Από το Blogger.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΧΩΣ: "Γουρούνι στο σακί" (Θέατρο Κήπου, 30,31/8), "Λυσιστράτη" (Θέατρο Δάσους, 31/8, 1,2/9), "Ταξίδι στον Σταυρό του Νότου" (Θέατρο Κήπου, 5,6/9), "Eπτά επί Θήβας" (Βασιλικό Θέατρο, 13-16/9), "Πέτρες στις τσέπες του" (Αριστοτέλειον, 22/9-1/10)

Buba Gabedava - "Οδός ευτυχίας"

Leave a Comment
-->
Gabedava Buba - Οδός Ευτυχίας 7


ΟΔΗΓΟΣ  : Γεια σας.

ΠΕΛΑΤΗΣ: Καλησπέρα /

ΟΔΗΓΟΣ  : Πού πάμε;

ΠΕΛΑΤΗΣ: Οδός Ευτυχίας 7 /

ΟΔΗΓΟΣ:  Πού;

ΠΕΛΑΤΗΣ: Οδός Ευτυχίας 7 /

ΟΔΗΓΟΣ:  Δεν έχω ξανακούσει αυτή την οδό. Είστε σίγουρος ότι υπάρχει;

ΠΕΛΑΤΗΣ: Μα φυσικά και υπάρχει […]
        
ΣΧΟΛΙΟ
   Αυτή ήταν μόνο η αρχή. Κάποιος μπαίνει σε ένα ταξί. Προορισμός του είναι η οδός ευτυχίας. Σ΄αυτό το θεατρικό έργο υπάρχει ο τόπος της ευτυχίας που όλοι ονειρευόμαστε να κατακτήσουμε. Εκεί βασιλεύει η τόσο επιθυμητή αυτό τον καιρό «τάξις και ασφάλεια». Όμως, μέσα από την παρουσίαση της τέλειας εμφάνισης αυτού του τόπου, αντιλαμβάνεται κανείς πως κάτι εντός του σαπίζει. (Έτσι ίσως ένιωθαν κάποιοι και λίγο πριν να ξεσπάσει η εποχή της κρίσης στη χώρα μας). Ένα ανεξήγητο έγκλημα ενός κατοίκου αυτής της περιοχής σκιάζει τη γαλήνη αυτού του τόπου.
  Η συζήτηση μεταξύ του οδηγού και του πελάτη του που οδεύουν στην οδό ευτυχίας 7, μάς ωθεί να επανεξετάσουμε τις βασικές θέσεις σύμφωνα με τις οποίες ζούμε. Τι είναι η ευτυχία; Μήπως η ευτυχία βασίζεται σε μια βολική επανάληψη της μικροζωής μας; Επίσης τι είναι καλό και τι κακό; Μια καλή ή κακή πράξη είναι απλώς η προέκταση μιας σκέψης; Γιατί το κακό εντυπωσιάζει περισσότερο τον άνθρωπο από ό,τι το καλό; Είναι η καλή πράξη προϊόν μιας ηθικοκοινωνικής καταπίεσης;
  Μέσα από μια κατάσταση παραλόγου, μυστηρίου και ειρωνείας οδηγούμαστε στην κατάρριψη της σύγχρονης έννοιας της ευτυχίας και του εαυτού. Ο φόβος ίσως είναι ο  κύριος υπαίτιος που μας ωθεί να βρούμε καταφύγιο στην αναζήτηση μιας ουτοπικής ευτυχίας. ‘Ομως στη ζωή καταλαβαίνει κανείς πως τα θεμέλια της ουτοπίας είναι αυτά του χάους και ένας εαυτός δεν είναι τίποτε άλλο από μια μίξη χαρακτηριστικών. Η δύναμή μας δοκιμάζεται κάθε φορά που καλούμαστε να συνθέσουμε αυτά τα χαρακτηριστικά μας και να πράξουμε σύμφωνα με αυτά.
  Ίσως τελικά αυτό που θίγεται σ’ αυτό το έργο να είναι οι δομές αυτής της κοινωνίας που στηρίζεται στο συνεχές κυνήγι μιας ατομικής και επιφανειακής ευτυχίας και στη διαρκή μας προσπάθεια να συμπεραίνουμε για να νιώσουμε σίγουροι. Δημιουργούμε εύκολα κατηγορίες και κατατάσσουμε κάθε τι σε μια κατηγορία, έτσι ώστε να μπορέσουμε να γίνουμε ανώτεροι κριτές των γεγονότων.
 Θίγεται εδώ ουσιαστικά ένα αχόρταγο κυνήγι θησαυρού. Γιατί πολλές φορές «η αυτοκτονία κρύβεται μέσα στην αγάπη για τον εαυτό μας». 
                                      Ε.Ν.
                                   
Νεότερη ανάρτηση Παλαιότερη Ανάρτηση Αρχική σελίδα

0 comments: