Από το Blogger.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΧΩΣ: "Γυάλινος κόσμος" (Θέατρο Τ, από 25/12), "Ο πατέρας του Άμλετ" (Αθήναιον, από 25/12)

Παραμύθι: Κι αν νιώσεις ότι χάθηκες, τίποτε δεν έχασες ακόμη

2 comments
Αγαπημένοι άνθρωποι,

ήταν ένας μουσικός που τον έλεγαν Οδυσσέα. Ο Οδυσσέας ήταν φτωχός, αγράμματος και καλός. Του άρεσε να παίζει γνωστά τραγούδια στο λαγούτο του. Αγαπούσε τη Σορέλα. Κι αυτή τον αγαπούσε. Επειδή όμως ήταν φτωχός δεν ένιωθε αντάξιός της.
Έτσι πήρε την απόφαση να φύγει από το χωριό του και να γνωρίσει τον απέραντο κόσμο. Έψαχνε καινούριους ήχους για να ελευθερώσει τη μουσική που είχε κρυμμένη στην ψυχή του. Σκεφτόταν πως ίσως έτσι κατάφερνε να τραγουδήσει δικά του τραγούδια. Αποχαιρέτησε τη Σορέλα και ξεκίνησε το ταξίδι.

Τις νύχτες κοιμόταν κάτω από τ' αστέρια. Ένα πρωί ξύπνησε από τον ήχο των τυμπάνων κάποιων στρατιωτών. Ο Οδυσσέας ένιωσε την ορμή των τυμπάνων και προσάρμοσε τους χτύπους αυτούς στα δικά του τραγούδια. Ταίριαζαν καλά. Ήξερε όμως πως ακόμη είχε να μάθει πολλά.

Έτσι συνέχισε το ταξίδι του και συνάντησε έναν καλόγερο. Όταν πήγε στο μοναστήρι μαζί του άκουσε τους ύμνους. Η καρδιά του μαγεύτηκε. Προσάρμοσε τις αρμονίες στα δικά του τραγούδια. Ταίριαζαν καλά. Ήξερε όμως πως έπρεπε να συνεχίσει.

Προχώρησε μέχρι που έφτασε στη μεγάλη πολιτεία με τους χιλιάδες θορύβους της και τα διάφορα μουσικά όργανά της. Εκεί γνώρισε έναν ποιητή και τη μαγεία των λέξεων. Τώρα πρόσθεσε και στίχους στα τραγούδια του. Ταίριαζαν πολύ. Όμως δεν έπαψε να νιώθει πως έπρεπε να συνεχίσει.

Στο τέλος, όλοι οι ήχοι της πόλης, λέξεις και μουσικές, έγιναν ένα και αξεχώριστα με τη μουσική του. Ο Οδυσσέας απελπίστηκε. Τα δικά του τραγούδια αισθανόταν ότι ήταν ασήμαντα μπροστά σε αυτά που είχε ακούσει. Λυπημένος πίστεψε πως η μουσική του τον είχε εγκαταλείψει.
Το μόνο που ήθελε τώρα ήταν να δει τη Σορέλα. Έτσι πούλησε το λαγούτο για μια βάρκα, λίγα ξερά φρούτα και  παξιμάδια. Πανί έκανε το πουκάμισό του και τέντα το κόκκινο μαντίλι του. Ξεκίνησε για το ταξίδι της επιστροφής. Χωρίς το λαγούτο του όμως το ταξίδι ήταν θλιβερό.

Ένα απόγευμα ένα πουλί ήρθε πεινασμένο στη βάρκα του και αυτός του πρόσφερε το παξιμάδι του. Το πουλί το έφαγε. Αυτό συνεχίστηκε για μέρες. Το πουλί έμενε μαζί του. Το γλυκό του κελάηδισμα ήταν βάλσαμο για τον Οδυσσέα.

Το ταξίδι συνεχιζόταν και μια μέρα σε μια όχθη ο Οδυσσέας είδε κάτι ψαράδες που είχαν στα δίχτυα τους ένα χρυσόψαρο. Το λυπήθηκε και τους το ζήτησε, δίνοντας σε αντάλλαγμα τα ξερά φρούτα του. Το ψάρι, ελεύθερο, επέμενε να ακολουθεί τη βάρκα κι έτσι τώρα ο Οδυσσέας είχε δύο συντρόφους. Το πουλί κελαηδούσε και το ψάρι πλατσούριζε στα νερά.  Αυτοί οι ήχοι συνέθεταν μια μαγευτική μουσική.

Μια μέρα ο Οδυσσέας έφτιαξε μια φλογέρα από ένα καλάμι και σκεφτόταν τις αρμονίες που είχαν αρχίσει να δημιουργούνται στο μυαλό του μέσα από τις φωνές των ζώων της φύσης.
Ένα πρωί εμφανίστηκε μια τραυματισμένη ελαφίνα και ο Οδυσσέας περιποιήθηκε την πληγή της καθώς της μιλούσε για τα ταξίδια του. Έπειτα μπήκε και πάλι στη βάρκα, όμως η ελαφίνα συνέχισε να τον ακολουθεί τρέχοντας στην όχθη. Το ποδοβολητό της έδινε το ρυθμό της μελωδίας που είχε ο μουσικός στο μυαλό του.

Κάποτε έφτασαν στο χωριό του. Και ο Οδυσσέας επιτέλους φίλησε τη Σορέλα. Και ήταν ευτυχισμένοι. Ο Οδυσσέας τής γνώρισε τους τρεις συντρόφους του και η Σορέλα τούς εκτίμησε σαν δώρα στη ζωή της.

Από τη χαρά του ο Οδυσσέας άκουσε ολόκληρο το τραγούδι στο μυαλό του και με τη φλογέρα του το έπαιξε στη Σορέλα. Αυτή ακόμη και με το βλέμμα έδειχνε την απέραντη αγάπη της στο πρόσωπό του. Και ο Οδυσσέας έγραψε κι άλλα τραγούδια στα χρόνια που ήρθαν και έγινε φημισμένος. Ωστόσο ποτέ δεν ξέχασε το μάθημα που είχε μάθει όσο ήταν ακόμη άσημος:

"Ότι η γενναία και ειλικρινής καρδιά πάντα βρίσκει το δρόμο της, φτάνει να έχει πίστη σε όλα τα θαύματα της πλάσης".

Καληνύχτα,

Εtabel Niopa

(Από το βιβλίο: Andrews Julie, Το τραγούδι του Οδυσσέα, μτφρ. Μαρία Αγγελίδου, Παπαδόπουλος, Αθήνα, 2004).  
Νεότερη ανάρτηση Παλαιότερη Ανάρτηση Αρχική σελίδα

2 σχόλια:

  1. Άμα μπορείς να ανοίξεις την ψυχή και τα μάτια και τ' αυτιά σου στον κόσμο και να συνεχίζεις να νιώθεις ταπεινός με μια καρδιά που χωρεί την αγάπη και χέρια που την δείχνουν, τότε ναι, η πλάση έχει θαύματα για να ζήσεις κι η ζωή δεν μοιάζει αδιέξοδη...

    Πανέμορφο! Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κάπως έτσι οι μέρες που προσφέρονται για καλημέρες γίνονται ακόμη πιο πολλές:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή