search
Από το Blogger.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΧΩΣ: "Υπόγειο" (Αυλαία, 23-26/9), "Προσωπική συμφωνία" (Κολοσσαίον, 25/9-6/10), "Ρένα" (Αριστοτέλειον, 27/9-6/10), "Οθέλλος" (Αμαλία, 2-13/10), "Οι 12 ένορκοι" (Αθήναιον, 4-5/10)

ΘΕΑΤΡΟΛΟΓΙΟ

Το Δέρμα δεν είναι μια κλασική παράσταση. Πρόκειται για ένα παιχνίδι ενηλίκων, μια γιορτή, ένα "φόρο τιμής" στη μηχανιστική εργασία, τη μονοτονία και την απάθεια. Είναι μια ποιητική αλληγορία για την παρούσα κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας σε κρίση και της ανάπτυξης ενός πανίσχυρου εξουσιαστικού κράτους-Λεβιάθαν, ενός συντηρητικού δόγματος τραπεζών κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ελεύθερης σκέψης.

Η παράσταση περιλαμβάνει:

Α) Δωρεάν βαρκάδα μέσα σε έναν παλιό βιομηχανικό κτίριο.
Απολαύστε τη μύηση στον Αχέροντα αλλά προσοχή: Μην πληρώσετε τον βαρκάρη μέχρι να σας περάσει απέναντι!

Β) Για τους μυημένους, δωρεάν μαθήματα εκδοράς και επί πλέον επεξεργασίας ανθρώπινου δέρματος με δυνατότητα έμπρακτης συμμετοχής.

Γ) Σχόλιο για το ρόλο της τέχνης σε περίοδο κρίσης και το ρόλο της κρίσης σε περίοδο τέχνης.

Δ) Προσωπική επαφή με τον Λεβιάθαν.
"Θα σε εκλιπαρεί για έλεος; Θα σου μιλήσει με λόγια ευγενικά;"
"Ποιος τολμά να ανοίξει τις πύλες του στόματός του που το περιφράσσουν τρομερά δόντια;"
"Δεν υπάρχει όμοιο του πάνω στη γη–ένα πλάσμα δίχως φόβο".
"Περιφρονεί τους αλαζόνες, βασιλεύει στους περήφανους".

Ε) Γνωριμία με έναν Γερμανό μετανάστη.

ΣΤ) Έναν επικήδειο λόγο μέσα σε ένα dance club, όπου ως συγγενείς των νεκρών δεχόσαστε θερμά συγχαρητήρια και ευχές για την περαιτέρω εξέλιξή σας, συμμετέχοντας στον Ιστορικό Εορτασμό.


Τώρα στη θεατρική σκηνή
Δέρμα, σε σύλληψη και σκηνοθεσία Έλλης Παπακωνσταντίνου.

Η σκηνοθέτης εμπνευσμένη από το αυταρχικό κράτος-Λεβιάθαν του Hobbes* δημιουργεί μια site specific performance η οποία δομείται ως τρίπτυχο και αναπτύσσεται σε τρεις διαφορετικούς χώρους.

Βοηθοί σκηνοθέτη: Σεμέλη Χαβιάρα, Θωμάς Διάφας 
Δραματουργία: Στάθης Γραφανάκης
Κίνηση: Βάλια Παπαχρήστου, Χριστίνα Σουγιουλτζή
Μουσική Σύνθεση: Τηλέμαχος Μούσας
Σκηνογραφία-Κοστούμια: Τέλις Καρανάνος, Αλεξάνδρα Σιάφκου.

Παίζουν: Adrian Frieling, Λευτέρης Ζημιανίτης, Άλκης Ζούπας, Άγγελος Καλίνογλου, Ευτυχία Κιουρτίδου, Νεφέλη Παπαδερού, Βάλια Παπαχρήστου, Νικόλας Στραβοπόδης, Εύα Αλεξανδρή - Φάκλαρη, Κοσμάς Χατζής, Στέλλα Χριστοδουλοπούλου.

Μια παραγωγή της ομάδας OΔC Ensemble.

Στο Βυρσοδεψείο (Ορφέως 174, Βοτανικός, Αθήνα), από 21 Μαΐου μέχρι 9 Ιουνίου 2013.
Κάθε Τρίτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή.


*Ο Thomas Hobbes έγραψε τον Λεβιάθαν, (Leviathan or the Matter, Form and Power of a Comonwealth Ecclesiastical and Civil), το σπουδαιότερο έργο του, το 1651. Ο άνθρωπος δεν έχει αγαθή φύση, υποστηρίζει ο φιλόσοφος, αλλά είναι εκ φύσεως εγωιστής και ηδονιστής. Το ότι τα ανθρώπινα κίνητρα σχηματίζονται εκ φύσεως από προσωπικό συμφέρον, θα μπορούσε να έχει καταστροφικές συνέπειες. Ανεξέλεγκτοι οι άνθρωποι, και καθοδηγούμενοι από την εσωτερική δυναμική, το πιθανότατο είναι πως θα αλληλοκαταστραφούν. Για να διατηρηθεί η κοινωνική ειρήνη, ο Hobbes δημιουργεί κάποιο τέχνασμα, τον Λεβιάθαν, το Κράτος είτε με τη μορφή της απόλυτης μοναρχίας είτε της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Το σημαντικό στοιχείο είναι ότι αυτό το Κράτος έχει το μονοπώλιο της βίας και της απόλυτης εξουσίας. Ως ανταπόδοση προς τον άνθρωπο το Κράτος ασκεί αυτήν την απόλυτη εξουσία μόνον υπέρ της διατήρησης της κοινωνικής ειρήνης.
Δύο αδέλφια έγκλειστα περιμένουν να δουν μέσα από ένα φεγγίτη την παρέλαση, που θα εξελιχθεί σε εφιάλτη. Θέμα ελληνικό και ταυτόχρονα οικουμενικό.
Η αποστασιοποίηση του ατόμου από τα τεκταινόμενα στον κόσμο δεν είναι λύση.
Ο "έξω κόσμος" θα εισβάλλει και θα ‘χει την πιο αποτρόπαια μορφή...
Η Παρέλαση, ένα από τα τρία μονόπρακτα της τριλογία της Πόλης (1965), είναι το πιο πολυπαιγμένο έργο της Λούλας Αναγνωστάκη εντός και εκτός συνόρων.

Ο ουρανός κατακόκκινος, ο μοναδικός μονόλογος της Λούλας Αναγνωστάκη (1998), μιλάει για την κατάρρευση του ατόμου και συνάμα την κατάρρευση ενός ολόκληρου "ψεύτικου" κόσμου.
"Δεν θέλω να είμαι ο μέσος όρος" ,"Εγώ δεν βολεύομαι", φράσεις από τον σπαραγμό της γυναίκας που κάνει την δική της επανάσταση, που έχει τον δικό της Οκτώβρη.
Με πλήρη επίγνωση της θέσης της, με αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια στέκεται και βλέπει τον ουρανό, τον ήλιο κατακόκκινο...

Ο ουρανός κατακόκκινος συνδυάζει το ηλιοβασίλεμα στην ταράτσα της Σοφίας Αποστόλου με την ηλικία της, και την ηλικία της με την Ιστορία, και την Ιστορία με τον Κόκκινο "Οχτώβρη" και τις απολήξεις του στην ελληνική ιστορία του 20ού αιώνα, την ελληνική κοινωνία της μεταπολεμικής εποχής, και την προσωπική βιογραφία της Σοφίας Αποστόλου.[1]

Οι ήρωες της Αναγνωστάκη, φαντάσματα των εαυτών τους, κλεισμένοι σε τέσσερις τοίχους και εκτεθειμένοι σε μία παράλογη κοινωνία, σ΄ ένα άδικο σύστημα προσπαθούν να υπάρξουν, να κάνουν έστω και την ύστατη στιγμή "κάτι" που θα τούς κάνει να ξεχωρίσουν...

[1] "Οι ραγισμένοι καθρέφτες της πραγματικότητας. Ο σκηνικός πληθυσμός στα θεατρικά έργα της Λούλας Αναγνωστάκη", στο: Βάλτερ Πούχνερ, Ο μίτος της Αριάδνης, Δέκα θεατρολογικά μελετήματα, Αθήνα 2001.

Τώρα στη θεατρική σκηνή
Σε τέσσερις τοίχους (Η παρέλαση και Ο ουρανός κατακόκκινος) της Λούλας Αναγνωστάκη, σε σκηνοθεσία Αλέκου Σπυριδάκη.
Σκηνικά-κοστούμια: Μαριέττα Πανίδου
Μουσική-επιμέλεια ήχων: Κώστας Βόμβολος
Σχεδιασμός φωτισμών: Μαρία Λαζαρίδου
Φωτογραφίες: Δήμητρα Σιάχου.

Παίζουν:
Η παρέλαση: Αλεξάνδρα Σίμου, Δημήτρης Τσάκας
Ο ουρανός κατακόκκινος: Ντιάνα Ζαχαροπούλου.

Μια παραγωγή της ομάδας Oberon.

Στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς (Μεταμορφώσεως 7-9, Καλαμαριά, Θεσσαλονίκη), από 22 μέχρι 26 Μαΐου 2013.
Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21:00, Κυριακή στις 20:00.
Η "Πρώτη Γραφή" προτείνει έξι νέα ελληνικά κείμενα, που δεν έχουν παρουσιαστεί στη σκηνή, γραμμένα από ισάριθμους νέους συγγραφείς (τέσσερις εκ των οποίων κάνουν την πρώτη τους απόπειρα στη θεατρική γραφή), ηλικίας 25 έως 40 ετών. Σε συνεργασία μαζί τους, ηθοποιοί του ΚΘΒΕ αναλαμβάνουν να δώσουν ζωή στα κείμενα αυτά, μέσα από μια "πρώτη ανάγνωση", με τη μορφή αναλογίου. Πρόκειται για έργα που συλλέχθηκαν από το σύνολο των κειμένων, τα οποία στέλνονται κάθε χρόνο στο ΚΘΒΕ, ως προτάσεις για το ρεπερτόριό του.
Την επιμέλεια της δράσης έχει αναλάβει η Αμαλία Κοντογιάννη, την εικαστική επιμέλεια η Δήμητρα Γιοβάνη και τους φωτισμούς ο Θεόδωρος Καραπίντσιος. 

Τα έργα που θα παρουσιαστούν είναι:

Demonstration της Λαμπρινής Αγγελίδου. (21 Μαΐου 2013, στις 20:00)
Η ιστορία που δε γράφτηκε του Κώστα Καραφύλλη. (21 Μαΐου 2013, στις 21:00)
"Αυτεί" μέσα του του Δημήτρη Καρακάση. (22 Μαΐου 2013, στις 20:00)
Ο κανίβαλος του Δημήτρη Ζουγκού. (22 Μαΐου 2013, στις 21:00)
Έξι μαθήματα και δεκαεπτά βήματα της Στέλλας Παπαδημητρίου. (23 Μαΐου στις 20:00)
Οι καναπέδες του Ευριπίδη Ταρασίδη. (23 Μαΐου στις 21:00)

Η "Πρώτη Γραφή" θα ολοκληρωθεί την Πέμπτη 23 Μαΐου στις 22:00, με ανοιχτή συζήτηση-στρογγυλό τραπέζι: "Σύγχρονο ελληνικό έργο: γράφεται; δημοσιεύεται; ανεβαίνει;"

Στο Μπαρ Καλλιτεχνών (7ος όροφος), Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, (Εθνικής Αμύνης 2, Θεσσαλονίκη).
Είσοδος ελεύθερη. Θα τηρηθεί αυστηρά σειρά προτεραιότητας.
Την 1η Μαΐου του 2011 περίπου στις 4 τα ξημερώματα, το αστυνομικό τμήμα του Ρίβερσάιντ της Καλιφόρνια των Ηνωμένων Πολιτειών δέχεται ένα τηλεφώνημα. Η Αλίσια Όλιβ αναφέρει τη δολοφονία του συζύγου της, Τζεφ Όλιβ, από πυροβολισμό.

Ο Τζεφ Όλιβ, χωρισμένος, πατέρας δύο παιδιών, γνωρίστηκε με την Αλίσια το 2007. Παντρεύτηκαν και απέκτησαν τρία κορίτσια. Πήρανε την επιμέλεια των παιδιών του, γιατί η προηγούμενη του σύζυγος κρίθηκε ακατάλληλη ως μητέρα. Όταν η οικονομική κρίση έφτασε και στην Καλιφόρνια, έμεινε χωρίς δουλειά. Λίγο καιρό αργότερα γνωρίστηκε με κάποια μέλη μιας νεοναζιστικής οργάνωσης του Ρίβερσάιντ. Έγινε μέλος και μετά από πολύ καιρό εκλέχτηκε από όλα τα μέλη, ως ο νέος αρχηγός της οργάνωσής τους. Ως σύζυγος και πατέρας, είχε γίνει πολύ αυταρχικός και βίαιος.

Ο Τζόζεφ Όλιβ, είναι ο μεγαλύτερος γιος του Τζεφ. Η Αλίσια Όλιβ, δεν είναι η μητέρα του.

"Για όλους υπάρχει ένα μέρος το οποίο νιώθεις "σπίτι" σου. Είναι κάποιος, είναι κάτι που σε κάνει να νιώθεις "κάτι". Εκεί δε νιώθεις μόνος. Δεν εκτίθεσαι. Ένα δέσιμο που έχει χτιστεί όπως χτίζεται ένα σπίτι. Και μπορεί να χωρέσει μια ζωή. Για μένα αυτό το σπίτι ήταν τα παιδιά μου".

Τώρα στη θεατρική σκηνή
Joseph, σε κείμενο και σκηνοθεσία Θέμη Θεοχάρογλου.

Σχεδιασμός φωτισμού: Γιάννης Παζιάνας, Θέμης Θεοχάρογλου.
Ερμηνεύει η Λυδία Τσίκου.

Passatempo Inn, (Σωκράτους 2 & Εγνατία 87, Θεσσαλονίκη)
17, 18, 19, 24, 25, 26 Μαΐου στις 21:30.
Πρώτη ύλη του Δημήτρη Παπαϊωάννου. 
Η performance επιστρέφει μετά από διεθνή περιοδεία και θα παρουσιάζεται καθ' όλη τη διάρκεια του φεστιβάλ.
1 Ιουνίου - 14 Ιουλίου, Πειραιώς 260, Κτίριο Α.

Untrained της Lucy Guerin (Αυστραλία)
Στο έργο διασταυρώνονται δύο επαγγελματίες χορευτές και δύο χωρίς χορευτική παιδεία, για να αναδυθούν στην επιφάνεια, με αμεσότητα και αίσθηση χιούμορ, στοιχεία της προσωπικότητας του καθενός αλλά και επιρροές του αμερικανικού μεταμοντέρνου χορού του 1960, σχετικές με τη
φυσικότητα και τις εκπλήξεις που επιφυλάσσει το καθημερινό, αδέξιο σώμα στη σκηνή.
1, 2 Ιουνίου, Πειραιώς 260, Κτίριο Η.

Tune In και The Shape of Necessity της Λίας Χαράκη. (Κύπρος)
7, 8 Ιουνίου, Πειραιώς 260, Κτίριο Ε.

Oh! Deep sea-corpus III της Κατερίνας Παπαγεωργίου.
Το μέρος που ολοκληρώνει την τριλογία χορογραφιών που βασίζονται στην Οδύσσεια.
10, 11 Ιουνίου, Πειραιώς 260, Κτίριο Η.

À louer (Ενοικιάζεται), από την χοροθεατρική κολεκτίβα Peeping Tom. (Βέλγιο)
Ένα μείγμα δεξιοτεχνίας μαζί με αναμνήσεις, άγχη, όνειρα και εφιάλτες σε έναν κόσμο όπου τα
πάντα είναι προς ενοικίαση.
12, 13, 14 Ιουνίου, Πειραιώς 260, Κτίριο Δ.

Arranged by date της Λενιώς Κακλέα.
12, 13 Ιουνίου, Πειραιώς 260, Κτίριο Ε.

Ali και Nous sommespareilsàces crapaudsquidans l’austèrenuitdesmarais s’appellent et ne se voient pas, ployant à leur cri d’amour toute la fatalité de l’univers, των Αλί & Χεντί Ταμπέτ και της ομάδας Cie mpta.
Τους χορευτές συνοδεύει συνοδεύει ζωντανά μια ορχήστρα με Έλληνες και Τυνήσιους μουσικούς, που παντρεύει το κλασικό ρεμπέτικο με την παραδοσιακή μουσική της Τυνησίας.
15, 16, 17 Ιουνίου, Πειραιώς 260, Κτίριο Η.

Στη χώρα των θ_υμάτων της Ελεάνας Αλεξάνδρου (Κύπρος)
Ένα χοροθεατρικό one-woman show, μια τολμηρή απόπειρα αναστοχασμού για
την ταυτότητα της πατρίδας της.
18, 19 Ιουνίου, Πειραιώς 260, Κτίριο Ε.

Nocturnes της Μαγκύ Μαρέν (Γαλλία)
Με εργαλεία το σώμα, την ιστορία και τη δύναμη των εικόνων η σκηνή μετατρέπεται σε καθρέφτη των σκοτεινών καιρών που ζούμε. Χωρίς γραμμική αφήγηση, οι χορευτές -ανάμεσά τους και μια Ελληνίδα- εμφανίζονται σπασμωδικά στη σκηνή αρθρώνοντας σπαράγματα από το υλικό της μνήμης στη μητρική τους γλώσσα, χωρίς μετάφραση. Είναι σαν να παραδέχονται με πικρία: "Τίποτα δεν μοιάζει πιο δύσκολο να μοιραστούμε από την καταγωγή που κουβαλάμε".
22, 23 Ιουνίου, Πειραιώς 260, Κτίριο Η.

Fight or Flight? των Σταυρούλας Σιάμου και Πέρσας Σταματοπούλου.
Η πρώτη συνεργασία των δύο σημαντικών ελληνίδων χορευτριών.
26, 27 Ιουνίου, Πειραιώς 260, Κτίριο Ε.

Ojo (Μάτι) του Αντόνιο Ρουθ (Ισπανία)
Τον χορογράφο απασχολεί η αίσθηση της όρασης κυριολεκτικά και μεταφορικά: ο τρόπος που συ-
νεργάζεται με τις άλλες αισθήσεις στην πρόσληψη του χορευτικού θεάματος, αλλά και ως
χώρος του φαντασιακού στην εικονοποιία του ονείρου.
14, 15 Ιουλίου, Πειραιώς 260, Κτίριο Η.
Το φετινό φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου (1 Ιουνίου - 31 Αυγούστου) αφιερώνεται στη μνήμη του Λευτέρη Βογιατζή. Στο πρόγραμμα εντάσσεται η τελευταία σκηνοθεσία του δημιουργού, το Θερμοκήπιο του Χάρολντ Πίντερ καθώς και ταινίες στις οποίες πρωταγωνιστεί και ντοκιμαντέρ για το έργο του.

Το θεατρικό μενού περιλαμβάνει:

Ελληνικές παραστάσεις

Ιλιάδα του Ομήρου, σε μετάφραση Δ.Ν. Μαρωνίτη και σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού.
4, 5, 6, 7, 8 Ιουνίου, Πειραιώς 260, Κτίριο Δ.

Κοινός λόγος της Έλλης Παπαδημητρίου, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου.
19, 20 Ιουνίου, Πειραιώς 260, Κτίριο Η.

Αλεξάντερπλατς του Άλφρεντ Ντέμπλιν, από την ομάδα Κανιγκούντα, σε σκηνοθεσία Μαρίας Μαγγανάρη.
22, 23 Ιουνίου, Πειραιώς 260, Κτίριο Ε.

Η γυναίκα της Ζάκυθος του Διονυσίου Σολωμού, σε σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη. Με την Όλια Λαζαρίδου.
27, 28 Ιουνίου, Πειραιώς 260, Κτίριο Δ.

 Μερσιέ και Καμιέ του Σάμουελ Μπέκετ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα.
29 Ιουνίου, Πειραιώς 260, Κτίριο Η.

Έρωτας και ραδιουργία του Φρειδερίκου Σίλλερ, σε σκηνοθεσία Ακύλλα Καραζήση και Νίκου Χατζόπουλου.
30 Ιουνίου & 1, 2, 3 Ιουλίου, Πειραιώς 260, Κτίριο Ε.

Ιφιγένεια εν Αυλίδι του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Μαρίας Πρωτόπαππα.
5, 6 Ιουλίου, Πειραιώς 260, Κτίριο Η.

Μονομαχία του Χάινριχ φον Κλάιστ, σε σκηνοθεσία Λένας Κιτσοπούλου.
6, 7 Ιουλίου, Πειραιώς 260, Κτίριο Δ.

Κτίσμα του Φραντς Κάφκα, σε σκηνοθεσία Βίκυς Γεωργιάδου.
11, 12 Ιουλίου, Πειραιώς 260, Κτίριο Ε.

Insenso του Δημήτρη Δημητριάδη, σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού.
12, 13, 14, 15 Ιουλίου, Πειραιώς, Κτίριο Δ.

Λάθος κίνηση του Τσβάιχ, σε σκηνοθεσία Μαριλίτας Λαμπροπούλου.
16, 17 Ιουλίου, Πειραιώς 260, Κτίριο Ε.

Ελένη του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη.
15, 16 Ιουλίου, Ηρώδειο.

Η φωνή του Γιώργου Βέλτσου, σε σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη.
Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών.

Αντιγόνη του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Νατάσας Τριανταφύλλη.
19-23 & 26 Ιουνίου, 3-7 Ιουλίου, Μουσείο Μπενάκη.

Μουσείο ανθρώπινης συμπεριφοράς, σε σύλληψη και σκηνοθεσία Νίκου Διαμαντή.
12, 13, 14 Ιουλίου, Μουσείο Μπενάκη.

Κήπος Στάχτες-η εμπειρία της παράστασης, σε σύλληψη και σκηνοθεσία Ηλία Κουνέλα.
23-28 & 30 Ιουνίου, 1-5 & 7-12 Ιουλίου, Σπίτι στον Κολωνό.


Μετακλήσεις από το εξωτερικό

Ω Σμύρνη μου, Όμορφη μου Izmir, σε κείμενο και σκηνοθεσία Νεσρίν Καζάνκαγια.
5, 6 Ιουνίου, Πειραιώς 260, Κτίριο Η.

Ο εχθρός του λαού του Ερρίκου Ίψεν, σε σκηνοθεσία Τόμας Οστερμάιερ.
3, 4, 5 Ιουλίου, Πειραιώς 260, Κτίριο Δ.

Miss Knife, σε σκηνοθεσία Ολιβιέ Πι.
9, 10 Ιουλίου, Πειραιώς 260, Κτίριο Η.

Ρινόκερος του Ευγένιου Ιονέσκο, σε σκηνοθεσία Εμμανουέλ Ντεμαρσύ-Μοττά.
30 Ιουνίου, 1 Ιουλίου, Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών.


Επίδαυρος

Μήδεια του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου.
5, 6 Ιουλίου.

Πλούτος του Αριστοφάνη, σε διασκευή και σκηνοθεσία Διονύση Σαββόπουλου.
12, 13 Ιουλίου.

Σαμία του Μενάνδρου, σε σκηνοθεσία Εύη Γαβριηλίδη, από τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου.
19, 20 Ιουλίου.

Ειρήνη του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.
26, 27 Ιουλίου.

Κύκλωπας του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου, από το Εθνικό Θέατρο.
2, 3 Αυγούστου.

Τραχίνιες του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου, από το Εθνικό Θέατρο.
9, 10 Αυγούστου.

Γκολφω του Σπυρίδωνος Περεσιάδη, σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου, από το Εθνικό Θέατρο.
17 Αυγούστου.

Τρωάδες του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Θοδωρή Αμπαζή, από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας.
23, 24 Αυγούστου.

Άσκηση Επίδαυρος-Σύσσημον, σε σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα.
31 Αυγούστου.
Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος θα παρουσιάσει τις εξής παραγωγές κατά τη διάρκεια της θερινής θεατρικής περιόδου 2012-2013:

1. Ειρήνη του Αριστοφάνη, σε μετάφραση Κ. Χ. Μύρη και σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη.

Σε αυτή την αντιπολεμική oυτοπία του Αριστοφάνη, πρωταγωνιστούν ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, ο Φάνης Μουρατίδης και ο Γιώργος Κωνσταντίνου.
Η πρεμιέρα της παράστασης θα δοθεί στο Αρχαίο θέατρο Φιλίππων (5 & 6 Ιουλίου) ανοίγοντας το Φεστιβάλ Φιλίππων-Θάσου, για να ακολουθήσει μεγάλη καλοκαιρινή περιοδεία σε όλα τα φεστιβάλ σε κάθε περιφέρεια της Ελλάδας.
Η Ειρήνη θα παρουσιαστεί στη Θεσσαλονίκη, στο θέατρο Δάσους (10 & 11 Ιουλίου) ενώ, συμμετέχοντας στο Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου, θα παρουσιαστεί στο Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου στις 26 & 27 Ιουλίου. Ο κύκλος της καλοκαιρινής περιοδείας θα ολοκληρωθεί το πρώτο δεκαπενθήμερο του Σεπτεμβρίου, με παραστάσεις που θα δοθούν στην Αττική και στο Ηρώδειο στην Αθήνα.


2. Ο Λεπρέντης του Μιχαήλ Χουρμούζη, σε σκηνοθεσία Έρσης Βασιλικιώτη.

Ο Λεπρέντης είναι μια μετεπαναστατική κωμωδία, στην οποία κυριαρχεί η σάτιρα της Βαυαροκρατίας και της ελληνικής άρχουσας τάξης του 19ου αιώνα. Ο ήρωας του έργου είναι ένας πλούσιος και άσχημος γέρος που ερωτεύεται μια όμορφη νεαρή κοπέλα. Πάνω σ' αυτόν τον καμβά παρελαύνουν διάφοροι τύποι της γειτονιάς, που εκμεταλλεύονται την αδυναμία του και προσπαθούν να του αποσπάσουν χρήματα. Οι προσπάθειες γίνονται αφορμή για να δημιουργηθούν πολλές αστείες σκηνές, που συμπληρώνονται με ζωντανή μουσική και τραγούδια.
Το ΚΘΒΕ συνεχίζει την Θερινή Σκηνή, θεσμό που εγκαινίασε με επιτυχία τον Ιούλιο του 2012.
Στον ρόλο του Λεπρέντη ο Κώστας Σαντάς.


3. Ο Πειρασμός του Γρηγορίου Ξενόπουλου, σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι.

Η γλυκιά κωμωδία του Γρηγορίου Ξενόπουλου διηγείται την ιστορία μιας αθώας καμαριέρας που ξετρελαίνει τους άνδρες και τους βάζει στον πειρασμό να διαπράξουν το έγκλημα της απιστίας.
Με τους Ιφιγένεια Δεληγιαννίδη, Πάολα Μυλωνά, Αστέρη Πελτέκη, Σπύρο Σαραφιανό, Πολυξένη Σπυροπούλου κ.α.


4. P.I.G.S Revolution, από την ομάδα ΜΠΑΝΤΑ-ρισμένοι.

Η μουσικο-θεατρική παράσταση που παρουσιάστηκε για τρεις συνεχόμενες σεζόν με μεγάλη επιτυχία από την ομάδα ΜΠΑΝΤΑ-ρισμένοι, στο πλαίσιο των εναλλακτικών δράσεων του ΚΘΒΕ, θα συνεχιστεί και το καλοκαίρι, καθώς θα συμμετάσχει, κατόπιν μετακλήσεων σε επιλεγμένα Φεστιβάλ σε όλη την Ελλάδα.
Οι ΜΠΑΝΤΑ-ρισμένοι είναι μια ομάδα νέων ηθοποιών και μουσικών του ΚΘΒΕ, οι οποίοι με κέφι και μπρίο παίζουν, χορεύουν και τραγουδούν, σχολιάζοντας με φρενήρη ρυθμό τον εφιάλτη μιας "πτωχευμένης" πραγματικότητας, καθώς αυτή συγκρούεται με τις μικρές ή μεγάλες γουρουνιές της πολιτικής επικαιρότητας, αλλά και της ανθρώπινης φύσης! Με όπλο τους ατακαριστούς διαλόγους, τις πειραγμένες ενορχηστρώσεις και τις κεφάτες χορογραφίες οι ΜΠΑΝΤΑ-ρισμένοι P.I.G.S. θα συνεχίσουν να κάνουν την επανάστασή τους απέναντι στη ζοφερή πραγματικότητα που μας περιβάλλει.


5. Κοινωνικό Θεατροπωλείο

Το ΚΘΒΕ θα συνεχίσει τον θεσμό του "Κοινωνικού Θεατροπωλείου", Θέατρο Αλληλεγγύης από ηθοποιούς του ΚΘΒΕ όπου οι θεατές των παραστάσεων καλούνται να καταβάλουν αντί εισιτηρίου, τρόφιμα μακράς διαρκείας, τα οποία διατίθενται σε κοινωνικά ιδρύματα.
Το καλοκαίρι του 2013, θα συνεχίσουν να παρουσιάζονται παραστάσεις του "Κοινωνικού Θεατροπωλείου", οι οποίες θα παιχτούν στα όρια του Δήμου Θεσσαλονίκης και στους όμορους δήμους.


6. Θέατρο κατ΄οίκων

Το ΚΘΒE, στα πλαίσια της κοινωνικής του πολιτικής, συνεχίζει μια σειρά δράσεων (στην πόλη μας, στο νομό Θεσσαλονίκης, στους όμορους Δήμους και σε άλλους νομούς της Βόρειας Ελλάδας), που στόχο τους έχουν την προσφορά σε όσες ομάδες πληθυσμού δεν έχουν δυνατότητα πρόσβασης στη θεατρική πράξη, καθώς θεωρεί ότι η συμμετοχή των πολιτών και ιδιαίτερα των ασθενών σε εκφράσεις πολιτισμού όπως το Θέατρο είναι σημαντική για την ποιότητα της ζωής τους και για την κοινωνική τους επανένταξη.

Το καλοκαίρι του 2013, με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Μακεδονίας- Θράκης, το Θέατρο Κατ’ Οίκων θα επεκτείνει τη δράση του σε κεντρικούς δήμους νομών της Μακεδονίας και της Θράκης.
-Είσαι πλέον 28… 30… 36.
Ζεις στην Θεσσαλονίκη. Μένεις με τους γονείς σου. Πάλι.
Άνεργος. Πάλι.
Ερωτεύεσαι στην Σβώλου.
Χωρίζεις στην Βαλαωρίτου.
#Πάοκ - Πάολα. # Ψώνια - Ψωμιάδης. #Μπουγάτσα - Μπουζούκια.
-Γυρνάς στην ερωτική αυτή πόλη, με ένα μακρόστενο τοστ στο χέρι, μέσα στην ομίχλη. Οι άλλοι έφυγαν. Και εσύ εδώ. Γυμνός. Πάλι.
Γενικά τίποτα. Ίσως μόνο λίγο επιφάνεια. Πάλι.
-Και μια φλύαρη και επιφανειακή κοινωνία.
-Ένας blogger γράφει και κάποιοι άλλοι εμπνέονται.


Τώρα στη θεατρική σκηνή
Trendy Bear του Βασίλη Λιπώνη, σε σκηνοθεσία Νίκου Καλαϊτζίδη.

Σκηνογραφία : Νίκος Καλαϊτζίδης
Β. Σκηνοθέτη: Χρήστος Κιτσίρογλου
Βίντεο: Κλείτος Κυριακίδης, Μέγας Δημητριάδης
Μουσική: Τέλης Κούρτης
Βοηθός Βίντεο: Αρης Βέβης
Υπεύθυνη Τύπου: Δέσποινα Πολυχρονίδου
Φωτογράφος Πλατό: Κωστής Αργυριάδης
Σχεδιασμός αφίσας: Μέγας Δημητριάδης
Τραγούδι στο video: η Χρύσα Ιωαννίδου
Ηθοποιός video: Βάνα Τάτσιου

Παίζουν: Κλείτος Κυριακίδης, Ανδρέας Μαυρίδης, Κυριάκος Χρυσίδης.

Στο υπόγειο του καφέ Παρτιζάν, (Βαλαωρίτου 29, Θεσσαλονίκη)
17, 18, 19, 23, 24, 25, 30, 31 Μαΐου & 1, 6, 7, 8 Ιουνίου στις 21:00.
Μια συγγραφέας βρέθηκε κρεμασμένη στο νοσοκομείο αφού την άφησαν μόνη πάνω από μιάμιση ώρα, παρά τις προειδοποιήσεις των ψυχιάτρων ότι έπρεπε να την επιβλέπουν συνεχώς γιατί συνέτρεχε σοβαρός κίνδυνος αυτοκτονίας. Η Σάρα Κέιν* κρεμάστηκε με ένα κορδόνι παπουτσιών που το είχε δέσει σε ένα γαντζάκι μιας πόρτας τουαλέτας στο νοσοκομείο King's College στο νότιο Λονδίνο. Την είχαν μεταφέρει στο νοσοκομείο τρεις μέρες νωρίτερα, αφού πήρε 150 αντικαταθλιπτικά και 50 υπνωτικά χάπια στο σπίτι της στο Brixton. Είχε αφήσει ένα σημείωμα στο τραπέζι της κουζίνας της που έλεγε "Με σκότωσα". [1]


Η ίδια η Κέιν παρόλο που συχνά θεωρείται "καταθλιπτική" ή "σοκαριστική", δεν αποδέχεται αυτούς τους χαρακτηρισμούς για τον εαυτό της.
"Δε θεωρώ τα έργα μου καταθλιπτικά, ούτε πιστεύω ότι τους λείπει η ελπίδα. Βέβαια ας μην ξεχνάμε ότι αγαπημένο μου συγκρότημα είναι οι Joy Division, γιατί τα τραγούδια τους με ανεβάζουν. Δεν υπάρχει τίποτα πιο αισιόδοξο, πιο ελπιδοφόρο από το να δημιουργείς κάτι όμορφο για την απελπισία ή μέσα από απελπισία". [2]

Σε συνέντευξή της δήλωσε: Κάποια από τα ακραία πράγματα που έχω βάλει στα έργα μου, τα έβαλα γιατί είναι αληθινά και είχα τόσο σοκαριστεί και τρομοκρατηθεί, αλλά και γνήσια εξαναγκαστεί, που δεν γινόταν να μην τα βάλω. Όταν έγραφα το Blasted, σε κάποιο σημείο συνειδητοποίησα πως υπήρχε σύνδεση με τον Βασιλιά Ληρ. Και σκέφτηκα: "Γράφω για την πατρότητα. Υπάρχει η σκηνή όπου αυτός τρελαίνεται και υπάρχει και η σκηνή στο Ντόβερ όταν η Κέητ αδειάζει το όπλο-θα του το δώσει ή όχι;" Το μόνο πράγμα που δεν έχω, σκέφτηκα, είναι η τύφλωση, παράξενο, αλλά δεν έχω τύφλωση. Τον καιρό εκείνο (ένας θεός ξέρει γιατί) διάβαζα το Among the Thugs (Ανάμεσα στους τραμπούκους) του Bill Buford, για τη βία στο ποδόσφαιρο. Όλοι έχετε διαβάσει το Blasted, όταν όμως οι άνθρωποι ακούν ότι είναι αληθινό τρομοκρατούνται περισσότερο. Είναι εντελώς σοκαριστικό. Ήταν κάποιος αστυνομικός με πολιτικά, που υποκρινόταν πως είναι οπαδός της Μάντσεστερ [τέλος κασέτας] έπειτα του ρούφηξε το ένα μάτι του, το δάγκωσε, το έφτυσε στο πάτωμα, πέταξε τον τύπο κάτω και τον παράτησε εκεί. Και γαμώτο, δεν μπορούσα να πιστέψω τι διάβασα. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ένας άνθρωπος θα μπορούσε να το κάνει αυτό σε κάποιον άλλο, πραγματικά να το κάνει, κι όμως συνέβη. Το έβαλα στο έργο και όλοι σοκαρίστηκαν. [3]

*Η Σάρα ΚέΙν γεννήθηκε στο Έσσεξ το 1971. Σπούδασε θέατρο στο πανεπιστήμιο του Μπρίστολ αρχικά, του Μπέρμινχαμ στη συνέχεια. Έγραψε τα έργα Blasted (1995), Phaidra's Love (1996), Cleansed (1998), Crave (1998) και 4.48 Psychosis (1999), καθώς και το σενάριο για την μικρού μήκους ταινία Skin (1997). Στις 20 Φεβρουαρίου 1999 αυτοκτόνησε.

 [1] Sandra Laville, "Συγγραφέας ξεγλυστράει απαρατήρητη και αυτοκτονεί", στο Σάρα Κέιν, 4.48 Ψύχωση, μετ. Ρούλα Πατεράκη και Αντώνης Γαλέος, Κόαν, Αθήνα 2001.
[2] Aleks Sierz, Θέατρο στα μούτρα, μετ. Δ. Γεωργακόπουλου.
[3] Απόσπασμα από συνέντευξη της Κέιν στον Don Rebellato (Royal Holloway College. 3.11.1998), από το πρόγραμμα της παράστασης του θεάτρου Ακτίς Αελίου: Σάρα Κέιν, Blasted, μετ. Αθηνά Παραπονιάρη, University Studio Press, Θεσσαλονίκη 2008.


 Τώρα στη θεατρική σκηνή
Blasted / Και εσαρώθησαν της Σάρας Κέιν, σε σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη.

Πόση βία μπορεί να αντέξει η ανθρώπινη ψυχή; Πώς θα επιζήσουμε σ’ έναν κόσμο εφιαλτικά σκληρό; Ποιος είναι ο θύτης και ποιος το θύμα; Είμαστε παθητικοί θεατές ενός αλλόκοτου, παραμορφωμένου πλανήτη, όπου όλα επιτρέπονται; ΄Η μήπως είμαστε μέρος του εφιάλτη;!
Το Blasted, το πρώτο θεατρικό έργο της Κέιν, προκάλεσε σοκ στη λονδρέζικη κοινωνία όταν πρωτοπαρουσιάστηκε το 1995. Σήμερα όλοι συμφωνούν ότι το Blasted είναι ένα γνήσιο ντοκουμέντο της παγκοσμιοποιημένης βίας, ένα μεγαλοφυές έργο-κραυγή για την κρίση του πολιτισμού μας.

Μετάφραση: Ρούλα Πατεράκη, Αντώνης Γαλέος
Σκηνικά: Ρούλα Πατεράκη, Λίνα Μότσιου
Κοστούμια: Άγγελος Μέντης
Κίνηση: Ρούλα Πατεράκη
Φωτισμοί: Ζαφείρης Επαμεινώνδας
Ηχοληψία: Γιάννης Πειραλής
Βοηθοί σκηνοθέτη: Μήνα Πατεράκη-Γαρέφη, Εβελίνα Κοτρίδου
Βοηθός σκηνογράφου: Απόστολος Λάμπρου
Βοηθός φωτιστή: Ελισάβετ Φωτοπούλου
Οργάνωση παραγωγής: Αθηνά Σαμαρτζίδου

Δύο σκηνοθετικές προσεγγίσεις:
Διανομή:
Ανδρέας Αντωνιάδης - Ίαν - Δημήτρης Κοντός
Λαμπρινή Αγγελίδου - Κέιτ - Πάολα Μυλωνά
Γιώργος Γιαννώτας - Στρατιώτης - Γιώργος Γιαννώτας

Μια παραγωγή του Κ.Θ.Β.Ε.

Στο θέατρο Μονής Λαζαριστών-Σκηνή Σωκράτης Καραντινός (Κολοκοτρώνη 22, Σταυρούπολη, Θεσσαλονίκη), από 16 Μαΐου.
Κάθε Τετάρτη & Κυριακή στις 19:00, Πέμπτη-Σάββατο στις 21:00.

ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ
Νόρα του Ερρίκου Ίψεν, από τους tg STAN.
Στη Νόρα (Το κουκλόσπιτο) ο Ίψεν ασκεί δριμεία κριτική στον παραδοσιακό ρόλο των δύο φύλων και στο θεσμό του γάμου, τον 19ο αιώνα. Αυτή τη φορά η ομάδα tg STAN παρουσιάζει το έργο στα αγγλικά. Η Νόρα είναι μια συναρπαστική ιστορία για την ηθική συγκατάβαση και την κοινωνική υποκρισία, και σήμερα γίνεται όχημα για μια λεπτή κριτική του καταναλωτισμού στην Ευρώπη του 2013. Η παράσταση θα περιοδεύσει σε πόλεις της Ευρώπης.
Kaaitheater, 7 & 8 Ιουνίου 2013.

 ΒΕΡΟΛΙΝΟ
Migronauten–Μεταναύτες, σε σύλληψη και σκηνοθεσία Έλενας Σωκράτους.
Είναι το πρώτο δρώμενο που παρουσιάζει η καλλιτεχνική ομάδα ithAKT και αποτελείται από διαφορετικές μορφές τέχνης, σε μια προσπάθεια να συνυπάρξουν αρμονικά. Η ομάδα αποτελείται από νέους Έλληνες, νεοΒερολινέζους, που τους ενώνει η ανάγκη για καλλιτεχνική έκφραση και δημιουργία. Η σύμπραξή τους δημιούργησε το συγκεκριμένο έργο, που μοιάζει με άγκυρα στη ξενιτιά.
Interkulturelles Frauen-und Familienzentrum To Spiti, 17, 18, 19, 31 Μαΐου και 1, 2 Ιουνίου 2013.
ΛΟΝΔΙΝΟ
Not I του Σάμουελ Μπέκετ, σε σκηνοθεσία Billie Whitelaw.
Ο μονόλογος μιας γυναίκας. Ένας έντονος μονόλογος, σε έναν κατάμαυρο χώρο, που φωτίζεται μόνο από μια δέσμη φωτός. Ένα στόμα αιωρείται πάνω από τη σκηνή και εκπέμπει τον λόγο του υποσυνείδητου. Το κείμενο παρουσιάζεται από τη Lisa Dwan, σε μια παράσταση που διαρκεί εννέα λεπτά (!). Την ερμηνεία του ρόλου δίδαξε στη Dwan η Billie Whitelaw, που παρουσιάσει τον μονόλογο του Μπέκετ, το 1973. Μετά το τέλος της performance ακολουθεί η προβολή μια παλαιότερης συνέντευξης της Whitelaw για την εμπειρία της στην παρουσίαση του έργου και μια ανοιχτή συζήτηση με τη Dwan, τον θεατρικό σκηνοθέτη Roger Michell και συμμετοχή των θεατών.
Royal Court Theatre, από 22 Μαΐου 2013.
ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ
Reasons to be happy, σε κείμενο και σκηνοθεσία Neil LaBute.
Τρία χρόνια μετά από έναν αμφιλεγόμενο χωρισμό, η Στεφ και ο Γκρεγκ αναρωτιούνται αν θα άξιζε τον κόπο να αναθερμάνουν τη σχέση τους. Το πρόβλημα είναι πως η Στεφ έχει παντρευτεί κάποιον άλλο και ο Γκρεγκ έχει σχέση με την καλύτερη φίλη της Στεφ, την Κάρλυ, μια διαζευγμένη μητέρα που αντιμετωπίζει ακόμη τις εκρήξεις ζήλιας του πρώην συζύγου της. Η πορεία στο δύσβατο πεδίο των αντικρουόμενων συμφερόντων και της έκρηξης συναισθημάτων δεν θα είναι εύκολη για κανέναν από αυτούς
Lucille Lortel Theatre, από 2 Ιουνίου 2013.

 Lucky guy της Nora Ephron, σε σκηνοθεσία George C. Wolfe.
Με το έργο της Ephron ο Τομ Χανκς κάνει το ντεμπούτο του στη θεατρική σκηνή του Broadway. Πρόκειται για τη σκηνική μεταφορά της ιστορίας του χαρισματικού και αμφιλεγόμενου ταμπλόιντ αρθρογράφου Mike McAlary, που κλυδώνισε την κοινωνική ζωή της Νέας Υόρκης στη δεκαετία του 1980. Το έργο ξεκινά από το συγκλονιστικό ρεπορτάζ του McAlary για τη διαφθορά στην αστυνομία της Νέας Υόρκης και φτάνει μέχρι την βράβευση του με Πούλιτζερ και την απότομη πτώση του. Η παράσταση ήταν υποψήφια για έξι βραβεία Τόνι.
Broadhurst Theatre.
Οι Αναγνώσεις του Εθνικού Θεάτρου επανέρχονται για έκτη συνεχή χρονιά, από τις 15 μέχρι τις 19 Μαΐου. Επτά έλληνες συγγραφείς θα παρουσιάσουν τη δουλειά τους, δίνοντας στο κοινό την ευκαιρία να έλθει σε επαφή με όψεις της σύγχρονης ελληνικής δραματουργίας. Τα έργα παρουσιάζονται με τη μορφή αναλογίου και την επιμέλεια της διοργάνωσης έχει η θεατρολόγος Σίσσυ Παπαθανασίου.

Η αρχή γίνεται με το έργο Το δέντρο της Μαρίας Λαϊνά, από την ομάδα Dame Blanche, σε σκηνοθεσία Χρύσας Καψούλη. Παίζουν: Βασίλης Βασιλάκης, Στράτος Τζώρτζογλου, Μαρία Ριζιώτη και Σπύρος Βαρέλης. (15/05)

Ακολουθούν: Το μάτι της τίγρης της Χρύσας Σπηλιώτη, σε σκηνοθεσία Σοφίας Διονυσοπούλου. Παίζουν: Μαρία Γουλά, Ναταλία Δραγούμη, Ευαγγελία Καπόγιαννη, Βασίλης Μαργέτης, Σήφης Πολυζωΐδης, Κώστας Τριανταφυλλόπουλος. (16/05)

Η μικρή μας χώρα του Ζαφείρη Βάλβη. Σκηνοθετεί η Ζωρζίνα Τζουμάκα και παίζουν: Τάσος Αντωνίου, Λεωνίδας Καλφαγιάννης, Χρυσοβαλάντης Κωστόπουλος, Ευγενία Μαραγκού, Ιουλία Σιάμου, Γιώργος Τάτσης. (17/05)
Την ίδια μέρα θα παρουσιαστεί το Ζεϊμπέκικο της Λείας Βιτάλη, σε σκηνοθεσία Φώτη Μακρή, με τους Γιώργο Νινιό, Στέλλα Κρούσκα, Μαρία Κατσούλη.

Αποκλειστικά δική σας του Μιχαήλ Ανθη από την Esther André González, με την Κωνσταντίνα Τακάλου και τον Μιχαήλ Άνθη. (18/05)
Η φανερωμένη της Ρούλας Γεωργακοπούλου, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου, με τη Μαρία Ζορμπά (18/05)
και Η εκκρεμότητα του Τζιμάρα Τζανάτου, σε σκηνοθεσία Βασίλη Νούλα, από την ομάδα Nova Melancholia. (19/05)

Στην Αίθουσα Εκδηλώσεων του Εθνικού Θεάτρου, Κτίριο Τσίλερ (Αγίου Κωνσταντίνου 22-24, Αθήνα)
Οι παραστάσεις ξεκινούν στις 18:00, με είσοδο 5 ευρώ.
Το Σάββατο 18 Μαΐου, ανήμερα της Παγκόσμιας Ημέρας Μουσείων, στις 19.30, ο σκηνοθέτης Γιάννης Παρασκευόπουλος παρουσιάζει μία πρωτότυπη performance ειδικά για το Μουσείο Οίνου Γεροβασιλείου.
Την Πέμπτη 16 Μαΐου, στις 19.30, η γενική πρόβα της performance ανοίγει για το κοινό.

"Όλοι ξέρουμε, πολύ καλά, τι είναι αυτό που μας φέρνει σε μια δύσκολη ψυχολογική κατάσταση. Έχουμε όμως πραγματικά αναρωτηθεί τι είναι αυτό που μας κάνει να νιώσουμε καλά; Τι είναι αυτό που μπορεί να μας στηρίξει σε μια στιγμή κρίσης, είτε αυτή είναι συναισθηματική, ψυχολογική, οικονομική, ενδοοικογενειακή, ή κρίση αυτοεκτίμησης. Τι μας κάνει ψυχικά ανθεκτικούς;
Μια ομάδα καλλιτεχνών ερευνά αυτά τα ζητήματα που είναι πιο επίκαιρα από ποτέ. Κάτω από τον γενικό τίτλο Supporting, η παράσταση που δημιουργείται αποκλειστικά για το Κτήμα Γεροβασιλείου, επιθυμεί να κάνει το κοινό συμμέτοχο σε αυτή την έρευνα. Στην τελική μορφή της παράστασης, που θα πραγματοποιηθεί στις 18 Μαΐου παρουσία του κοινού, δεν θα δοθούν απαντήσεις σε όλα αυτά τα ζητήματα αλλά θα διευρυνθούν τα ερωτηματικά, η περιέργεια και η ευαισθησία όλων μας".

Σημείωμα του σκηνοθέτη.

Σκηνοθεσία, σύνθεση κείμενων: Γιάννης Παρασκευόπουλος
Εικαστική επιμέλεια: Σοφία Παπαδοπούλου
Μουσική επιμέλεια: Κοσμάς Ευφραιμίδης

Συμμετέχουν: Κώστας Γεράρδος, Απόλλωνας Δρικούδης, Νικόλας Κλοντήρας, Μαγδαληνή Μπεκρή,
Λίζα Νεοχωρίτη, Κλειώ-Δανάη Οθωναίου, Σοφία Παπαδοπούλου, Αλεξία Σαπρανίδου, Δημήτρης Σπορίδης, Άννα Σωτηρούδη.
Η Παιδική Χορωδία της μουσικής σχόλης "ΚΙΘΑΡΙΣ" της Ρούλας Τζίνα
Ακορντεόν: Μαρία-Νεφέλη Παρασκευοπούλου.

Το Κτήμα Γεροβασιλείου βρίσκεται στην Επανομή, 25 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Θεσσαλονίκης.
Μία σταρ που από Τζοκόντα θέλει να γίνει Ντα Βίντσι! Και ένας Ντα Βίντσι που το παίζει Τζοκόντα…
Ένα ερωτικό τρίγωνο, τρεις ηθοποιοί που συγκρούονται στη ζωή και στη σκηνή. Το θέατρο είναι ο καθρέφτης της ζωής τους… κι η πραγματική αλήθειά τους είναι το θέατρο…
Στο βραβευμένο με το πρώτο κρατικό βραβείο συγγραφής θεατρικού έργου κείμενο της Καρίνας Ιωαννίδου ξεδιπλώνεται ένας μικρόκοσμος με συμπαντική αξία για τους πρωταγωνιστές του.
Μια ιστορία για το Θέατρο, για τη Ζωή και την Τέχνη, για τα φώτα της ράμπας αλλά και τα μυστικά που κρύβει το παρασκήνιο. Μια ιστορία με ανομολόγητα πάθη, έρωτες, μίση, αντιζηλίες και προδοσίες. Μια ιστορία απλή και περίπλοκη όσο και η ανθρώπινη ζωή…
Η Τζοκόντα, σύμβολο, μήνυμα, κώδικας… χαμογελάει αινιγματικά στον δημιουργό της και τον ξεπερνάει (;).

Τώρα στη θεατρική σκηνή
Τζοκόντα vs Ντα Βίντσι της Καρίνας Ιωαννίδου, σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι.

Σκηνικά-κοστούμια: Αλεξία Θεοδωράκη
Φωτισμοί-μουσική επιμέλεια: Ένκε Φεζολλάρι
Βίντεο: Αθηνά Λιάσκου
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Γρίβα.

Παίζουν: Γιάννης Σαμψαλάκης, Γιολάντα Μπαλαούρα, Εύη Σαρμή.

Μια παραγωγή του Κ.Θ.Β.Ε.

Στο Νέο Υπερώο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών (Εθνικής Αμύνης 2, Θεσσαλονίκη), από 10 Μαΐου.
Κάθε Τετάρτη & Κυριακή στις 19:00, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21:00, Σάββατο στις 18:00.
Ιστορίες θεατρικής φλυαρίας

 Ο γύρος του θανάτου του Θωμά Κοροβίνη, σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη, στο Βασιλικό Θέατρο.

Στο βραβευμένο μυθιστόρημά του ο Κοροβίνης αποτυπώνει με έναν λεπτομερή, γοητευτικό και έξοχα περιγραφικό τρόπο τη ζωή στην πόλη της Θεσσαλονίκης κατά τη διάρκεια των οδυνηρών μετακατοχικών και μετεμφυλιακών χρόνων. Αναδεικνύεται η Θεσσαλονίκη της ανέχειας, των φτωχών και των αστών, των παρακρατικών, του ζόφου, των κλειστών στομάτων, η νυχτερινή σκοτεινή, υγρή και μυστήρια Θεσσαλονίκη. Με λόγο πυκνό και ένα υλικό χαοτικό (σε ένα μυθιστόρημα μόλις 200 περίπου σελίδων), που κατανέμεται σε 9 αφηγητές-φιγούρες της εποχής, ξετυλίγεται ο βίος και η πολιτεία του Αριστείδη Παγκρατίδη που καταδικάστηκε ως ο «δράκος του Σέιχ Σου».
Ο Μαστοράκης, στο δύσκολο κομμάτι της θεατρικής διασκευής του μυθιστορήματος, επίλεξε κυρίως να διατηρήσει την μονολογική, αφηγηματική φόρμα του κειμένου και να τη διανθίσει σε αρκετά σημεία με διάλογο. Το δραματουργικό και σκηνοθετικό ενδιαφέρον επικεντρώθηκε στην ηθογραφική απεικόνιση της εποχής, ενώ η προσωπική ιστορία του Παγκρατίδη περιθωριοποιήθηκε και πέρασε σε δεύτερο πλάνο. Στην τρίωρης διάρκειας παράσταση επιχειρείται μια προσπάθεια να φωτιστούν και να δικαιολογηθούν οι κοινωνικές συνθήκες που οδήγησαν ένα νεαρό παιδί στην εκτροπή, στον έκλυτο βίο.

Υπάρχουν άμεσες αναφορές στην αρχαία ελληνική τραγωδία. Τα επεισόδια δίνουν τη θέση τους σε χορικά με δημοτικά και λαϊκά τραγούδια, τα πρόσωπα των ηθοποιών έντονα βαμμένα, γκροτέσκα, σχεδόν τρομακτικά παραπέμπουν στις μάσκες του αρχαίου δράματος, το σκηνικό με τους λιτούς, μεγάλους τοίχους και η εκφορά του λόγου, δίνουν μια καθαρή, σκηνοθετική ταυτότητα. Η πρόθεση, όμως, για μια ολοκληρωμένη σκηνική πρόταση χάνεται εξαιτίας της φλυαρίας, της επίπεδης αντιμετώπισης χαρακτήρων και δράσης και του αδύναμου δεύτερου μέρους με τον διάλογο της λαϊκής τραγουδίστριας και του τραβεστί που αναβιώνει επί σκηνής στιγμές κακής επιθεώρησης, κερδίζοντας εύκολα τα αμήχανα χαχανητά των θεατών. Οι χαρακτήρες, όπως παρουσιάζονται επί σκηνής, είναι χάρτινοι. Μεταφέρουν ένα συναίσθημα, δεν το ζουν. Δημιουργείται αδικαιολόγητα ένας φραγμός επικοινωνίας ανάμεσα σε σκηνή και πλατεία, ενώ το κείμενο προσφέρεται για το ακριβώς αντίθετο. Ως εκ τούτου, το αποτέλεσμα είναι μια φλύαρη αφήγηση, αποστειρωμένη από κάθε συναίσθημα.
Στον θίασο υπάρχουν —ευτυχώς— έμπειροι ηθοποιοί από το δυναμικό του Κρατικού Θεάτρου, πραγματικοί καρατερίστες (Σπυρόπουλος, Ίτσιος, Ευταξόπουλος, Κορτσαρίδου, Παντελίδου, Γιαμαλή, Μπαξεβάνη, Σεϊμένης, Κολοβός). Ξεχωρίζει ο Γιάννης Σαμσιάρης, ως τραβεστί Λολό. Ξεπερνά επιδέξια τον κίνδυνο δημιουργίας μιας καρικατούρας και είναι απολαυστικός ακόμη και στις όποιες υπερβολές της ερμηνείας του. Ο καταληκτικός μονόλογός του, μέσα από τον οποίο «ξεπηδά» η φωνή και η ψυχή του Παγκρατίδη είναι η πιο δυνατή στιγμή μιας παράστασης που προσπαθώντας να φλερτάρει με το νεύρο και την ένταση, λιμνάζει στα στάσιμα νερά της επιφανειακής πόζας και της επαναληπτικότητας.

Κορνήλιος  Ρουσάκης
Μετά το 2ο φεστιβάλ εφηβικού θεάτρου την άνοιξη του 2012, η Grasshopper, οι συνεργάτες της
και η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών παρουσιάζουν το 3ο φεστιβάλ Εφηβικού Θεάτρου, το τριήμερο 17-19 Μαΐου 2013.
Ένα τριήμερο με παραστάσεις που θα έχουν προκύψει από την ουσιαστική και εντατική συνεργασία θεατρικών ομάδων γυμνασίων, λυκείων αλλά και δήμων, με σκηνοθέτες, ηθοποιούς, έλληνες συγγραφείς και δραματουργούς.

Για πρώτη φορά φέτος επιστρατεύονται νέοι συγγραφείς, ο Λένος Χρηστίδης, η Γεωργία Μαυραγάνη και η Ερωφίλη Λέκκα να εμπνευστούν μέσα από διαδραστικά εργαστήρια με έφηβους και να γράψουν εφηβικό θέατρο, ενώ οι υπόλοιποι συνεργάτες της Grasshopper θα επιμεληθούν την σκηνοθεσία και το ανέβασμα όλων των παραστάσεων.
Επίσης, η Στέγη εγκαινιάζει τη συνεργασία με το φεστιβάλ Connections του Εθνικού Θεάτρου της Αγγλίας, φιλοξενώντας 3 έργα που θα παρουσιαστούν από εφηβικούς θιάσους, σκηνοθετημένα
από την Σοφία Βγενοπούλου, τον Έκτορα Λυγίζο και τον Δημητρη Καραντζά, σκηνοθέτες και συνιδρυτές της ομάδας Grasshopper.
Ο τίτλος-θεματική του φετινού φεστιβάλ είναι: "Έφηβοι-Πολίτες του Κόσμου".
Θέατρο που απευθύνεται σε όλους όσοι θέλουν να αφουγκραστούν τη φωνή των εφήβων.

Το φετινό πρόγραμμα περιλαμβάνει θεατρικά έργα από το φεστιβάλ εφηβικού θεάτρου Connections του Εθνικού Θεάτρου της Αγγλίας, που θα παρουσιαστούν σε μορφή ημισκηνοθετημένης παράστασης, θεατρικά έργα γραμμένα από επιλεγμένους έλληνες θεατρικούς συγγραφείς, μετά από δίμηνα εργαστήρια με τις αντίστοιχες ομάδες που θα τα παρουσιάσουν και θεατρικά έργα που ανήκουν στο είδος devised theatre, δηλαδή έργα που προκύπτουν από αυτοσχεδιασμούς και τεχνικές θεατρικής γραφής, και θα τα επιμελείται δραματουργικά ο υπεύθυνος σκηνοθέτης για κάθε ομάδα.


Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, Λεωφόρος Συγγρού 107 - 109, Αθήνα.
"Οι άνθρωποι θα αναστενάζουν πάντα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο".
Στα Χταποδάκια και άλλα διηγήματα τρεις νέοι ηθοποιοί (Ηλίας Βογιατζηδάκης, Μυρτώ Πανάγου και Νατάσα Παπανδρέου) ξαναπιάνουν το νήμα της πρώτης παρουσίασης Τα χταποδάκια, μιας σκηνικής προσαρμογής του διηγήματος του Μ. Καραγάτση που ξεχώρισε στο Bob Theatre Festival 2012. Η ομάδα επιστρέφει εμπλουτίζοντας το εγχείρημα δραματοποίησης κειμένων της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Στα Χταποδάκια του Μ. Καραγάτση προστίθενται άλλα τέσσερα διηγήματα εμβληματικών συγγραφέων της μεταπολεμικής γενιάς: Τα ρέστα του Κ. Ταχτσή, Ένας χωρισμός του Μ. Χάκκα, Ο τάφος του Δ. Χατζή και Ο κ. Γαρύφαλλος του Ντ. Χριστιανόπουλου.

Στα πέντε αυτά διηγήματα, με φόντο την Ιστορία της μεταπολεμικής Ελλάδας, ξετυλίγονται ιστορίες ανταγωνισμού, διχόνοιας και ματαίωσης, στις οποίες καθημερινοί άνθρωποι βιώνουν την απόρριψη, την απόγνωση και τη μοναξιά. Θα βρουν τρόπο να επιβιώσουν; Στην παράσταση, οι άνθρωποι του "τότε" συναντιούνται με τους ανθρώπους του "σήμερα" και η Ελλάδα της κρίσης συναντά τη μεταπολεμική Ελλάδα. Επί σκηνής εναλλάσσονται δραματικοί και κωμικοί τόνοι, σε μια προσπάθεια να αναδειχτούν πτυχές των ίδιων των κειμένων αλλά και να διαφανεί η ελπίδα με την οποία έχουμε ανάγκη να αντιμετωπίζουμε το παρόν και να ατενίζουμε το μέλλον.

Τώρα στη θεατρική σκηνή
Χταποδάκια και άλλα διηγήματα, σε διασκευή, σκηνοθεσία και ερμηνεία Ηλία Βογιατζηδάκη, Μυρτώς Πανάγου, Νατάσας Παπανδρέου.

Δραματουργία: Παναγιώτα Κωνσταντινάκου
Σκηνικά/ Κοστούμια: Ευαγγελία Κατέχη
Φωτισμοί: Νίκος Βλασσόπουλος
Φωτογραφίες: Μιχάλης Κυριαζίδης

10, 11, 12, 13, 14 Μαΐου 2013 στις 21:30
Στο Σχήμα εκτός Άξονα (Πλάτωνος 35, Θεσσαλονίκη)
Φανταστική κι αυθεντική ιστορία μιας πανάρχαιης ελληνικής οικογένειας.
Απ’ όλη τη φαμίλια απόμειναν μονάχα δυο αδερφές. Κι η μια τρελάθηκε. Φαντάστηκε πως το σπίτι τους είχε μεταφερθεί κάπου στη αρχαία Θήβα, ή μάλλον, στο Άργος – σύγχυζε τη μυθολογία , την ιστορία και την ιδιαίτερη ζωή της, το παρελθόν και το παρόν. Όχι το μέλλον. Αργότερα συνήλθε .
Και είναι αυτή που μου μίλησε το βράδυ που τους έφερα απ' την ξενιτειά ένα μήνυμα του θείου τους
-αδελφού τού πατέρα τους. Η άλλη δεν παρουσιάστηκε καθόλου.
Πότε-πότε μονάχα ακουγόταν σιγανό περπάτημα με παντόφλες στη διπλανή κάμαρα, όσο μιλούσε η μεγάλη:

"Τώρα γυρίζουμε μονάχες οι δυο μικρές αδελφές μέσα σε τούτο το απέραντο σπίτι —μικρές, που λέει ο λόγος,— από χρόνια γεράσαμε κ' εμείς,
είμαστε οι μικρότερες της φαμίλιας κ' οι μόνες, άλλωστε, που απομείναμε.
Δεν ξέρουμε
πώς να βολέψουμε τούτο το σπίτι, πώς να βολευτούμε
να το πουλήσουμε μας έρχεται άσκημο —μια ζωή περάσαμε δω μέσα—
είναι κι ο χώρος των νεκρών μας εδώ —δεν μπορείς να τούς πουλήσεις—
κι άλλωστε ποιος τους παίρνει τους νεκρούς; Μα πάλι να τους κουβαλάμε
απ' το ‘να σπίτι στ' άλλο, απ' τη μια συνοικία στην άλλη,
—πολύ κουραστικό κ' επικίνδυνο— βολεύτηκαν εδώ
άλλος στον ίσκιο της κουρτίνας, άλλος κάτω απ' το τραπέζι,
άλλος πίσω απ' τη ντουλάπα ή πίσω απ' τα τζάμια τής βιβλιοθήκης,
άλλος μες στο γυαλί τής λάμπας — τόσο σεμνός κι ολιγαρκής πως πάντα του,
άλλος χαμογελώντας διακριτικά πίσω απ' τούς δυο λεπτούς, σταυρωτούς ίσκιους
που γράφουν στο μεσότοιχο οι καλτσοβελόνες τής μικρής αδελφής μου". [...]

Απόσπασμα από το Νεκρό σπίτι του Γιάννη Ρίτσου.

Τώρα στη θεατρική σκηνή
Το νεκρό σπίτι του Γιάννη Ρίτσου, σε σκηνοθεσία Απόστολου Αποστολίδη.

Η γυναίκα που τρελάθηκε μιλάει και τα λόγια της ξεχειλίζουν τη μοναξιά της-τη φυλακή της από τα νεανικά ακόμη χρόνια της.
Το αίμα που χύθηκε οριοθέτησε τη ζωή της … την ανάγκασε απλά να περιφέρεται σ’ ένα έρημο σπίτι, αποκομμένη απ’ την αληθινή ζωή. Συντροφιά της ήχοι και φαντάσματα απ’ το παρελθόν… που κατακλύζουν το σπίτι και την ψυχή της. Κι όμως, αν και φέρει όλη αυτή την τραγική μοίρα, κι έχοντας υπομείνει περισσότερα δεινά απ’ όσα της αναλογούν, η επιθυμία της για ζωή φαίνεται να παραμένει άσβεστη. Η μουσική έχει σκεπάσει τις κραυγές των φόνων. Οι μυρωδιές της φύσης έχουν σκεπάσει τη μυρωδιά του αίματος. Η αγάπη, ακόμη και γι’ αυτούς που έφταιξαν, έχει σκεπάσει τις αποτρόπαιες πράξεις τους.
Τελικά η ζωή φαίνεται να έχει νικήσει το θάνατο… έστω και προσωρινά….

Σκηνικά-κοστούμια: Απόστολος Αποστολίδης
Ερμηνεύει η Σωτηρία Ζάνταλη

Στο Studio Όρα (Αντωνίου Καμάρα 3, Θεσσαλονίκη), από 10 Μαΐου
Κάθε Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή στις 21:15.
Home-made περφόρμανς σε διαμέρισμα στα Εξάρχεια από την ομάδα Nova Melancholia. 
Η παράσταση είναι μια ιδιότυπη σπιτική "ποιητική βραδιά" όπου απαγγέλονται όλα τα ποιήματα της συλλογής Εκτοπλάσματα (1986) του Μίλτου Σαχτούρη. Ένας αποχαιρετισμός στη δεκαετία του ’80 με ποιήματα που καλούν αγαπημένους νεκρούς, με τραγούδια στο αρμόνιο, με σκηνές από φτηνές ταινίες τρόμου (b-movies)…

Πρόκειται για μια άσκηση εξοικείωσης με τον τρόμο.
Αρωγοί μας οι προσφιλείς νεκροί.


Κείμενο: Μίλτος Σαχτούρης
Σκηνοθεσία: Βασίλης Νούλας
Σκηνικά-κοστούμια: Ντόρα Οικονόμου
Βοηθός σκηνοθέτη: Ελισάβετ Ξανθοπούλου
Διάρκεια: 60 λεπτά

Παίζουν: Λήδα Δάλλα, Ελίνα Μαντίδη, Αντιγόνη Ρήγα, Δέσποινα Χατζηπαυλίδου.


12, 13, 20, 21, 25, 26 και 27 Μαΐου 2013
Σε διαμέρισμα στα Εξάρχεια.
Μόνο με κράτηση: 6972 730557.
Ο νομπελίστας ιταλός θεατρικός συγγραφέας Ντάριο Φο, έγραψε το 1969 το σπονδυλωτό έργο Mistero Buffo (κωμικό μυστήριο). Ένα σχόλιο της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, με έναν τρόπο ριζοσπαστικό. Είναι ένα κείμενο που δεν μπορεί να ενταχθεί σε κατηγορίες. Δεν είναι ούτε κωμωδία, ούτε δράμα. Είναι μια συλλογή από μονολόγους, διαλόγους και αφηγήσεις. Ένα ταξίδι στην ιστορία του μεσαιωνικού, ιταλικού θεάτρου.

Ο δραματουργικός καμβάς του έργου είναι τα μεσαιωνικά, λειτουργικά δράματα. Έργα βασισμένα στη ζωή, τον θάνατο και την ανάσταση του Ιησού, με έντονα παντομιμικά στοιχεία, που αρχικά παίζονταν εντός των ιερών ναών. Μέχρι τα τέλη του 13ου αιώνα το λειτουργικό δράμα είχε ολοκληρώσει την εξέλιξή του και στην τελική του φάση δεν συνδέονταν αναγκαστικά με τη Θεία Λειτουργία. Από αυτό γεννήθηκαν τα μυστήρια, που ήταν γραμμένα εξ ολοκλήρου ή εν μέρει στην καθομιλούμενη γλώσσα. Παίζονταν στην ύπαιθρο: στην πλατεία ή μπροστά από την εκκλησία ή σε περιφερόμενα άρματα. Αντλούσαν τη θεματολογία τους από τη Βίβλο, τους βίους αγίων και μαρτύρων. Τα πιο γνωστά ήταν τα "θαύματα" που παίζονταν στην Αγγλία. Ταυτόχρονα με τα αγγλικά μυστήρια, εμφανίστηκαν στην Ευρώπη, τα γαλλικά mysteres, τα γερμανικά mysterienspieles, τα ιταλικά sacre rappresentazioni και τα ισπανικά autos sacramentales.

Ο Φο συνέλεξε μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές κωμικές σκηνές που αποτελούσαν αναπόσπαστο μέρος των μεσαιωνικών λειτουργικών ιερών δραμάτων και τις ξαναέγραψε με τρόπο μοναδικό, στηλιτεύοντας την κατάχρηση εξουσίας, το δογματισμό, τον παραλογισμό, τη βία και τις ανθρώπινες αδυναμίες.


Τώρα στη θεατρική σκηνή 
Mistero Buffo του Ντάριο Φο, σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου.

Το καυστικά σατιρικό σπονδυλωτό έργο είναι η πρώτη δουλειά της νεοσύστατης ομάδας Επτάρχεια, σε συμπαραγωγή με τη Λυκόφως.
Το έργο παρουσιάζεται ακριβώς με τον τρόπο που επιθυμεί και ο ίδιος ο συγγραφέας του, χωρίς σκηνικά, κοστούμια, φωτισμούς. Έχει μεταφραστεί σε 30 διαφορετικές γλώσσες και έχει παρουσιαστεί σε όλον τον κόσμο με μεγάλη επιτυχία. Κάθε παράσταση θα περιλαμβάνει διαφορετικές σκηνές, καθώς ο αριθμός των σκηνών είναι τόσο μεγάλος που δεν μπορούν να παρουσιαστούν σε μία μόνο παράσταση. Έτσι κάθε παράσταση θα είναι μοναδική.

Παίζουν: Άννα Καλαϊτζίδου, Άννα Μάσχα, Κώστας Μπερικόπουλος, Αργύρης Ξάφης, Θάνος Τοκάκης, Γιώργος Χρυσοστόμου.

Στο Θέατρο Αυλαία, (Κτίριο Χ.Α.Ν.Θ, είσοδος από Τσιμισκή, Θεσσαλονίκη), από 8 Μαΐου.
Τετάρτη-Σάββατο στις 21:00, Κυριακή στις 20:00.
Το Σχήμα εκτός Άξονα παραχωρεί για τρίτη χρονιά τον χώρο του σε ομάδες νέων δημιουργών. Η δουλειά τεσσάρων θεατρικών ομάδων θα παρουσιαστεί στη φετινή διοργάνωση Βήμα στους Νέους 2013.

 Η αρχή γίνεται με την παράσταση Χταποδάκια και άλλα διηγήματα που βασίζεται σε διηγήματα των Μ. Καραγάτση, Κ. Ταχτσή, Μ. Χάκκα, Δ. Χατζή, Ντ. Χριστιανόπουλου, σε διασκευή και σκηνοθεσία Ηλία Βογιατζηδάκη, Μυρτώς Πανάγου, Νατάσας Παπανδρέου. (10/05-14/05).

Ακολουθούν οι παραστάσεις: Melting, από την ομάδα Lacrima, σε σκηνοθεσία Λίνας Πέτκου και Νίκου Γούτα, Νυκτόβια ζώα του Χουάν Μαγιόρκα, σε σκηνοθεσία Κικής Στρατάκη και Κ.+Μ. ή η μεταμόρφωση του Κ. και ο παράφορος έρως της δεσποινίδος Μ., που βασίζεται στη ζωή και το έργο του Κώστα Καρυωτάκη και της Μαρίας Πολυδούρη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Καραούλη και Εύας Σοφρωνίδου.

Στο Σχήμα εκτός Άξονα, (Πλάτωνος 35, Θεσσαλονίκη, τηλ. 2310. 823444 )
Από 10 Μαΐου μέχρι 2 Ιουνίου.

Το μοναδικό φεστιβάλ νεανικού θεάτρου επιστρέφει, και φέτος, για 6η συνεχόμενη χρονιά! Πρεμιέρες, μετακλήσεις από το εξωτερικό, stand-up comedy, αυτοσχεδιασμός, ο διαγωνισμός Scratch Night, με έπαθλο 1.000€, και φυσικά οι καλύτερες νεανικές παραστάσεις της χρονιάς έρχονται, 14-19 Μαΐου, στο Bios. Για άλλη μια χρονιά περισσότεροι από 3.000 θεατές θα συρρεύσουν στο Bob theatre Festival κάνοντάς το και φέτος το σημαντικότερο θεατρικό γεγονός της ανοιξιάτικης Αθήνας.

To αναλυτικό πρόγραμμα του φεστιβάλ:

Τρίτη 14 Μαΐου
19.00 Διαγωνισμός Scratch Night – 1ος Προκριματικός (120')
21.00 Η Χαμένη Τιμή της Katharina Blum – Ubuntu (60’
21.15 Οι Πτυχιούχοι – σκην. Β. Ατταριάν (90')
21.30 Καλά Ξεμπερδέματα – Άγονη Γραμμή & ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης (50’)

Τετάρτη 15 Μαΐου
19.00 Διαγωνισμός Scratch Night – 2ος Προκριματικός (120')
19.15 Το Κλέφτικο: Εμείς και οι Έλληνες – σκην. Ηλ. Ελληνικιώτη (work in progress) (70')
21.15 Rev-illusion – σκην. Γ. Αγγελόπουλος (work in progress) (60’)
21.30 Πολιτισμένα Ζώα – ad ARTes (60')

Πέμπτη 16 Μαΐου
19.00 Διαγωνισμός Scratch Night – 3ος Προκριματικός (120')
19.15 Κάποιος Μιλάει Μόνος του Κρατώντας ένα Ποτήρι Γάλα – katayis teater (60')
21.00 Η Χαμένη Τιμή της Katharina Blum – Ubuntu (60’)
21.15 ΓΑΜ – σκην. Δ. Μπογδάνος (work in progress) (60')
21.15 Ήταν Κάποτε – Χ-αίρεται & ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης (80’)
22.45 Αγαπητέ Αγαπημένε revisited – ομάδα Σύρμα (70’)

Παρασκευή 17 Μαΐου
19.00 Διαγωνισμός Scratch Night – Τελικός (120')
19.15 Ήταν Κάποτε – Χ-αίρεται & ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης (80’)
21.15 Τα Ραδίκια Ανάποδα (Dead Man Show) – Γ. Γαλίτης (90')
21.30 Χταποδάκια & άλλα διηγήματα – Ηλ. Βογιατζηδάκης, Μ. Πανάγου, Ν. Παπανδρέου (70')

Σάββατο 18 Μαΐου
19.00 ΓΑΜ – σκην. Δ. Μπογδάνος (work in progress) (60')
19.15 Καλά Ξεμπερδέματα – Άγονη Γραμμή & ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης (50’)/ Basement
21.00 Μαζί – Γ. Νανούρης (60’)
21.15 Κάποιος Μιλάει Μόνος του Κρατώντας ένα Ποτήρι Γάλα – katayis teater (60')
21.30 Posthumous Works – Out of Balanz (50')

Κυριακή 19 Μαΐου
19.00 Νιου Γουορλντ – Ubuntu (60')
19.15 Χρωματιστό Νερό – Χα! (50')
21.15 Βραδιά Κωμωδίας και Αυτοσχεδιασμού – 8kick (120')
21.30 Το Κλέφτικο: Εμείς και οι Έλληνες – σκην. Ηλ. Ελληνικιώτη (work in progress) (70')

Γενική είσοδος: 9 ευρώ

www.bobfestival.gr   


Παραστάσεις
Αγαπητέ Αγαπημένε revisited – ομάδα Σύρμα
Ένα κωμικό και συγκινητικό bar-theatre performance για τις ερωτευμένες γυναίκες στα κείμενα των Ουίλιαμ Σαίξπηρ, Καρλ Βάλεντιν, Άκη Δήμου, Χρύσα Σπηλιώτη, Χαρούκι Μουρακάμι, Άντον Τσέχωφ, Εουτζένιο Ιονέσκο, Σάρα Κέην, Χάινερ Μίλλερ, Τζέημς Τζόυς.

Ήταν Κάποτε – Χ-αίρεται & ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης
Πέντε αλληλοβόρα, ελληνικά, παραδοσιακά παραμύθια, σκληρά, τρομερά και αλλόκοτα παρουσιάζονται από τρεις ηθοποιούς–παραμυθάδες.

Κάποιος Μιλάει Μόνος του Κρατώντας ένα Ποτήρι Γάλα – katayis teater
Ο Ευθύμης Φιλίππου (σεναριογράφος των Άλπεις, Κυνόδοντας και L) υπογράφει το πρωτότυπο και σπαρταριστό κείμενο της παράστασης και βουτάει στις σκέψεις–κουβάρι του σημερινού ανθρώπου μέσα από μια γρήγορη εναλλαγή απολαυστικών, αστείων συνειρμών και διαλόγων.

Μαζί – Γ. Νανούρης
Ένα χειροποίητο θεατρικό event με παιχνιδιάρικη διάθεση, για το πόσα μπορούμε να κάνουμε όταν είμαστε ΜΑΖΙ! Όσοι έρθετε να είστε προετοιμασμένοι να βάλετε ένα.. χεράκι! Τον τρόπο θα τον ανακαλύψουμε ΜΑΖΙ!

Νιου Γουορλντ – Ubuntu
Εμπνευσμένη από τα μυθιστορήματα 1984 του Τζορτζ Όργουελ και Ο θαυμαστός καινούριος κόσμος του Άλντους Χάξλευ, η παράσταση οραματίζεται και αναπαριστά πώς θα είναι ο νέος κόσμος μας, αν όλα συνεχίσουν όπως σήμερα.

Πολιτισμένα Ζώα – ad ARTes
Μικρές αστείες καθημερινές ιστορίες στις οποίες πρωταγωνιστές δεν είναι άνθρωποι σαν εμάς αλλά, ζώα που μοιάζουν με ανθρώπους σαν εμάς. Μια παράσταση εμπνευσμένη από το βιβλίο του David Sedaris Σκίουρος ζητεί Βερβερίτσα.

Οι Πτυχιούχοι – σκην. Β. Ατταριάν
Μια παράσταση βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Χρήστου Βακαλόπουλου, μιας από τις πιο ενδιαφέρουσες φυσιογνωμίες της ελληνικής μεταπολιτευτικής πεζογραφίας.

Τα Ραδίκια Ανάποδα (Dead Man Show) – Γ. Γαλίτης
Δεκατρείς κωμικοί επικήδειοι σε ένα ξεκαρδιστικό, μαραθώνιο one man show από τον Γιώργο Γαλίτη.

Η Χαμένη Τιμή της Katharina Blum – Ubuntu
Βασισμένη στο έργο του νομπελίστα Γερμανού συγγραφέα Heinrich Böll, η παράσταση αφηγείται την ιστορία μιας καθημερινής κοπέλας που, κατηγορούμενη αναληθώς για σχέσεις με την τρομοκρατία, μετουσιώνεται σε ένα σύμβολο πίστης και ηθικής.

Χρωματιστό Νερό – Ομάδα ΧΑ!
Μια παράσταση σωματικού θεάτρου, από τους νικητές του διαγωνισμού Scratch Night 2011, για τη διαδρομή ενός άντρα, αλλά και μιας γειτονιάς της Αθήνας από το 1920 έως σήμερα.

Χταποδάκια και άλλα διηγήματα - Ηλ. Βογιατζηδάκης, Μ. Πανάγου, Ν. Παπανδρέου
Πέντε διηγήματα, με φόντο την Ιστορία της μεταπολεμικής Ελλάδας, όπου οι άνθρωποι του "τότε" συναντιούνται με τους ανθρώπους του "σήμερα" και η Ελλάδα της κρίσης απηχεί τη μεταπολεμική Ελλάδα. Παράσταση που διακρίθηκε στο διαγωνισμό Scratch Night 2012.

Μετάκληση
Posthumous Works – Out of Balanz (Δανία)
Η παράσταση του πολυβραβευμένου θιάσου Out of Balanz είναι ένας διαλογισμός πάνω στη ζωή, τον θάνατο και το αναπόφευκτο άγνωστο μέλλον. Το κοινό παρασύρεται σε ένα κωμικό, ζωντανό, ακαταμάχητο ταξίδι ανάμεσα στις παιδικές αναμνήσεις και στη δυσκολία των αποχωρισμών. Ακολουθήστε τον Ivan για ένα ποτήρι κρασί, σε μοναδικά ακροβατικά με το αγαπημένο του ποδήλατο, και -γιατί όχι, χορέψτε μαζί του βαλς!

Πρεμιέρες – work in progress
Καλά Ξεμπερδέματα – Άγονη Γραμμή & ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης
Τρεις ηθοποιοί παίζουν, αφηγούνται, φωτίζουν και ντύνουν μουσικά πέντε διηγήματα του Άντον Τσέχωφ, σε μια παράσταση που έχοντας ολοκληρώσει την περιοδεία της στα χωριά της Βόρειας Ελλάδας, έρχεται για πρώτη φορά στην Αθήνα.

Το Κλέφτικο: Εμείς και οι Έλληνες – Ηλ. Ελληνηκιώτη
Μια παράσταση βασισμένη στο ποίημα Κλέφτικο του Γιώργου Πρεβεδουράκη και ένα άρθρο του Δημήτρη Δημητριάδη με τίτλο "Εμείς και οι Έλληνες", για δύο ανθρώπους που ανήκουν σε διαφορετική γενιά και συζητούν μαζί με το κοινό για την Ελλάδα του σήμερα.

ΓΑΜ – σκην. Δ. Μπογδάνος
Οι ξεκαρδιστικά πικρές, τρυφερές, ωμές και σουρεαλιστικές ιστορίες από το ομώνυμο βιβλίο της Κατερίνας Έσσλιν ανεβαίνουν στη σκηνή από 13 ηθοποιούς.

Rev-illusion – σκην. Γ. Αγγελόπουλος
Ο Γιώργος Αγγελόπουλος των AbOvo σκηνοθετεί τρεις νεανικές ομάδες (Cheek Bones, Χα!, katayis teater) που διηγούνται την ιστορία του People’s temple, μιας επανάστασης που ονομάστηκε αίρεση, ενός ηγέτη που ονομάστηκε τρελός και των χιλίων ανθρώπων που τον πίστεψαν και ονομάστηκαν θύματα του.

Κωμωδία
Βραδιά Κωμωδίας και Αυτοσχεδιασμού – 8-kick
Μέλη των AbOvo, των Cheek-Bones και του "Κάψε το Σενάριο" σας προσκαλούν σε μια ξεκαρδιστική βραδιά αυτοσχεδιαστικής κωμωδίας με πολλές εκπλήξεις και guest performers.

Διαγωνισμός Scratch Night
Για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά, το κοινό του Bob Theatre Festival καλείται να ανακαλύψει τα νέα ταλέντα του Ελληνικού θεάτρου. Οι 12 φιναλίστ του φετινού Scratch Night διαγωνίζονται για 1.000€.

Η αύξηση - 4frontal
Συνέβη χθες - AbNorMaL
Ο Χαρτοφύλακας - After Safe
Κάτι διαφορετικό - C for Circus
Ψάξε–βρες - Looney Trags
Indian Summer - Plus +
Άτιτλη Βία - Κωνσταντίνος Ανδρικόπουλος
Very Lucky - Δημήτρης Κοΐδης
Υδροχλώριο - Μωβ Σκίουροι
Oh my god - Who
Παραμύφη - Σ.Μου.Θ. (Συνεργείο Μουσικού Θεάτρου)
Το σύστημα: Δ-Π-Α - Υπεύθυνοι Καλλιτέχνες

Στο Bios, (Πειραιώς 84, Γκάζι, Αθήνα)


Το άγιο Φως της Ανάστασης ,
ας φωτίσει τις ψυχές
και τις ζωές όλων μας.
Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα!
Ο κύριος Γκρην, ένας ηλικιωμένος, συνταξιούχος καθαριστής, περιπλανιέται στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Το αμάξι που οδηγεί ο 29χρονος Ross Gardiner πέφτει πάνω του και ο νεαρός καταδικάζεται σε προσφορά κοινωνικής εργασίας. Ο Gardiner θα πρέπει να επισκέπτεται μια φορά την εβδομάδα, για έξι μήνες, τον κύριο Γκρην —που πριν λίγο καιρό έχασε τη γυναίκα του— και να τον φροντίζει. Η μέρα αυτή θα είναι η Πέμπτη.
Το έργο ξεκινά σαν μια κωμική ιστορία δύο ανθρώπων που δεν θέλουν καν να βρίσκονται ο ένας στο ίδιο δωμάτιο με τον άλλο και εξελίσσεται σε ένα συγκινητικό δράμα, όταν ο ένας προσπαθεί να γνωρίσει και να κατανοήσει τον άλλο. Οι πληγές που ήταν καλά κρυμμένες για χρόνια, ανοίγουν. Το έργο του Τζεφ Μπάρον, Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην, έχει μεταφραστεί σε 22 γλώσσες και έχει γνωρίσει πάνω από 300 εκδοχές —διαφορετικές παραγωγές—, σε μεγάλες και μικρότερες, εναλλακτικές θεατρικές σκηνές, σε πολλές χώρες του κόσμου. Η πρώτη παρουσίαση του έργου έγινε στις 20 Ιουνίου 1996 στο Berkshire Theatre Festival, στο Stockbridge της Μασαχουσέτης, με τον Eli Wallach στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ενώ η πρώτη παρουσίαση στη Νέα Υόρκη έγινε στο Union Square Theatre, το 1997.

Τώρα στη θεατρική σκηνή
Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην του Τζεφ Μπάρον, σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαλακόπουλου.

Μετά από δεκατρία χρόνια, η παράσταση επιστρέφει ξανά στη Θεσσαλονίκη και ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος ερμηνεύει έναν ρόλο-σταθμό στην πλούσια καριέρα του, τον ιδιόρρυθμο κύριο Γκρην, έχοντας στο πλευρό του, τον Τάσο Ιορδανίδη (στο πρώτο ανέβασμα τον ρόλο ερμήνευσε ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης).

Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές
Σκηνικά-κοστούμια: Απόστολος Βέττας
Φωτιστικός σχεδιασμός: Νίκος Καβουκίδης

Παίζουν: Γιώργος Μιχαλακόπουλος, Τάσος Ιορδανίδης.

Στο θέατρο Αθήναιον, (Βασ. Όλγας 35, Θεσσαλονίκη), από 8 Μαΐου.
Κάθε Τετάρτη & Κυριακή στις 20:00, κάθε Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21:15.
27
Ο Μαξίμ μπαίνει τρέχοντας στην πολυκατοικία. Ανεβαίνει γρήγορα τις σκάλες. Προσπερνάει το διαμέρισμα που μένει. Κατευθύνεται προς τη σοφίτα. Μπαίνει μέσα, τρομάζοντας τα περιστέρια που πετάγονται δεξιά κι αριστερά. Πετάνε έξω. Ο Μαξίμ βγαίνει από το παράθυρο και ανεβαίνει επάνω στην γκρίζα σκεπή από σχιστόλιθο. Πλησιάζει στην άκρη. Κοιτάζει κάτω. Άνθρωποι τρέχουν σαν τα μυρμήγκια. Τρέχουν να προλάβουν τις δουλειές τους και είναι πάντα αργοπορημένοι. Λένε "γεια" και "αντίο" με μια ανάσα. Πετάνε τα τσιγάρα τους στους σκουπιδοντενεκέδες και αστοχούν. Διηγούνται ανέκδοτα ο ένας στον άλλον και γελάνε μόνοι τους. Σκοντάφτουν με το αριστερό πόδι και φτύνουν πάνω από τον αριστερό τους ώμο. Σκοντάφτουν με το δεξί και χαμογελάνε. Φυσάνε τη μύτη τους στο έδαφος και μετά πατάνε οι ίδιοι επάνω στη μύξα τους. Βρίσκουν κέρματα και χάνουν χαρτονομίσματα. Τρέχουν να προλάβουν λεωφορεία που έχουν ήδη απομακρυνθεί. Συναντιούνται και χωρίζουν. Χαίρονται και λυπούνται. Αγαπούν και μισούν. Κανένας τους, όμως, δεν κοιτάζει ψηλά. Ψηλά, εκεί που τα περιστέρια χορεύουν στον ουρανό. Εκεί που γεννιέται η βροχή. Εκεί στην άκρη, όπου στέκεται ο Μαξίμ.

Η Πλαστελίνη είναι ένα σκληρό θεατρικό έργο, μια γροθιά στο στομάχι. Από αυτά που αναρωτιέσαι αν αξίζει τον κόπο να γεμίσεις την ψυχή σου με τα τραγικά γεγονότα που σου ανιστορεί. Μια απάντηση είναι ότι γεγονότα σαν αυτά που περιγράφονται πολλές φορές σε τέτοιου είδους καλλιτεχνικά δημιουργήματα συμβαίνουν και γι' αυτό δε θα πρέπει να κλείνουμε τα μάτια μας στην πραγματικότητα. Γι’ αυτό το λόγο πολλοί διατυπώνουν την άποψη ότι αξίζει και τον κόπο. Όμως μια άλλη ομάδα ανθρώπων υποστηρίζει ότι δεν πρόκειται για ντοκουμέντα ή για καταστάσεις που συμβαίνουν εκείνη τη στιγμή με αυτόν τον συγκεκριμένο τρόπο και σε συγκεκριμένο τόπο αλλά, για επινοημένα και φιλτραρισμένα γεγονότα από την καλλιτεχνική οπτική ενός συγγραφέα. Για να γίνει αυτό περισσότερο σαφές, ένα καλό παράδειγμα αποτελούν οι εκπομπές επικαιρότητας στην τηλεόραση. Αν και αυτές οι εκπομπές δεν είναι καλλιτεχνικά προϊόντα, ωστόσο σερβίρουν πραγματικότητες. Μένει να διερευνηθεί το μέγεθος του "ζουμ" που γίνεται στα γεγονότα, π.χ. σε μια συνάθροιση ανθρώπων σε μια πλατεία . Είναι παραπλανητικό αυτό που βλέπουμε ως τηλεοπτικοί θεατές; Τι επιλέγει να δείχνει και τι να κρύβει η κάμερα;

Ένα ακόμα ερώτημα σε σχέση με αυτού του είδους την καλλιτεχνική δημιουργία είναι: θα πρέπει η τέχνη να βουτάει τα πόδια μας στη λάσπη ή να μάς χαρίζει "φτερωτά σανδάλια" τη στιγμή που ερχόμαστε σε επαφή μαζί της;

Πάντως ο συγγραφέας αυτού του έργου, φαίνεται ότι είχε μια δύσκολη και απαιτητική ζωή. Διαβάζουμε στο βιβλίο ότι "ο Βασίλι Σίγκαρεφ γεννήθηκε το 1977 σε μια βιομηχανική περιοχή της δυτικής Σιβηρίας. Προερχόμενος από οικογένεια εργατών —ο πατέρας και ο αδερφός του ήταν εργάτες σε εργοστάσιο παραγωγής τιτανίου— , ο Σίγκαρεφ μεταφέρει στη γραφή του τον αντίκτυπο των εμπειριών του από τον τόπο που μεγάλωσε".

Το έργο περιγράφει τα περάσματα ενός δεκατετράχρονου εφήβου σε μια εφιαλτική πόλη. Περάσματα που καταλήγουν γι’ αυτόν σε περιπέτειες. Το όνομά του είναι Μαξίμ. Τις στιγμές που βρίσκεται μόνος, πλάθει με πλαστελίνη τον κόσμο του. Ό,τι είναι κεντρικό σ’ αυτόν και ό,τι ο ίδιος αγωνιά να ερμηνεύσει. Πλάθει τη σεξουαλικότητα και την οργή του. Πλάθει πολεμοφόδια. Οι οβίδες, φτιαγμένες από τα ίδια αυτά παιδικά υλικά, είναι αδύναμες για τον κόσμο των ενηλίκων και απομακρυσμένες από τον κόσμο της διπλωματίας. Στόχος τους είναι η κοινωνία που τον βιάζει να ζήσει με τους όρους της. Χωρίς να τον ρωτήσει.

Σ’ ένα ορφανό παιδί, όπως είναι ο Μαξίμ, μπορεί να απεικονιστεί καλύτερα η μοναξιά ενός εφήβου. Ο έφηβος μένει "ορφανός" ακόμη κι από τον ίδιο του τον παιδικό εαυτό, που σιγά σιγά τον εγκαταλείπει για να αφήσει το κενό που αργότερα θα συμπληρώσει ο ενήλικος εαυτός του. 'Ισως αισθάνεται ότι διεξάγεται ένας αγώνας στην "αρένα" και το αίτημα των άλλων είναι να τη γεμίσει με το σώμα του προσφέροντας νέο θέαμα.

Η κοινωνία με τους νόμους της πολλές φορές είναι ανύπαρκτη όταν διαπράττεται πραγματική αδικία. Όπως είναι η αδικία ενάντια σε ένα παιδί. Ούτε καν "νίπτει τας χείρας της". Συχνά είναι α π ο ύ σ α. Και οι σκοτεινές δυνάμεις της, παρούσες. Αυτές σαν τον μαγνήτη αναζητούν τους υποτακτικούς τους. Πρώτα και εύκολα θύματα γίνονται πάντα τα παιδιά. Ένα τέτοιο παιδί είναι και ο Μαξίμ. Ψάχνουν να του τα πάρουν όλα. Κι αυτός στην τελευταία μάχη, θα χρησιμοποιήσει τα τελευταία του πολεμοφόδια πλαστελίνης. Με αποτέλεσμα να μην του απομείνει τίποτε.

Αναδημοσίευση κειμένου της Etabel Niopa στις Σκηνοβασίες. (9 Μαΐου 2012)


Τώρα στη θεατρική σκηνή
Πλαστελίνη του Vassily Sigarev, σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Πανταζούδη.

Μετάφραση: Αθηνά Παραπονιάρη
Σκηνικά-Κοστούμια: Εύη Μπόκοβου
Μουσική: Βαγγέλης Παπαγεωργίου
Comic: Χρήστος Σταμπουλής
Φωτισμοί: Κυριάκος Νοχουτίδης
Video: Κυριάκος Νοχουτίδης, Αλέξανδρος Πανταζούδης
Βοηθός σκηνοθέτη: Αμαλία Χαραλά
Παίζουν: Λευτέρης Βλάχος, Βασιλική Γραικού, Αλεξάνδρα Κασιούμη, Κωνσταντίνα Κομμάτα, Δημήτρης Κυρατσούδης, Χρήστος Μαστρογιαννίδης, Ευγενία Σαμαρά, Ευριπίδης Σαμαράς, Νίκος Τσολερίδης.

Στο θέατρο Αυλαία, (κτίριο Χ.Α.Ν.Θ, πλευρά Τσιμισκή, Θεσσαλονίκη)
13 & 14 Μαΐου στις 21:00.
Θεατρικές προτάσεις σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Mistero Buffo του Ντάριο Φο, σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου.
Η ομάδα Επτάρχεια παρουσιάζει το έργο ακριβώς με τον τρόπο που επιθυμεί και ο ίδιος ο συγγραφέας του, χωρίς σκηνικά, κοστούμια, φωτισμούς. Ο Ντάριο Φο μεταγράφει τις εμβόλιμες κωμικές σκηνές των μεσαιωνικών λειτουργικών δραμάτων στα κείμενα που του χάρισαν το βραβείο Νόμπελ, όπου το θείο και το ανθρώπινο δράμα ξαναδιαβάζονται με τραγικωμικό τρόπο και με έντονο κοινωνικοπολιτικό σχόλιο και καυστική αντιεξουσιαστική σάτιρα. (Θέατρο Αυλαία, από 08/05)

Δύο πρεμιέρες φέρνει ο Μάιος στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Πρόκειται για το βραβευμένο με το πρώτο κρατικό βραβείο συγγραφής θεατρικού έργου, κείμενο της Καρίνας Ιωαννίδου 
Τζοκόντα vs Ντα Βίντσι που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι και για την σκηνοθετική προσέγγιση του έργου της Σάρας Κέιν, Blasted / Και εσαρώθησαν από την Ρούλα Πατεράκη.
Στο έργο της Ιωαννίδου, που κάνει πρεμιέρα στις 10 του μήνα στο Νέο Υπερώο της Ε.Μ.Σ., ξεδιπλώνεται ένας μικρόκοσμος με συμπαντική αξία για τους πρωταγωνιστές του.
Μια ιστορία για το Θέατρο, για τη Ζωή και την Τέχνη, για τα φώτα της ράμπας αλλά και τα μυστικά που κρύβει το παρασκήνιο. Μια ιστορία με ανομολόγητα πάθη, έρωτες, μίση, αντιζηλίες και προδοσίες.

Το έργο της Κέιν παρατηρεί το μέγεθος της βίας που μπορεί να αντέξει η ανθρώπινη ψυχή, μέσα από μια σειρά ερωτημάτων: Πώς θα επιζήσουμε σ’ έναν κόσμο εφιαλτικά σκληρό; Ποιος είναι ο θύτης και ποιος το θύμα; Είμαστε παθητικοί θεατές ενός αλλόκοτου, παραμορφωμένου πλανήτη, όπου όλα επιτρέπονται; ΄Η μήπως είμαστε μέρος του εφιάλτη;! (Μονή Λαζαριστών, από 11/05).

Από τις 10 του μήνα θα ακούγεται στη σκηνή του Studio Όρα ο ποιητικός λόγος του Γιάννη Ρίτσου. Στο Νεκρό σπίτι η υπόθεση στρέφεται γύρω από τη φανταστική και αυθεντική ιστορία μιας πανάρχαιας ελληνικής οικογένειας. Σε αυτή ζωντανεύει μια πολύ πιο οικεία Ηλέκτρα, η οποία κουβαλώντας το μύθο και την κατάρα της οικογένειάς της, αναγκάζεται να αυτοφυλακιστεί στο, άλλοτε, όλο δόξα παλάτι της μέχρι θανάτου. Η σκηνοθεσία και η σκηνογραφία είναι του Απόστολου Αποστολίδη και ερμηνεύει η Σωτηρία Ζάνταλη.

Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην του Τζεφ Μπάρον, σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαλακόπουλου.
Μετά από δεκατρία χρόνια, η παράσταση επιστρέφει ξανά στη Θεσσαλονίκη και ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος ερμηνεύει ένα ρόλο-σταθμό στην καριέρα του, τον ιδιόρρυθμο κύριο Γκρην, έχοντας στο πλευρό του τον Τάσο Ιορδανίδη. Ένας απομονωμένος γέρος δέχεται κάθε Πέμπτη την αναγκαστική επίσκεψη ενός νεαρού άνδρα, ο οποίος τον είχε χτυπήσει ελαφρά με το αυτοκίνητο.
Μέσα από τις τακτικές επισκέψεις αναδεικνύονται οι συγκρούσεις των δύο ανδρών κι έτσι παρακολουθούμε αυτή την αμφίδρομη σχέση, μια σχέση δύσκολη, που τους δένει κυρίως μέσα από τα προβλήματα που μοιράζονται. (Αθήναιον, από 08/05)

Στη Θεσσαλονίκη επιστρέφει για λίγες παραστάσεις και το Όταν έκλαψε ο Νίτσε του Ίρβιν Γιάλομ, σε σκηνοθεσία Ακύλλα Καραζήση και Νίκου Χατζόπουλου. Δύο μεγάλες προσωπικότητες του 19ου αιώνα, ο Φρίντριχ Νίτσε και ο Γιόζεφ Μπρόιερ, σε κρίση μέσης ηλικίας. Μια εμπνευσμένη διαδικασία διπλής ψυχοθεραπείας. (Αυλαία, από 22/05)

ΑΘΗΝΑ

Julius του Κωνσταντίνου Χατζή. Μια παράσταση που βασίζεται σε μια ιστορική αυθαιρεσία: τι θα συνέβαινε αν η Μάγδα Γκέμπελς δεν είχε αυτοκτονήσει και είχε κρατήσει στη ζωή το τελευταίο της παιδί; Η γυναίκα και το παιδί. Ένα αγόρι σε αναπηρική καρέκλα. Μητέρα και γιος, ο ένας απέναντι στον άλλον. Η μητέρα εκπαιδεύει τον γιο. Να μάθει ποιος είναι και για ποιο σκοπό προορίζεται. "Να συνεχίσει αργότερα, αυτό που άρχισε". Αν οι ιδέες δεν πεθαίνουν, τότε πως ξέρουμε ότι το τέρας σκοτώθηκε οριστικά; Ποιος αντέχει την επανάληψη του εφιάλτη; Mε την Αγλαΐα Παππά και τον Γιάννη Χαριτοδιπλωμένο, στον Προσωρινό στο Κολωνάκι από 08/05.

Στον νέο θεατρικό χώρο Skrow, στο Παγκράτι, ο Βασίλης Μαυρογεωργίου σκηνοθετεί τη μαύρη κωμωδία του David Lescot, Ένας άνθρωπος υπό χρεοκοπία. Εκείνος, ένας άνθρωπος που σταδιακά —αλλά αμετάκλητα— χάνει τα πάντα. Η αγαπημένη του, μια θαρραλέα γυναίκα που αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο και οπισθοχωρεί. Το τρίτο πρόσωπο, ένας εντεταλμένος εκκαθαριστής που με ανεξήγητο ζήλο αναλαμβάνει την υπόθεση. (Από 22 Μαΐου)

Δύο επιτυχημένες παραστάσεις επιστρέφουν στη θεατρική σκηνή. 
Η μέθοδος Gronholm του Τζόρντι Γκαλθεράν, ανεβαίνει από τις 11 του μήνα για έκτη χρονιά στο θέατρο Τέχνης (Υπόγειο), σε σκηνοθεσία Διαγόρα Χρονόπουλου. Το έργο αναφέρεται στον σκληρό και απάνθρωπο τρόπο που εφαρμόζουν οι πολυεθνικές εταιρείες για την πρόσληψη των υποψηφίων στελεχών τους.
Την ίδια μέρα και για δεύτερη χρονιά επανέρχεται στη σκηνή του Από μηχανής θεάτρου ο Φαίδωνας Καστρής ως τρανσέξουαλ Μαρί Πιερ, που επιστρέφει στο πατρικό της σπίτι για να φροντίσει τον ανήμπορο πατέρα της. Όλα αυτά στο έργο Την Τρίτη στο σουπερμάρκετ του Εμμανουέλ Ντερλέ, που σκηνοθετεί η Κατερίνα Μπερδέκα.