σε σκηνοθεσία Σπύρου Παπαδόπουλου. Παίζουν Σπύρος Παπαδόπουλος, Χρήστος Μπίρος, Τάσος Γιαννόπουλος κ.α.

10,11,12,13 Ιουλίου: Ιφιγένεια εν Αυλίδι του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη. Παίζουν: Καρυοφιλλιά Καραμπέτη, Στέλιος Μάινας, Μηνάς Χατζησάββας, Ιωάννα Παππά, Γιάννης Στάνκογλου κ.α.

16,17,18 Ιουλίου: Δον Ζουάν-η επιστροφή του Έντεν φον Χόρβατ, σε σκηνοθεσία Γιώργου Κιμούλη. Παίζουν: Γιώργος Κιμούλης, Ταμίλα Κουλίεβα, Φαίη Ξυλά, Δήμητρα Παπαδήμα κ.α.

19,20 Ιουλίου: Δεν ακούω, δεν βλέπω, δεν μιλάω του Γιώργου Θεοδοσιάδη, σε σκηνοθεσία Χρήστου Χατζηπαναγιώτη. Θανάσης Βισκαδουράκης, Σπύρος Πούλης, Σπύρος Σπαντίδας, Δήμητρα Στογιάννη.

22,23,24 Ιουλίου: Συσσίτιο (συρραφή κειμένων των Τζόναθαν Σουίφτ, Ροντρίγκο Γκαρσία κ.ά.). Μια παραγωγή της ομάδας Angelus Novus, από τη Θεσσαλονίκη.

26,27 Ιουλίου: Η όπερα του ζητιάνου του Τζον Γκέι από την ομάδα Passatempo, σε σκηνοθεσία Γλυκερίας Καλαϊτζή.

30,31 Ιουλίου: Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. Παίζουν: Δάφνη Λαμπρόγιαννη, Κώστας Κόκλας, Γιώργος Πυρπασόπουλος κ.α.

1,2 Αυγούστου: Ο επιθεωρητής του Νικολάι Γκόγκολ, σε σκηνοθεσία Λίλυς Μέλεμε. Παίζουν: Παναγιώτης Μπουγιούρης, Νικολέτα Βλαβιανού, Βασίλης Ανδρέου κ.α.

3 Αυγούστου: Μια βαλίτσα μουσική, μουσικοθεατρική παράσταση σε σκηνοθεσία Θοδωρή Αμπαζή.
Δεσποινίς Ζυλί του Αύγουστου Στρίντμπεργκ, από τη Σαουμπίνε, σε σκηνοθεσία Κέιτι Μίτσελ.
«Με την ωμότητα του σκλάβου και την κρύα καρδιά του κυρίαρχου», ο υπηρέτης συντρίβει, μια νύχτα του μεσοκαλόκαιρου, την κόρη τού κόμη και –συμβολικά– την τάξη της. Το ανελέητο παιχνίδι σαγήνης και εξουσίας δίνεται από τους δύο διακεκριμένους –άγνωστους στο ελληνικό κοινό– Άγγλους δημιουργούς και τον φημισμένο γερμανικό θίασο, μέσα από το βλέμμα του τρίτου προσώπου: της λιγομίλητης μαγείρισσας Κριστίν.
21,22 Ιουνίου. Πειραιώς 260, Κτίριο Δ.

erofili synopsis, από την Εταιρεία θεάτρου Χώρος, σε σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα.
Παράσταση εν εξελίξει, η κορυφαία αναγεννησιακή τραγωδία με τον τυραννικό βασιλιά που "όχι μόνον την κεφαλήν αλλά και την καρδίαν και τα χέρια του Πανάρετου έδωκε της θυγατρός του διά κανίσκι", περνάει, σε αυτή την εκδοχή, από την αφήγηση σε ένα παιχνίδι με τους χαρακτήρες και τη χρήση μάσκας. Το κείμενο διασκευάζεται με μια μεγαλύτερη διάθεση ελευθερίας, φωτίζοντας κάποιες εικόνες από την εκπληκτική Ερωφίλη του Χορτάτση. Τρεις γυναίκες επί σκηνής. Η μάσκα το κύριο ερμηνευτικό μέσο. Το έργο πιο επίκαιρο από ποτέ.
22,23,24 Ιουνίου. Πειραιώς 260, Κτίριο Ε.

Η Επιστροφή του Οδυσσέα, από τη Σαουμπινε, σε σκηνοθεσία Ντάβιντ Μάρτον.
Η παράσταση στηρίζεται στην ομώνυμη όπερα του Μοντεβέρντι, εμπλουτισμένη με κείμενα του Ομήρου, του Giacomo Badoaro και του διάσημου σύγχρονου Ούγγρου συγγραφέα Peter Esterhazy. Μουσικοί που παίζουν θέατρο, ηθοποιοί που τραγουδούν, τραγουδιστές που ζωγραφίζουν, δεξιοτέχνες καλλιτέχνες που με ό,τι καταπιάνονται για τις ανάγκες του έργου, το κάνουν εξαιρετικά και επιπλέον το διασκεδάζουν: Παντρεύοντας τη μουσική με το κείμενο, τους χαρακτήρες με τις μελωδίες, ο ταλαντούχος σκηνοθέτης Ντάβιντ Μάρτον δημιούργησε τη μουσικoθεατρική παράσταση Η Επιστροφή του Οδυσσέα.
23,24 Ιουνίου. Πειραιώς 260, Κτίριο Η.

Δον Κιχώτης, από την ομάδα Blitz, σε σκηνοθεσιά-δραματουργία Γιώργου Βαλαή, Αγγελικής Παπούλια και Χρήστου Πασσαλή.
Ανοιχτή στο καινούργιο, η νεανική ομάδα Blitz, που πρόσφατα χειροκροτήθηκε στη σκηνή της βερολινέζικης Σαουμπύνε, εμπνέεται από τον θρυλικό Δον Κιχώτη, ακρογωνιαίο λίθο του σύγχρονου μυθιστορήματος. Η παράσταση ανασυνθέτει το μύθο του "ιππότη της κατηφούς μορφής", επιχειρώντας να εντοπίσει τη μοναξιά αυτού του προσώπου που κυνηγάει χίμαιρες διασχίζοντας, πάνω στο ψωραλέο άλογό του, έναν σκληρό και ακατανόητο κόσμο: ένα επινοημένο ντοκιμαντέρ-στατικό road movie για την περιπέτεια της ύπαρξης ή, με τα λόγια του László Krasznahorkai, για τη "μελαγχολία της αντίστασης".
28,29 Ιουνίου. Πειραιώς 260, Κτίριο Δ.


Ο Λάμπρος, Ζακύνθου αρ. 12 του Διονυσίου Σολωμού, σε σκηνοθεσία Σύλβιας Λιούλιου.
Με αυτή την παράσταση επιχειρείται μια σκηνική προσέγγιση των σπαραγμάτων του Σολωμικού ποιήματος που συγκροτούν την έμμετρη αφήγηση της τραγικής ιστορίας του Λάμπρου, του "κακοήθους αλλά μεγαλόψυχου άνδρα" και της "δυστυχούς" Μαρίας με την οποία "έλαβε τέσσερα τέκνα" και που έμελλε να "κάμει χωρίς να το γνωρίζει γυναίκα την εδική του κόρη". Η παράσταση εκκινεί από το Ζακύνθου αρ. 12 Σολωμικό χειρόγραφο, θέτει στο κέντρο της αυτό το "δηλωτικά κομματιασμένο, ατέλειωτο, ακρωτηριασμένο" έργο και με άξονα την τρομερά πολυσύνθετη προσωπικότητα του Σολωμού επιχειρεί μια θεατρική τοπογραφία του ποιητικού του χάρτη.
3,4 Ιουλίου. Πειραιώς 260, Κτίριο Ε.

Ώσμωση του Ευριπίδη Λασκαρίδη, σε σκηνοθεσία δική του.
Ο Ευριπίδης Λασκαρίδης και η ομάδα Οsmosis εξερευνούν την καθημερινή ζωή, τις μικρές λεπτομέρειες, το συλλογικό υποσυνείδητο, το φανταστικό και το γελοίο με τα μάτια στραμμένα στην αναπάντεχη ανθρώπινη συνθήκη. "Ώσμωση ονομάζεται το φαινόμενο της διέλευσης μορίων από το διάλυμα μικρότερης συγκέντρωσης προς το διάλυμα μεγαλύτερης συγκέντρωσης. Eίναι μια φυσική διαδικασία με σκοπό να εξισωθούν οι συγκεντρώσεις".
5,6 Ιουλίου. Πειραιώς 260, Κτίριο Η.

Μουσείο ανθρώπινης συμπεριφοράς, από το θέατρο Σημείο, σε σκηνοθεσία Νίκου Διαμαντή.
Η θεατρική εγκατάσταση Μουσείο ανθρώπινης συμπεριφοράς, σε σκηνοθεσία Νίκου Διαμαντή, χρησιμοποιεί τους χώρους του Μουσείου Μπενάκη για να παρουσιάσει ένα μεταδραματικό μωσαϊκό από ανθρώπινες δράσεις, ήχους, εικόνες, αντικείμενα. Οι ηθοποιοί αποτελούν τα ζωντανά εκθέματα – τα κτερίσματα του πολιτισμού μας. Οι θεατές αναλαμβάνουν να εξερευνήσουν την παράδοξη παράσταση, χρησιμοποιώντας, όπως αυτοί νομίζουν, χάρτες και ενδείξεις, μεταλλάσσοντας έτσι τόσο την ακολουθία των γεγονότων όσο και τη χωροταξία της εγκατάστασης. Το μουσείο, ξεγυμνωμένο από τα αρχικά του νοήματα, καθίσταται τόπος οριακός.
5,6,7 Ιουλίου. Μουσείο Μπενάκη.

Διαβάστε το πρώτο μέρος εδώ: http://theatreviewer.blogspot.gr/2012/06/2012.html
Λυδία Σαπουνάκη-Δρακάκη και Μαρία Λουίζα Τζόγια-Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 2011.

Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου ιδρύθηκε το 1930, συγχρόνως με το Εθνικό Θέατρο και αφού είχαν προηγηθεί πολύχρονες, αποσπασματικές και συνήθως αναποτελεσματικές προσπάθειες εκπαίδευσης των ηθοποιών, κυρίως από ιδιώτες. Ως παράρτημα του Θεάτρου συνδέθηκε —και συνδέεται— στενά με την ιστορία της πόλης, δεδομένου ότι αντικατόπτριζε τις αξίες της τοπικής κοινωνίας και του αστικού πολιτισμού. Από την πρώτη στιγμή της λειτουργίας της η σχολή συμπεριέλαβε στο διδακτικό προσωπικό της σημαντικούς ανθρώπους των γραμμάτων και της τέχνης, οι οποίοι άφησαν πολύτιμο έργο στα θεατρικά δρώμενα του τόπου. Άλλωστε, πολλοί από τους αποφοίτους της υπήρξαν οι κατοπινοί πρωταγωνιστές του Εθνικού αλλά και του ελεύθερου θεάτρου, σκηνοθέτες, θεατρικοί κριτικοί, ενδυματολόγοι, σκηνογράφοι, ηθοποιοί του κινηματογράφου και, αργότερα, της τηλεόρασης. Η εφαρμογή των προγραμμάτων διδασκαλίας της σχολής, σε συνάρτηση με τις στεγαστικές ανάγκες της, αντιμετωπίστηκε κατά περιόδους με διάφορους και συχνά περιπετειώδεις τρόπους. Μέσα από την ενδελεχή μελέτη των ανέκδοτων πρακτικών των συνεδριάσεων του συλλόγου καθηγητών της σχολής και άλλων πηγών καταγράφεται η εξελικτική πορεία της, διερευνώνται συστηματικά οι μηχανισμοί υλοποίησης της θεατρικής εκπαίδευσης τα τελευταία 80 χρόνια και αποδεικνύεται η διαχρονικότητα των ευρύτερων προβληματισμών σχετικά με την εκπαίδευση των ηθοποιών. Η έρευνα επιχειρεί να δώσει απαντήσεις σε μια σειρά ερωτήματα σχετικά με τη διδακτική προσέγγιση της δραματικής τέχνης. Εφάρμοσε η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου δικές της μεθόδους; Ποιο δόγμα έδινε πνοή στη διδασκαλία; Οι μαθητές ενδιαφέρονταν με τη φοίτηση να αποκτήσουν απλώς τυπικά προσόντα για κοινωνική και επαγγελματική ανέλιξη ή να γίνουν "επαναστάτες της θεατρικής τέχνης"; Κατά πόσο το τρίπτυχο, στο οποίο αναφέρθηκε το 1924 ο Σπύρος Μελάς, "καινούργιο πνεύμα, καινούργια πίστη και καινούργια αντίληψη" επικράτησε διαχρονικά στη Δραματική Σχολή του Εθνικού; Ποια ήταν δηλαδή η κατεύθυνση της σχολής και ποια η συμβολή της στην επίτευξη των στόχων του Εθνικού Θεάτρου; Τι είδους δραματικές μορφές πίστευαν ότι θα έπρεπε να ενσαρκώσει ο σπουδαστής για να προσεγγίσει αυτόν το σκοπό και ποια έννοια έπρεπε να δοθεί στον δραματικό χαρακτήρα για να επιτευχθεί καλύτερα η ενσάρκωση αυτών των μορφών; Πώς και τι δίδαξε η σχολή, σε ποιο θέατρο επιδίωξε να οδηγήσει, πώς συγκρότησε και κατηύθυνε το ανθρώπινο υλικό και πώς διαχειρίστηκε το άψυχο, δηλαδή την υλικοτεχνική υποδομή;
Μια δημοφιλής και σύγχρονη καλλιτεχνική περιπέτεια.Το φεστιβάλ Αβινιόν που ιδρύθηκε από τον Ζαν Βιλάρ το 1947, είναι σήμερα ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα στο χώρο των παραστατικών τεχνών. Κάθε χρόνο, τον Ιούλιο η Αβινιόν γίνεται μια πόλη-θέατρο, φιλοξενώντας χιλιάδες θεατρόφιλους. Σε μια προσπάθεια επιλογής από τις δεκάδες θεατρικές παραστάσεις του φετινού προγράμματος (7-28 Ιουλίου) ξεχωρίζουν τα εξής:

Τα highlights
Κάθε χρόνο ο Hortense Archambault και ο Vincent Baudriller, καλλιτεχνικοί διευθυντές του φεστιβάλ, συζητούν τη δομή του προγράμματος με έναν "συνεργαζόμενο-καλλιτέχνη". Έτσι, το φεστιβάλ εμπλουτίζεται με μια διαφορετική ευαισθησία, μια άλλη προσέγγιση για τις τέχνες και τη θεατρική δημιουργία. Το φεστιβάλ 2012 προετοιμάστηκε με τη συνεργασία του σκηνοθέτη Simon McBurney. Η δύναμη του McBurney έγκειται στην ικανότητα του να συνδυάζει τις παραδοσιακές τεχνικές και μεθόδους του θεάτρου, με την πιο εξελιγμένη μοντέρνα τεχνολογία. Έτσι, μπορεί να "ζωντανέψει" στη σκηνή ένα άλογο, χρησιμοποιώντας λίγες καρέκλες και να κάνει τους ηθοποιούς να πετούν στον ουρανό της Μόσχας, χωρίς να σηκώσουν τα πόδια τους από την σκηνή. 
Ο McBurney και το λονδρέζικο Theatre Complicite παρουσιάζουν στο φετινό φεστιβάλ το έργο του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα.

Με δύο παραστάσεις έρχεται στην Αβινιόν η Katie Mitchell. Διασκευάζει και σκηνοθετεί το έργο The Rings of Saturn του W.G. Sebald, αλλά και την παράσταση The Billion, που συνδημιούργησε με τον Stephen Emmott. Πρόκειται για μια παραγωγή του Royal Court Theatre που φωτίζει τις συνέπειες που θα έχει στον πλανήτη μια ραγδαία πληθυσμιακή αύξηση.
Ο Τόμας Οστερμάιερ —πιστός στο φεστιβάλ της Αβινιόν— σκηνοθετεί τον Εχθρό του λαού του Ίψεν και ο Romeo Castellucci, στο The Four Seasons Restaurant, σκιαγραφεί την αληθινή ιστορία του ζωγράφου Μαρκ Ρόθκο, ο οποίος κατέβασε από τους τοίχους του γνωστού εστιατορίου τους πίνακες πoυ είχε δημιουργήσει.
Ο χορογράφος Sidi Larbi Cherkaoui παρουσιάζει την παραγωγή Puz/zle: έναν στοχασμό για τη θέση του ατόμου στο κοινωνικό σύνολο.
Ένα αφιέρωμα για τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννηση του σκηνοθέτη Ζαν Βιλάρ, έχει ετοιμάσει η κολεκτίβα Komplexkapharnaum, με τίτλο Place Public.
Ένα δείγμα πολιτικού θεάτρου δίνουν οι Heidi και Rolf Abderhalden με την παράσταση Los Santos Inocentes (Day of Innocent Saints). Το κείμενο, που αναφέρεται στην πολιτική βία στην Κολομβία, προέκυψε έπειτα από ένα ταξίδι που έκανε ο Heidi Anderhalden στην πόλη Guapi της Κολομβίας, το 2009. Την ημέρα εκείνη οι κάτοικοι —οι περισσότεροι απόγονοι σκλάβων από τη βόρεια Αφρική— γιόρταζαν την ημέρα των "αθώων αγίων". Ψευδαίσθηση και πραγματικότητα μπερδεύονται στη σκηνή, μέσα σε έναν καταιγισμό από σφαίρες από καουτσούκ και σερπαντίνες της γιορτής. Ο εχθρός φτάνει γρήγορα και μπαίνει στη γιορτή...

Λόγος και κίνηση των σωμάτων
Tragedie, μια δημιουργία του Olivier Dubois. Ο χορογράφος μας μεταφέρει μια αίσθηση του κόσμου που ξεπερνά τα όρια μιας χορογραφίας. Η τραγωδία της ύπαρξης μας, έγκειται στην απλή διαπίστωση πως ένας άνθρωπος μόνος του δεν κάνει την ανθρωπότητα.

Atem-the breath, σε χορογραφία και σκηνοθεσία Josef Nadj. Μετασχηματίζοντας τη στενότητα ενός μικρού κουτιού 3-4 μέτρων σε έναν απέραντο χώρο και καταργώντας τα χρονικά όρια, ο Josef Nadj και η Anne-Sophie Lancelin μοιράζονται μια σωματική, θεατρική εμπειρία με τους 60 θεατές τους.

 Very Wetr, μια χορογραφία των Regine Chopinot και Umuissi Hnamano, εμπλουτισμένη με κείμενα του Walles Kotra. Ακροβατώντας ανάμεσα στην ακινησία και στη δυναμική αλληλεπίδραση των σωμάτων, η Chopinot και το χορευτικό γκρουπ των Le Wetr παρουσιάζουν ένα σύνθετο θέαμα με χορό, λόγο και πολυφωνικά τραγούδια. Ο Jean Paul Gaultier σχεδιάζει τα κοστούμια και κάνει body painting στα σώματα των χορευτών εικονογραφώντας τη σύνδεση των οστών και των μυών τους.

Το φεστιβάλ εμπλουτίζεται με εικαστικές εκθέσεις, κινηματογραφικά αφιερώματα, συναυλίες και παραστάσεις από σπουδαστές δραματικών σχολών.
Αναλυτικά το πρόγραμμα: http://www.festival-avignon.com/en/Prog
Η θεατρική ομάδα blitz σχηματίστηκε στην Αθήνα, τον Οκτώβριο του 2004, από τους Γιώργο Βαλαή, Αγγελική Παπούλια και Χρήστο Πασσαλή. Μέχρι τότε τα μέλη της ομάδας είχαν σπουδάσει θέατρο και είχαν αποκτήσει εμπειρία δουλεύοντας επί σειρά ετών με διάφορους θιάσους, όπου και συναντήθηκαν. Η ομάδα blitz σχηματίστηκε με βάση την κοινή πεποίθηση ότι το θέατρο είναι ένας χώρος ουσιαστικής συνάντησης ανθρώπων και ανταλλαγής ιδεών και όχι πια ένας χώρος επιδειξης δεξιοτήτων και ready made truths. Την ανάγκη τους να απαντήσουν στο ερώτημα τι ζητάει η κοινωνία από την τέχνη σήμερα και τι μπορεί να σημαίνει θέατρο στον 21ο αιώνα. Την ισότιμη σχέση των μελών όσον αφορά τη σύλληψη, τη συγγραφή, τη σκηνοθεσία, τη δραματουργία και την πεποίθηση οτι όλα είναι υπό αμφισβήτηση, ότι τίποτα δεν είναι σίγουρο, ούτε στο θέατρο ούτε στη ζωή. 
Η πρώτη εμφάνιση της ομάδας έγινε με την performance Motherland, που παρουσιάστηκε στο Bios. Ήταν μια συνεχής απόπειρα χαρτογράφησης. Μια συνεχής αναζήτηση ενός τόπου για να κατοικήσεις. Που βρίσκεται αυτός ο τόπος; Στη μνήμη που ξεδιπλώνεται μπροστά μας; Είναι μέρος του κόσμου που ζούμε; Στις δυνατότητες που προσφέρει το Ταξίδι; Ο τόπος αυτός είναι η πραγματική ζωή; Το τώρα; Οι τρεις performers, χρησιμοποιώντας ιστορίες, αντικείμενα του παρελθόντος, ένα παγκόσμιο χάρτη, τραγούδια, ένα μαυροπίνακα, τα όρια του χώρου, τις απαντήσεις και τα σώματα των θεατών, την ίδια την πόλη, δοκιμάζουν να απαντήσουν. Καταλήγουν σε μια τελευταία απόπειρα χαρτογράφησης της τωρινής στιγμής που περιλαμβάνει την τυχαιότητα της πόλης, πραγματικούς ήχους, σώματα, τις ίδιες τις αντιφάσεις της ζωής. Ένα παλίμψηστο χαρτών που περικλείει στοιχεία ντοκιμαντέρ, performance, installation, live μουσική, διαδραστικότητα.
Το Motherland που παίχτηκε στο Bios σήμανε την έναρξη της συνεργασίας ομάδας και χώρου. Η ομάδα blitz βολεύτηκε στον εναλλακτικό χώρο του Bios με το ανυπόμονο κοινό και ανεβάζει τη δεύτερη δουλειά της μέσα σε ένα χρόνο, το Joy Division, ξανά εκεί. Ενώ το πρώτο αφορούσε αναμνήσεις, αναζητήσεις και τη γεωγραφία της πόλης, το δεύτερο αφορά τα αισθήματα έχθρας που αναπτύσσονται ανάμεσα στα δυο που ήταν κάποτε ένα, όπως και την περίεργη σχέση θύματος-θύτη η οποία συχνά εμβολίζει τις σχέσεις με τη βιαιότητα, την ευρηματικότητα και την ποικιλία της.
Ακολούθησε το New Order στον ίδιο χώρο. Το New Order είναι η προσομοίωση ενός ιδιότυπου τηλεοπτικού παιχνιδιού όπου οι θεατές παίρνουν τον ρολο κριτικής επιτροπής. Μπροστά τους, δυο χωρισμένα ζευγαρια που προσπαθούν να λύσουν τα αδιέξοδα της σχέσης τους χορεύοντας, τραγουδώντας, βρίζοντας ή βιαιοπραγώντας.
Στη συνέχεια η ομάδα συνεργάζεται με το Εθνικό θέατρο, σε μια παράσταση-πείραμα της Νέας Σκηνής πάνω στον Φάουστ του Γκαίτε. Την παράσταση συν-σκηνοθετούν τα μέλη της ομάδας με τους Γιώργο Γάλλο, Βασίλη Μαυρογεωργίου, Αργύρη Ξάφη και Αργυρώ Χιώτη. Το έργο έχει διαιρεθεί σε πέντε μέρη και παρουσιάζεται μέσα από πέντε διαφορετικές αλληλοδιαδοχικές προσεγγίσεις. Σημείο συνάντησης είναι ένας σύγχρονος προβληματισμός: το αδιέξοδο της γνώσης και του ορθολογισμού, η επιστροφή στην αθωότητα, η μαγεία του έρωτα, η ροπή προς το απόλυτο και οι σπαρακτικές αντιφάσεις της ανθρώπινης φύσης. Νέοι συντελεστές και ηθοποιοί, με αξιοσημείωτη ήδη πορεία, ενώνουν τις δυνάμεις τους σε ένα πρωτότυπο εγχείρημα, που θα επιχειρήσει να αποδώσει το κλασικό κείμενο με μια ζωντανή και σύγχρονη σκηνική γλώσσα.
Το 2009 οι blitz συμμετέχουν στο φεστιβάλ Αθηνών με την performance Κατερίνη. Μία performance για 6 δωμάτια και έναν ανοιχτό δημόσιο χώρο. Ο θεατής επισκέπτεται τα δωμάτια μετά από ραντεβού και συναντά έναν ηθοποιό, μόνος. Ο δημόσιος χώρος φιλοξενεί δράσεις που συνεχώς εναλλάσσονται. Είναι τόπος ανακοινώσεων, ψυχαγωγίας, δημόσιων ομιλιών, ή απλώς ένα μέρος για να πιεις το ποτό σου. Τα δωμάτια είναι χώροι σκηνοθετημένων συναντήσεων, η κάθε μια με το δικό της σενάριο. Η συνολική διάρκεια είναι πεντέμιση ώρες και οι θεατές μπορούν να αποχωρήσουν όποτε θέλουν. Την ίδια χρονιά ανεβαίνει στο Εθνικό θέατρο το Guns!Guns!Guns. Είναι μια παραληρηματική ανασκόπηση του 20ού αιώνα. 6 ηθοποιοί, ο ένας μετά τον άλλον, κάθονται πίσω από ένα μεγάλο τραπέζι μπροστά στο κοινό, παρουσιάζουν και αναπαριστούν σημαντικές —για αυτούς— στιγμές και χαρακτηριστικά του αιώνα. Ιστορικά πρόσωπα, ηχητικά ντοκουμέντα, ρομαντικοί ήρωες, δημόσιες ομιλίες, όπλα, κινήματα, τραγούδια, σημαίες κλπ. Η παραγωγή αυτή παρουσιάστηκε στο Theatre de la Ville στο Παρίσι, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Chantiers d' Europe 2012.
Η παρουσία της ομάδας στο φεστιβάλ Αθηνών συνεχίζεται με τις παραστάσεις Cinemascope (2010) και Δον Κιχώτης (θα παρουσιαστεί 28,29 Ιουνίου 2012), ενώ είχε προηγηθεί η τετράωρη performance Γαλαξίας που παρουσιάστηκε το 2011 στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης και στο φεστιβάλ F.I.N.D της βερολινέζικης Σαουμπίνε τον Μάρτιο του 2012. Η ομάδα ήταν υποψήφια για το XIII Ευρωπαϊκό Βραβείο Νέες Θεατρικές Πραγματικότητες.
Δεσποινίς Τζούλια του Αύγουστου Στρίντμπεργκ, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη.
Αναζητώντας τη «μορφή του νέου περιεχομένου, το νέο κρασί που θα τινάξει τα παλιά μπουκάλια», ο Αύγουστος Στρίντμπεργκ γράφει τη Δεσποινίδα Τζούλια (1888) και προκαλεί σκάνδαλο, εστιάζοντας στη σαρκοβόρα πάλη ανάμεσα σε δύο τάξεις, δύο φύλα, δύο ψυχισμούς.
10,11 Ιουνίου. Πειραιώς 260, Κτίριο Δ.

Βρίζοντας το κοινό του Πέτερ Χάντκε, από την ομάδα De Koe, σε σκηνοθεσία Πέτερ Φαν ντεν Έεντε.
Η ερμηνεία του Βρίζοντας το κοινό από τους De Koe, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη φλαμανδική του εκδοχή, τον Ιούνιο του 2006 και το Νοέμβριο του 2011στη γαλλική, που θα παρακολουθήσουμε στο Φεστιβάλ. Η διασκευή και σκηνοθεσία του Πέτερ Φαν ντε Έεντε μετέτρεψε ένα δυσάρεστο, σκληρό έργο αγόρευσης σε μια γεμάτη ενέργεια, φαντασία και χιούμορ παράσταση. Στο Βρίζοντας το κοινό βρίσκουν έναν εξαιρετικό καμβά για να συντρίψουν τις συμβάσεις, να αναγκάσουν τους θεατές να αντιδράσουν, να τους ξεσηκώσουν, να τους ξεβολέψουν, να τους ενοχλήσουν, προκειμένου να δουν με άλλα μάτια τη ζωή τους.
10,11,12 Ιουνίου. Πειραιώς 260, Κτίριο Ε.

Tercer cuerpo (η ιστορία μιας παράλογης απόπειρας), από την ομάδα Timbre 4, σε κείμενο και σκηνοθεσία Κλάουντιο Τολκατσίρ.
Στο Tercer Cuerpo παρακολουθούμε τις ζωές πέντε χαρακτήρων, όπως αυτές ξεδιπλώνονται σε ένα χώρο που άλλοτε είναι γραφείο, άλλοτε το σπίτι ενός ζευγαριού, άλλοτε μπαρ, άλλοτε ιατρείο. Κοινός παρονομαστής και στις πέντε ιστορίες, τα συναισθήματα, οι ανάγκες, οι προσπάθειες και η έντονη επιθυμία για ζωή. Το κείμενο είναι ιδιαίτερα κινηματογραφικό και οι απαιτήσεις που ο Κλαούντιο Τολκατσίρ έχει από τους ηθοποιούς του υψηλές. Τους θέτει διαρκώς σε δοκιμασίες, άβολες καταστάσεις και στην πραγματικότητα τους αναθέτει να διαχωρίσουν εκείνοι τις ιστορίες αλλά και να τις ενώσουν στο τέλος.Ο ρυθμός της παράστασης είναι γρήγορος και έντονος, το χιούμορ γίνεται το όχημα που απομακρύνει τον πόνο, οι δραματικές αποχρώσεις διαρκούν τόσο όσο χρειάζεται για να δώσουν ξανά τη θέση τους στο χιούμορ και το φινάλε είναι λυτρωτικό με τους ήρωες να αποδεικνύουν επί σκηνής την τεράστια επιθυμία τους να παραμείνουν όρθιοι παρά τις απογοητεύσεις.
11,12,13 Ιουνίου. Από Μηχανής Θέατρο.

Gólgota picnic του Ροντρίγκο Γκαρσία.
"Η κόλαση είναι εδώ", εξηγεί ένας έκπτωτος άγγελος. Ο Ροντρίγκο Γκαρσία, τρομερό παιδί του θεάτρου, επανέρχεται με την τελευταία σκηνοθεσία του, που προκάλεσε την οργή των γαλλικών θρησκευτικών οργανώσεων.
Σ’ ένα σκηνικό στρωμένο με ψωμιά, ανοικτό σε συνειρμούς –θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων, πείνα, κατανάλωση– με trash στοιχεία και βίντεο, ο Αργεντινός καλλιτέχνης, που ζει στη Μαδρίτη, σχολιάζει τη Βίβλο –μέσα από την αγωνία του σήμερα– σε ζωντανό διάλογο με το ορατόριο Oι επτά τελευταίες λέξεις του Χριστού στο σταυρό, του Χάυντν.
16,17 Ιουνίου. Πειραιώς 260, Κτίριο Δ.

Γιοί και κόρες, μια παράσταση για την αναζήτηση της ευτυχίας, από την θεατρική εταιρεία Sforaris, σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού.
Η παράσταση Γιοι και κόρες, βασίζεται στο υλικό 80 συνεντεύξεων που πήραν πέντε νέοι ηθοποιοί από τους νέους του παρελθόντος, παππούδες και γιαγιάδες δηλαδή από όλη την Ελλάδα, στους οποίους ζητήθηκε να θυμηθούν την ιστορία που σημάδεψε τη ζωή τους.
Οι επιλεγμένες ιστορίες μεταφέρονται σκηνικά —με τον κάθε ηθοποιό να ενσαρκώνει τον ηλικιωμένο με τον οποίο συνομίλησε— και εκτείνονται χρονικά από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο έως το Ευρωμπάσκετ και τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας του 2004. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα μωσαϊκό της άγραφης ζωής που πιέζεται, λοξοδρομεί αλλά επιμένει και αναζητά να ευτυχήσει, παράλληλα και κάτω από την επίσημα καταγεγραμμένη ιστορία.
15,16 & 18 Ιουνίου. Πειραιώς 260, Κτίριο Ε.

Ο μικρός Έγιολφ του Ερρίκου Ίψεν, από την ομάδα Grasshopper, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά.
Στο Μικρό Έγιολφ παρουσιάζεται μια τυπική ιψενική οικογένεια, αποξενωμένη, δυσλειτουργική, με ένοχα μυστικά και ανομολόγητους πόθους. Το παρελθόν βαραίνει και το μέλλον υπονομεύεται, καθώς τα πρόσωπα είναι παγιδευμένα στις εμμονές τους. Μέσα από οδυνηρές δοκιμασίες μαθαίνουν να αποδέχονται την πραγματικότητα και να συνυπάρχουν. Η παράσταση επικεντρώνεται στις σχέσεις των προσώπων μέσα στο χώρο. Τα σκηνικά απουσιάζουν από τη σκηνή, στην οποία βρίσκονται μόνο κάποια αντικείμενα απαραίτητα για να προκληθεί η συνέχεια της ιστορίας. Οι ηθοποιοί κινούνται όλοι μαζί. Η κίνηση του ενός επιφέρει και την κίνηση του άλλου. Τα πρόσωπα εμφανίζονται φορώντας ρούχα εποχής (1894), τα οποία μοιάζει να τους έχουν επιβληθεί προκειμένου να λάβουν μέρος στην παράσταση.

14,15,16 & 18,19,20. Θέατρο Πόρτα, Μικρή Σκηνή.

Αναλυτικά το πρόγραμμα: http://www.greekfestival.gr/gr/
Το θέατρο "Απόλλων" βρίσκεται στην Πάτρα και κατασκευάστηκε το 1872 σε σχέδια του μεγάλου Γερμανού αρχιτέκτονα Ερνέστου Τσίλλερ. Είναι μικρογραφία της Σκάλας του Μιλάνου και αποτελεί το παλαιότερο από τα σωζόμενα κλειστά θέατρα των νεοτέρων χρόνων και το εντυπωσιακότερο αρχιτεκτονικό στολίδι της Πάτρας. Το θέατρο Απόλλων αποτελεί την κεντρική σκηνή του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Πάτρας από την ίδρυση του δεύτερου το 1988.
Το θέατρο Απόλλων θεμελιώθηκε στις 11 Φεβρουαρίου του 1871 και η κατασκευή του ολοκληρώθηκε στις 10 Οκτωβρίου του 1872. Το έργο χρηματοδοτήθηκε από την αστική κοινωνία της Πάτρας. Η επιτροπή ανεγέρσεως αποτελείτο απο τους: Θεόδωρο Αμβούργερ (πρόεδρος), Εδουάρδο Χάνκοκ, Θεμιστοκλή Γερούση, Δημήτριο Πατρινό, Κ. Λάππα και Α. Χρυσάνθη. Η λίστα με τους χρηματοδότες αποτελείται περίπου από 100 άτομα. Ανάμεσα σε αυτά ξεχωρίζουν ο δήμαρχος Πατρέων Γεώργιος Ρούφος, ο Γουσταύος Κλάους, ο Αμβούργερ, ο Λάγγουρας, ο αδερφοί Τριάντη, ο Παναγιώτης Γούναρης, ο Επαμεινώνδας Μάξιμος, κ.ά.
Το οικόπεδο που χτίστηκε ανήκε στους Γ. Φαρσή και Ι. Κωνσταντόπουλο από τους οποίους αγοράστηκε για 11.000 δρχ. Μέσα στο οικόπεδο υπήρχαν και οι οικίες των κατόχων του οι οποίες και γκρεμίστηκαν. Τα σχέδια ανατέθηκαν στον Ερνέστο Τσίλλερ και φυλάσσονται ακόμα σήμερα στην δημοτική βιβλιοθήκη Πατρών. Τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν ήταν τα ακριβότερα και πολυτελή της εποχής, πέτρα Τεργέστης, κάγκελα από την Αγγλία, αγάλματα από την Βιέννη, μάρμαρα από το Λιβόρνο, πέτρα από τον Αστακό και διάφορα άλλα από την υπόλοιπη Ελλάδα.
Το εσωτερικό του περιλαμβάνει την πλατεία με 156 θέσεις και 53 θεωρεία σε δύο ορόφους. Η σκηνή του είναι 13,5 μέτρα πλάτος και 7,5 μέτρα βάθος. Η πρώτη παράσταση στο θέατρο Απόλλων ήταν στις 10 Οκτωβρίου 1872 με το μελόδραμα Un balo in Mashera του Βέρντι. Ο φωτισμός τα πρώτα χρόνια γινόταν με κεριά, το 1878 φωτίστηκε με φωταέριο και το 1899 με ρεύμα.

Το Θέατρο Απόλλων είναι σήμερα ένα από τα 3 μόνο νεοκλασικά θέατρα που διασώζονται ανά την Ελλάδα (τα άλλα δύο είναι το Μαλλιαροπούλειο θέατρο της Τρίπολης που ανεγέρθη το 1910 και το Θέατρο Απόλλων Σύρου, με έτος ανέγερσης το 1864). Σήμερα, στο Θέατρο Απόλλων της Πάτρας ανεβαίνουν τακτικά παραστάσεις από το Δημοτικό Θέατρο Πάτρας ενώ οι χώροι του χρησιμοποιούνται και στη διάρκεια του Πατρινού Καρναβαλιού (χοροί "μπουρμπούλια").
Πηγή: el.wikipedia.org/wiki/Θέατρο_Απόλλων_Πάτρας
Νέο γαλλικό θέατρο: Ο μπαμπάς πρέπει να φάει της Marie Ndiaye , Ένας άνθρωπος υπό χρεοκοπία του David Lescot, Υπό έλεγχο του Frederic Sonntag, μτφ: Δήμητρα Κονδυλάκη, Άγρα, Αθήνα 2012.
Τα κείμενα της Marie Ndiaye, του David Lescot και του Frederic Sonntag εντάσσονται στο πλαίσιο επανακατάκτησης της λογοτεχνίας από το θέατρο; Τα κείμενα τους είναι ποίηση, άλλα επίσης αίσθηση και κοινωνικός στοχασμός. Και αυτό γιατί τα θέματα πού προσεγγίζουν, πέρα από την επιφανειακή απλότητα της μεταχείρισης τους, δεν είναι ποτέ ανώδυνα ή ανάλαφρα.Τρεις συγγραφείς, τρεις στοχασμοί. Η Ndiaye, ο Lescot και ο Sonntag αναλογίζονται τον κόσμο μας, αντικατοπτρίζοντας τον ο καθένας με τον τρόπο του. Η συνάντηση τους μέσα από την έκδοση της "Άγρας" αντιστοιχεί στη συνάντηση τριών διαφορετικών φωνών του σύγχρονου θεάτρου πού ενώνει ή κοινή επιθυμία της αφήγησης του Ανθρώπου που βρίσκεται πίσω από κάθε άνθρωπο.
Ο εξοστρακισμός του συγγραφέα από τον θεατρικό χώρο αμφισβητείται σήμερα και νέες φωνές υψώνονται υπέρ της επαναφοράς του κειμένου στην καρδιά του θεάματος. Γιατί το θέατρο είναι πάνω απ' όλα λόγος, στοιχείο ανυπέρβλητο. Το θέατρο σήμερα είναι ένα θέατρο λέξεων, ένα θέατρο του λόγου και της επιθυμίας του λόγου. O διαχωρισμός από τη λογοτεχνία, και ειδικότερα από την ποίηση, δεν έχει πλέον νόημα, και ο θεατρικός συγγραφέας από δραματουργός ξαναγίνεται συγγραφέας.
Το τέλος της τεταμένης αυτής σχέσης μεταξύ σκηνοθέτη και έργου συμπίπτει με την εμφάνιση μιας νέας γενιάς θεατρικών συγγραφέων. Δίπλα στις μυθικές μορφές της εξαφανισμένης πλέον γενιάς των Koltes, Lagarce, Gabily, τα κείμενα των οποίων αποτέλεσαν υλικό έμπνευσης των μεγάλων σκηνοθετών, συνεχίζοντας τη γαλλική παράδοση του θεάτρου λόγου, το εμβληματικό έργο του Novarina και του Vinaver επέβαλε τους όρους του. Οι συνεχιστές αυτής της εξέλιξης ονομάζονται, μεταξύ άλλων, Ndiaye, Lescot και Sonntag.
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1944. Σπούδασε θέατρο και κινηματογράφο στις Βρυξέλλες από το 1963 μέχρι το 1968. Εκεί έγραψε, το 1965-66, το πρώτο θεατρικό του έργο, Η τιμή της ανταρσίας στην μαύρη αγορά, το οποίο ανέβασε ο Patrice Chereau, το 1968, στο Theatre de la Commune d’ Aubervilliers, στο Παρίσι. Το 1978 εκδόθηκε το Πεθαίνω σαν χώρα, το πρώτο του πεζογράφημα και το 1980 η ποιητική ενότητα Κατάλογοι 1-4. Μετέφρασε έργα των J. Genet, M. Blanchot, G. Bataille, Nerval, Balzac, W. Gombrowicz, B. – M. Koltes, T. Williams, Moliere, Shakespeare, M. Duras, Courteline, S. Beckett, Ευριπίδη και Αισχύλου.

Α’ αντίφαση
Το μοναδικό παιδί στον κόσμο είν’ εκείνο που διαψεύδει συνεχώς και με κάθε τρόπο την ελπίδα που έχει στηρίξει σ’ αυτό η ανθρωπότητα. Κάθε πρωί, σηκώνεται κι αρχίζει να χτίζει έναν κόσμο χειρότερο απ’ τον πραγματικό, και κάθε πρωί, ο καινούριος κόσμος του είναι χειρότερος απ’ τον κόσμο της προηγούμενης μέρας, που κάθε φορά ήταν όλο και χειρότερος απ’ τον πραγματικό. Του δίνει τόση χαρά αυτό που κάνει, το ενθουσιάζει τόσο πολύ, γελάει τόσο πολύ με τα καθημερινά του απροσδόκητα και λαμπρά αποτελέσματα, ώστε δε φοβάται μην εξαντληθεί καμιά μέρα η απύθμενη μαύρη φαντασία του. Είναι το μοναδικό παιδί στον κόσμο επειδή διαψεύδει τις ελπίδες που στηρίζει σ’ αυτό ο κόσμος. Και το παιδί θα γίνει πιο παιδί από κάθε άλλη φορά όταν ο χειρότερος κόσμος, που θα έχει χτίσει, θα αντικαταστήσει τον πραγματικό σε όλη του την έκταση. Τότε δε θα είναι πια παιδί γιατί θα έχει εκπληρώσει τον μοναδικό προορισμό του.
Από τη συλλογή Κατάλογοι 1-4 (1980) του Δημήτρη Δημητριάδη.

Τώρα στη Θεσσαλονίκη
Πεθαίνω σαν χώρα του Δημήτρη Δημητριάδη.
Στα μεγάλα κείμενα ο χρόνος με την έννοια που εμείς τον μετράμε δεν υπάρχει. Τελούν εν αχρονία, αφορούν τον άνθρωπο και την κοινωνία κάθε στιγμή. Μόνον που κάποια στιγμή πληγώνουν, δεν κοινωνούν το ακίνητο νόημά τους αλλά εκδικούνται μέσα απ’ αυτό.
Στιγμή 1η: Μια ερώτηση γραμμένη στον τοίχο με σπρέι ΞΕΧΑΣΑΜΕ Ή ΑΡΓΗΣΑΜΕ; επαναφέρει επιτακτικά όλα όσα επιμελώς κρύψαμε.
Στιγμή 2η: Ο τίτλος στο γκρι εξώφυλλο κομμένος στα δύο ΠΕΘΑΙΝΩ ΣΑΝ ΧΩΡΑ
Ποια είναι αυτή; Ποιος είμαι εγώ;
Η δική μας γενιά μεγάλωσε κρίνοντας πολύ αυστηρά ό, τι δεν την βόλευε. Ωρίμασε χρησιμοποιώντας εναλλάξ συνθήματα αλληλεγγύης και κυνισμού κατά το δοκούν. Και κάποια στιγμή τρόμαξε κι ο φόβος λειτούργησε αντανακλαστικά βγάζοντας στην επιφάνεια όσα κρύψαμε αλλά ποτέ δεν λύσαμε.

info: Πεθαίνω σαν χώρα του Δημήτρη Δημητριάδη, σε σκηνοθεσία Θάνου Νίκα. Σκηνική εγκατάσταση: Πηνελόπη Χατζηδημητρίου και Θάνος Νίκας, Φωτισμοί: Θάνος Νίκας, Κινησιολογία: Ειρήνη Καλογηρά.
Παίζουν: Ειρήνη Καλογηρά, Νίκος Κουνέλης, Θάνος Νίκας, Κατερίνα Συναπίδου, Σπύρος Χαγγελάκης.
Στο Studio Κοιτώνες (Γ’ Κτίριο του πρώην Στρατόπεδο Κόδρα, τέρμα της οδού Σοφούλη), από 1 Δεκεμβρίου.
Η ομάδα Pequod δημιουργήθηκε στην Αθήνα το καλοκαίρι του 2009, από τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Δημήτρη Ξανθόπουλο, την ηθοποιό Αγγελική Παπαθεμελή και τον συγγραφέα και ηθοποιό Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη. Το όνομα της ομάδας προέρχεται από το θρυλικό σκαρί του αριστουργήματος του Χέρμαν Μέλβιλ, Μόμπι Ντικ. Μέσα από τις παραστάσεις της η ομάδα στοχεύει στην ανάδειξη του ανθρώπου ως κέντρο της θεατρικής πράξης, στην αποδέσμευση από τη νατουραλιστική απεικόνιση, στη δημιουργία με ελάχιστα μέσα, στην έρευνα πάνω στην έννοια "σκηνικός χώρος".
Η πρώτη εμφάνιση έγινε στο Low budget festival του 2010 με το έργο του Δημήτρη Χατζή, Από το φίφτυ φίφτυ στον έρωτα. Η πρώτη προσπάθεια αφορούσε τη μεταφορά ενός μη θεατρικού κειμένου στη θεατρική σκηνή, κάτι εξαιρετικά διαδεδομένο στην σημερινή θεατρική πραγματικότητα. Το κείμενο φωτίζει τη ζωή ενός έλληνα μετανάστη στη Γερμανία. Τη ζωή ενός οποιουδήποτε ανθρώπου, που μπορεί να γίνει η ιστορία της χώρας. Το φίφτυ φίφτυ είναι η ιστορία μετάβασης από τις εφήμερες σχέσεις στον αληθινό έρωτα και η γνώση που αποκτά ο άνθρωπος για την υπόστασή του μέσα από αυτό.
Αμέσως μετά, η ομάδα έκανε αίσθηση στο χώρο του ελληνικού ερευνητικού θεάτρου παρουσιάζοντας ένα Γλάρο από τον οποίον είχαν αφαιρεθεί όλα τα περιττά ερμηνευτικά και αισθητικά επιθέματα, για να μείνουν μόνο τα ουσιώδη και διαχρονικά ερωτήματα. 
Ήταν μια διαφορετική ανάγνωση του κειμένου, που αποκάλυψε τη δύναμη του λόγου του Τσέχωφ σε μια παράσταση απίστευτα λιτή, χωρίς σκηνικά και κοστούμια, αποσπώντας πολύ καλές κριτικές και θερμά σχόλια. Η παράσταση παρουσιάστηκε στο χώρο Knot Gallery στην Αθήνα και στην συνέχεια σε περιοδεία σε πόλεις της περιφέρειας.
Η λιτότητα και η απλότητα, όμως, φαίνεται πως είναι τα χαρακτηριστικά και της επόμενης τους δουλειάς με τίτλο Υπόθεση Εργασίας, η οποία παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών το 2011. Το κείμενο της παράστασης δημιουργήθηκε στις πρόβες και το θέμα του είναι η εύρεση εργασίας. Τα κείμενα προέρχονται από υλικό που συγκεντρώθηκε με τη συμβολή όλων των ανθρώπων που συμμετέχουν στην παράσταση. Υπάρχουν αποσπάσματα συγγραφικών έργων και μυθιστορηματικοί ήρωες, δημοσιεύματα από συνεντεύξεις ανθρώπων, προσωπικές εμπειρίες αλλά και εμπειρίες φίλων και αγνώστων, άρθρα επιστημόνων και φιλοσόφων, σκέψεις και προβληματισμοί. Η παράσταση δεν επιχειρεί να απαντήσει σε ερωτήματα, αλλά να μιλήσει για την αντίληψη που έχει διαμορφωθεί γύρω από την εργασία μέσα στους αιώνες. 
Το 2012 η ομάδα θεάτρου Pequod μεταφέρει στο θεατρικό σανίδι ένα μυθιστόρημα-σταθμό της μεταπολεμικής Ελλάδας, Το διπλό βιβλίο του Δημήτρη Χατζή. Ακολουθώντας τη ζωή του βασικού του ήρωα Κώστα, ο Χατζής καταφέρνει να διατρέξει τη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας, όχι σαν παρατηρητής, ούτε με έναν ιστορικό ή πολιτικό τρόπο, αλλά αποτυπώνοντας το ψυχικό τοπίο που διαμόρφωσαν αυτές οι στιγμές της ιστορίας μας. Έτσι, η ιστορία του Κώστα γίνεται η ιστορία της χώρας μας, φωτίζοντας τις πτυχές του "ρωμαίικου" που δημιούργησαν την Ελλάδα του σήμερα. Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Ξανθόπουλος με την ομάδα των ηθοποιών, μεταφέρουν στη σκηνή το έργο συνδέοντας τα τραύματα του παρελθόντος με τις αιτίες της σημερινής κρίσης, μέσα από την εξερεύνηση νέων τρόπων σκηνικής αφήγησης. Η παράσταση  θα παρουσιάζεται στις 7 και 9 Ιουνίου 2012 στην Coupole του Théâtre de la Ville, στο Παρίσι, στο πλαίσιο του φεστιβάλ Εργοτάξια της Ευρώπης.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Η Γυναίκα της Ζάκυθος του Διονύσιου Σολωμού, σε σκηνοθεσία Αλέκου Σπυριδάκη.
Η Γυναίκα της Ζάκυθος ή όραμα του Διονυσίου Ιερομόναχου, εγκάτοικου εις ξωκλήσι Ζακύνθου(1826-1829). Ένα συνταρακτικό κείμενο του Διονυσίου Σολωμού που συντίθεται από δύο διαπλεκόμενα θέματα: την σκληρή και απαράδεκτη συμπεριφορά της Γυναίκας και την δεινή θέση των Μεσολογγιτισσών, που καταφεύγουν για βοήθεια στο νησί κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Μεσολογγίου. Η αιώνια πάλη του καλού με το κακό. Παραληρηματικό έργο με εξπρεσιονιστικές πινελιές, ένα από τα πιο σπουδαία έργα της Ελληνικής Γραμματείας.
Θέατρο Άνετον. 1,2,3 Ιουνίου.

 Πεθαίνω σαν χώρα του Δημήτρη Δημητριάδη, σε σκηνοθεσία Θάνου Νίκα.
Στα μεγάλα κείμενα ο χρόνος με την έννοια που εμείς τον μετράμε δεν υπάρχει. Τελούν εν αχρονία, αφορούν τον άνθρωπο και την κοινωνία κάθε στιγμή. Μόνον που κάποια στιγμή πληγώνουν, δεν κοινωνούν το ακίνητο νόημά τους αλλά εκδικούνται μέσα απ’ αυτό.
Στιγμή 1η: Μια ερώτηση γραμμένη στον τοίχο με σπρέι ΞΕΧΑΣΑΜΕ Ή ΑΡΓΗΣΑΜΕ; επαναφέρει επιτακτικά όλα όσα επιμελώς κρύψαμε. 
Στιγμή 2η: Ο τίτλος στο γκρι εξώφυλλο κομμένος στα δύο ΠΕΘΑΙΝΩ ΣΑΝ ΧΩΡΑ
Ποια είναι αυτή; Ποιος είμαι εγώ;
Η δική μας γενιά μεγάλωσε κρίνοντας πολύ αυστηρά ό,τι δεν την βόλευε. Ωρίμασε χρησιμοποιώντας εναλλάξ συνθήματα αλληλεγγύης και κυνισμού κατά το δοκούν. Και κάποια στιγμή τρόμαξε κι ο φόβος λειτούργησε αντανακλαστικά βγάζοντας στην επιφάνεια όσα κρύψαμε αλλά ποτέ δεν λύσαμε.
Θέατρο Άνετον. 7,8,9,10 Ιουνίου.

 Ανείπωτα/ σχέδιο 1 των Αλέξανδρου Ζαφειριάδη και Εύης Σαρμή, σε δική τους σκηνοθεσία.
Σημείωμα...
Δευτέρα απόγευμα, ο 1. και η 2. σε κεντρικό καφέ της πόλης...
(Πάνω στο τραπέζι ένα ποτήρι λευκό κρασί και ένας καφές ελληνικός,διπλός).
2.:Και τελικά τι έγινε?
1.:Να σου πω την αλήθεια .. δεν κατάλαβα.. κάτι προσπαθούσε να μου πει, κάτι για χώρο και χρόνο, κάτι για θέλω που δεν συμπίπτουν, αλλά στ'αλήθεια.. άκρη δεν έβγαλα.
2.: ... Και συ?
1.: ... Έπαιζα νευρικά με το κινητό μου / κουνούσα το κεφάλι μου / χαμογελούσα... δεν ξέρω... δεν ξέρω γιατί. Εσύ τι θα'κανες ?
2.: Τι θα'κανα ?..
(Η 2. πίνει μια γουλιά καφέ, ανάβει ενα τσιγάρο και παραγγέλνει 2 σφινάκια).
...για κάποιους η Σιωπή είναι Χρυσός ,
για άλλους η Σιωπή είναι Θηρίο.
Σχήμα εκτός Άξονα. 1,2,3 Ιουνίου.

 Το μεγάλο μας τσίρκο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη.
Το θεατρικό έργο «Το μεγάλο μας τσίρκο» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, σταθμός για το ελληνικό θέατρο, ανέβηκε το καλοκαίρι του ’73 στα χρόνια της δικτατορίας και οι παραστάσεις του ήταν στην ουσία οι μαζικότερες —μέχρι το Πολυτεχνείο— πολιτικές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας. Πάνω από 400.000 θεατές σε Αθήνα και επαρχία παρακολούθησαν το έργο που συντελεστές του ήταν μεταξύ άλλων, ο Καζάκος, η Καρέζη, ο Παπαγιαννόπουλος, ο Ξυλούρης, ο Ξαρχάκος και ο Ευγένιος Σπαθάρης. Το Κ.Θ.Β.Ε προσεγγίζει το έργο με τον Γιώργο Αρμένη, την Μαρίνα Ασλάνογλου και τον Τάσο Νούσια στους πρωταγωνιστικούς ρόλους και με την μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου.
Θέατρο Δάσους. 28,29 Ιουνίου και στη συνέχεια περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.

 ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ...
Ραχήλ;! του Γρηγορίου Ξενόπουλου, σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζηβανού.
Αίθουσα Μάντεως Τειρεσία. Μέχρι 3 Ιουνίου.
Αθώοι ψεύτες του Πήτερ Σάφερ, σε σκηνοθεσία Έφης Δρόσου.
Θέατρο Όρα. Μέχρι 10 Ιουνίου.