Από το Blogger.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΧΩΣ: "Το κιβώτιο" (Αυλαία, 22/10), "Frozen" (Θέατρο Τ, από 3/11), "Ριχάρδος Β'" (Αριστοτέλειον, 15-19/11)

Richard Bach: "Είναι όλα ψευδαίσθηση"

Leave a Comment
Bach Richard, Ψευδαισθήσεις, μτφρ. Όμηρος Αβραμίδης, Διόπτρα, Αθήνα, 1980.

[...]«Ντον, παραδέχομαι πως αυτή η ζωή μπορεί να είναι ενδιαφέρουσα ή ανιαρή, ή ό,τι άλλο επιλέξουμε να την κάνουμε. Όμως, ακόμα και στις πιο φωτεινές στιγμές μου, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί βρισκόμαστε εδώ, για ποιο λόγο. Πες μου κάτι πάνω σ’ αυτό».

   Περνούσαμε εκείνη την ώρα από μια αποθήκη σιδερικών που ήταν κλειστή, κι αμέσως μετά από έναν κινηματογράφο, που έπαιζε τους Δύο Ληστές. Αντί να μου απαντήσει, ο Ντόναλντ σταμάτησε και γύρισε προς την είσοδο του σινεμά. [...]

- «Πάμε να δούμε το φιλμ», είπε. «Κερνάς»; [...]

[...] (Σε λίγη ώρα ήμαστε μέσα και) απορροφήθηκα από την ταινία, που τη θεωρούσα κλασική. Ήταν η τρίτη φορά που έβλεπα τους Δύο Ληστές. Ο χρόνος έμοιαζε να διερύνεται και να απλώνει, όπως γίνεται όταν βλέπεις μια καλή ταινία, και για ένα διάστημα προσπαθούσα να τη βλέπω από τεχνική πλευρά... πώς είναι σχεδιασμένη κάθε σκηνή και πώς συνδυάζεται με την επόμενη γιατί αυτή η σκηνή τώρα κι όχι αργότερα, κλπ. Σύντομα όμως παρασύρθηκα από την υπόθεση και ξεχάστηκα.

   Στο σημείο όπου ο Μπατς και ο Σάντανς είναι περικυκλωμένοι από όλο το στρατό της Βολιβίας, προς το τέλος σχεδόν της ταινίας, ο Σιμόντα με χτύπησε ελαφρά στον ώμο. Έγειρα προς το μέρος του, παρακολουθώντας πάντα την ταινία. Δεν μπορούσε να περιμένει να μου πει ό,τι ήθελε αφού θα τελείωνε το φιλμ;

 «Ρίτσαρντ...»
«Ναι».
«Γιατί βρίσκεσαι εδώ
«Είναι ωραίο έργο, Ντον. Σουτ». Ο Μπατς και ο Σάντανς, γεμάτοι αίματα, έλεγαν ότι θα ‘πρεπε να πάνε στην Αυστραλία.
«Γιατί είναι ωραίο έργο;», ρώτησε.
«Γιατί έχει Είναι πολύ ενδιαφέρον. Σώπα τώρα, θα σου πω αργότερα».
«Ξύπνα. Είναι όλα ψευδαίσθηση», είπε.
Τσαντίστηκα. «Ντόναλντ, μόνο μερικά λεπτά μένουν για να τελειώσει, και μετά μπορούμε να μιλήσουμε όσο θέλεις. Αλλά άσε με να το δω, εντάξει;»
Αυτός μου ψιθύρισε μ’ ένα έντονο, δραματικό τόνο, «Ρίτσαρντ, γιατί είσαι εδώ
«Είμαι εδώ επειδή μου ζήτησες να έρθουμε!» Γύρισα στην οθόνη για να δω το τέλος του έργου.
«Δεν ήσουν υποχρεωμένος να έρθεις, θα μπορούσες να πεις, όχι ευχαριστώ».
«Μ’ ΑΡΕΣΕΙ ΑΥΤΗ Η ΤΑΙΝΙΑ...» Κάποιος που καθόταν στο μπροστινό κάθισμα γύρισε και μου ‘ριξε μια ματιά. «Μ’ αρέσει η ταινία, Ντον. Τι το κακό βρίσκεις σ’ αυτό;»
«Τίποτα», είπε και δεν ξαναμίλησε μέχρι που πήραμε πάλι το δρόμο της επιστροφής. [...]

  Σκέφτηκα την παράξενη συμπεριφορά του στον κινηματογράφο. «Έχεις πάντα το λόγο σου όταν κάνεις κάτι, Ντον;»
«Μερικές φορές».
«Γιατί ήθελες να πάμε σινεμά; Τι σ’ έπιασε ξαφνικά και ήθελες να δεις το Σάντανς;»
«Μου έκανες μια ερώτηση».
«Ναι. Έχεις καμιά απάντηση να μου δώσεις;»
«Αυτή ήταν η απάντησή μου. Πήγαμε σινεμά επειδή μού έκανες μια ερώτηση. Το σινεμά ήταν η απάντηση στην ερώτησή σου».

ΣΧΟΛΙΟ
 Η ζωή, σύμφωνα με τον Bach, είναι μια ψευδαίσθηση άξια να τη ζήσουμε. Μοιάζει με συναρπαστική ταινία. Τα υπαρξιακά ερωτήματα είναι καλό να υπάρχουν, φτάνει να μην εμμένουμε σ’ αυτά με προσκόλληση και να είμαστε ανοιχτοί στις απαντήσεις της ζωής.
  Σύμφωνα με το συγγραφέα, υπάρχουν κι άλλες ψευδαισθήσεις που θα ήταν ωφέλιμο να αρνηθούμε. Μία από αυτές είναι η πίστη στους Μεσσίες με την ελπίδα να κάνουν πιο ευτυχισμένη τη ζωή μας. Είμαστε ε μ ε ί ς οι μεσσίες του εαυτού μας. Γνωρίζοντας καλύτερα τις δυνατότητες του εαυτού μας, ανακαλύπτουμε ότι οι μεσσίες – σωτήρες που κατά καιρούς παρουσιάζονται στη ζωή, ξέρουν απλώς να χειρίζονται ταχυδακτυλουργικά το φαίνεσθαι. Αυτό που μένει, κατά τον Bach, είναι να μυηθούμε στα μυστικά τους και θα είμαστε εμείς οι  μάγοι της ζωής μας.
  Η πλοκή του κειμένου είναι λιγότερο δυναμική από το νόημά του. Τα πρόσωπα είναι μάλλον το μέσο για να εκφραστεί η φιλοσοφία του συγγραφέα. Το εγχειρίδιο του Μεσσία που υπάρχει ως αντικείμενο μέσα στην ιστορία των Ψευδαισθήσεων είναι γεμάτο γνωμικά γραμμένα σε μικρές παραγράφους. Αυτά παρεμβάλλονται κάθε τόσο μέσα στην αφήγηση σαν φωτεινές επιγραφές του κειμένου. Ένα τέτοιο γνωμικό είναι και το παρακάτω:
Το μέτρο της άγνοιάς σου
Είναι το βάθος της πίστης σου
Στην αδικία
Και την τραγωδία.
Εκείνο που η κάμπια
Θεωρεί τέλος του κόσμου,
Ο δάσκαλος το ονομάζει πεταλούδα.
 Επίσης, στο τέλος, με ένα από αυτά τα γνωμικά ο συγγραφέας αφυπνίζει την ελευθερία του αναγνώστη του:
Όλα όσα λέει 
αυτό το βιβλίο
 μπορεί 
να είναι λάθος.

Μένει στους αναγνώστες να το αποφασίσουν.

                                                                             Ε.Ν.

Νεότερη ανάρτηση Παλαιότερη Ανάρτηση Αρχική σελίδα

0 comments: