Από το Blogger.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΧΩΣ: "Γυάλινος κόσμος" (Θέατρο Τ, από 25/12), "Ο πατέρας του Άμλετ" (Αθήναιον, από 25/12)

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΜΑΛΑΜΑΣ: "Θέλω ανοιχτά παράθυρα να με χτυπάει αέρας"

Leave a Comment



Σωκράτης Μάλαμας, Το γράμμα

Δε θέλω πια να σκέφτομαι τα ίδια και τα ίδια
Σα να 'ταν όλα ψέμματα στάχτες κι αποκαΐδια
Θέλω ανοιχτά παράθυρα να με χτυπάει αέρας
Να΄χω το νου μου αδειανό
Να΄χω και πρίμο τον καιρό

Δε θέλω πια να μου μιλάς για όσα έχεις ζήσει
Δε χάθηκε κι ο κόσμος πια το τζάμι αν ραγίσει
Θέλω να'ρθεις να με βρεις να κάτσεις να τα πούμε
Πως νιώθουμε παράφορα
Πως ζούμε έτσι αδιάφορα

Δε θέλω να πικραίνεσαι
τις Κυριακές τα βράδια
Χωρίς αυτή τη σκοτεινιά
τα χρόνια μένουν άδεια

Θέλω να φύγεις να σωθείς να πάψεις να γκρινιάζεις
Να ξεχαστείς στη διαδρομή ποιος ήσουν και πώς μοιάζεις
Έτσι θα σ'αγαπώ πολύ και θα σε βλέπω λίγο
Σα μια γυναίκα μακρινή
Που αγάπησα πριν φύγω.
ΠΗΓΗ: http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=2504


ΣΥΝΕΙΡΜΟΙ

Με «νου αδειανό» σκέφτηκε:

Είναι ωραία εδώ μες στο σκοτάδι. Χωρίς άλλη επιλογή, εδώ θα ζήσω.
Αφού ψηλάφισε τους τοίχους, κατέλαβε τη θέση του.
Στην εποχή που το κυνήγι του ήλιου έχει θήραμα σκοτάδι, εγώ εδώ θα ζήσω, είπε.

«Δε χάθηκε κι ο κόσμος πια το τζάμι αν ραγίσει»

Έτσι θα πορευτώ, φώναξε. Θα μάθω να αγαπώ το σκοτάδι μου και το σκοτάδι σου.
Καμιά φορά μέσα σε μια ρωγμή βρίσκει κανείς τον τρόπο να υπάρχει.
Αυτή θα είναι η ζωή για λίγο παρατεταμένο λίγο.
Έτσι κι αλλιώς, ψιθύρισε,

«Χωρίς αυτή τη σκοτεινιά, τα χρόνια μένουν άδεια».

Το φως μοιάζει περιττό όταν βοηθά να βλέπεις αυτά που έπρεπε να βυθίζουν στο σκοτάδι.
Το καθετί εκεί που τού πρέπει.
Κι εγώ σε μια διαδρομή.

Επιτέλους, είπε. 
«Θα ξεχαστώ στη διαδρομή, ποιος είμαι και πώς μοιάζω».

Επιτέλους.

                              Etabel Niopa


Νεότερη ανάρτηση Παλαιότερη Ανάρτηση Αρχική σελίδα

0 comments: