Από το Blogger.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΧΩΣ: "Γυάλινος κόσμος" (Θέατρο Τ, από 25/12), "Ο πατέρας του Άμλετ" (Αθήναιον, από 25/12)

Καλλιόπη Εξάρχου : "Αμαζόνες λέξεις"

Leave a Comment

Καλλιόπη Εξάρχου, Βιβλιάριο Καταθέσεων, Γιαλός, 2012.
Via: Κική Αργυρού

Το επινοείν

Μέρες που είναι
αναρωτιέμαι
τι θ’ απογίνουμε
χωρίς την ατιθάσευτη γοητεία του επινοείν.
Με ποια αντίδοτα ευσπλαχνίας
θα κατευνάσουμε
το ένστικτο του θανάτου;
Αν συναντούσαμε
τη χαρά εις εαυτόν;
Ή μήπως στον πλησίον;
Ας αφεθούμε καλύτερα
στις αμαζόνες λέξεις
έκαστου εξ ημών
για ένα εμψυχωμένο σύμπαν.

ΣΥΝΕΙΡΜΟΙ

 Όλα ξεκίνησαν από μια επινόηση. Απέναντι στην επινόηση της γέννησης αυτού του κόσμου αλλά και της επινόησης του θανάτου, ο άνθρωπος αντέταξε την επινόηση του έρωτα – σίγουρα μια "γοητευτική" επινόηση- αλλά και αυτή της οργανωμένης κοινωνίας. 

  Άλλες μικρότερες επινοήσεις μας ακολουθούν μέχρι σήμερα. Ζούμε με την προσδοκία να επινοηθούν καινούριοι τρόποι επιβίωσης και συμβίωσης μεταξύ των ανθρώπων. Σίγουρα η επινόηση του «εαυτού» και του «άλλου» συμβάλλουν καθημερινά στην επιθυμία μας για συνέχεια αυτού του κόσμου. Αυτές οι τελευταίες, είναι οι δικές μας ιστορίες που διαβάζουμε στους εαυτούς μας λίγο πριν κοιμηθούμε και στους άλλους πολύ συχνότερα.

 Ίσως καμιά ιστορία μας να μην έχει πολύ σημασία. Πάντως είναι καλό να θυμόμαστε ότι μιλάμε για ανθρώπινες ιστορίες, για        α ν θ ρ ώ π ο υ ς, οπότε υπάρχουν έτσι φυσικοί περιορισμοί σχετικά με το πώς εννοούμε ένα ευτυχές τέλος. Ο άνθρωπος με τις ατέλειές του, θα συνεχίσει να κατοικεί αυτό τον πλανήτη.

 Έτσι μας μένουν  οι λέξεις για να συνεχίσουμε. Οι λέξεις έχουν κάτι το μυθικό. Είναι τα όπλα του καθενός για τη δική του μάχη. Δεν υπόκεινται σε νόμους θνησιμότητας. Οι λέξεις, μας βοηθούν να γονιμοποιούμε αέναα τη ζωή μας.  Αυτό επιτυγχάνεται με μια θυσία: σαν άλλες αμαζόνες, ευνουχίζουν το μαστό τους, χάριν του στόχου τους.  

                                    Ε.Ν.
Νεότερη ανάρτηση Παλαιότερη Ανάρτηση Αρχική σελίδα

0 comments: