Από το Blogger.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΧΩΣ: "Γουρούνι στο σακί" (Θέατρο Κήπου, 30,31/8), "Λυσιστράτη" (Θέατρο Δάσους, 31/8, 1,2/9), "Ταξίδι στον Σταυρό του Νότου" (Θέατρο Κήπου, 5,6/9), "Eπτά επί Θήβας" (Βασιλικό Θέατρο, 13-16/9), "Πέτρες στις τσέπες του" (Αριστοτέλειον, 22/9-1/10)

Έριχ Μαρία Ρεμάρκ: Ουδέν Νεώτερον από το Δυτικόν Μέτωπον

Leave a Comment

Ρεμάρκ Έριχ Μαρία, Ουδέν Νεώτερον από το Δυτικόν Μέτωπον, μτφρ. Κώστας Θρακιώτης, Ζαχαρόπουλος & ΣΙΑ, Αθήνα, 1990.

  Το μέτωπο είναι ένα κλουβί όπου είσαι υποχρεωμένος να περιμένεις τι θα γίνει. Ζούμε με την αγωνία του άγνωστου. Πάνω μας κρεμιέται η τύχη. Σαν έρχεται μια οβίδα, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σκύψω για να περάσει. Δεν ξέρω πού θα σκάσει.
   Η τύχη είναι που μας κάνει αδιάφορους. Πριν από λίγους μήνες καθόμουν σ’ ένα αμπρί* κ’ έπαιζα χαρτιά. Για μια στιγμή σηκώθηκα και πήγα να δω κάποιους γνωστούς μου σε κάποιο άλλο αμπρί. Σαν γύρισα δε βρήκα κανέναν από δαύτους. Έσκασε πάνω τους μια μπόμπα. Ξαναγύρισα πάνω στ’ άλλο αμπρί κι έφτασα πάλι στην ώρα για να βοηθήσω να τους ξεχώσουν γιατί χτυπήθηκαν κι αυτοί με τη σειρά τους. Το πώς ζω είναι από τύχη. Όπως μπορεί να με βρει μια σφαίρα, έτσι μπορώ το ίδιο και να ζω. Στο πιο σίγουρο αμπρί μπορεί κανείς να γίνει χίλια κομμάτια και στ’ ανοιχτό πεδίο να μην πάθεις τίποτα ύστερα από δέκα ωρών αδιάκοπο σφυροκόπημα.
   Ο κάθε φαντάρος χρωστά τη ζωή του σε χίλιες δύο συμπτώσεις. Γι’ αυτό και κάθε φαντάρος πιστεύει κι εμπιστεύεται τον εαυτό του στην τύχη.

*αμπρί= υπόγειο καταφύγιο το οποίο κατά την άμυνα προστάτευε τους στρατιώτες από επιθέσεις πυροβολικού και αεροπορίας

ΣΥΝΕΙΡΜΟΙ
  •   Ο συγγραφέας Έριχ Μαρία Ρεμάρκ πολέμησε στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Ήταν μόλις 18 χρονών. Το έργο αυτό είναι μια μαρτυρία για τα γεγονότα του πολέμου, χωρίς όμως να λείπει ένας αυστηρός λυρισμός από τη γραφή του. Είναι θαύμα που γίνεται κανείς να δημιουργεί λογοτεχνία γύρω από τόσο θάνατο.
  •   Σε καταστάσεις πολέμου μάλλον αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος τι σημαίνουν όλα όσα θεωρούνται συνήθως αυτονόητα.
  • Ο συγγραφέας τονίζει ότι ο πόλεμος αφύπνισε έντονα τη  συναδελφοσύνη μεταξύ ομοϊδεατών ανθρώπων.
  • Η ομάδα ανθρώπων που πρωταγωνιστεί σ’αυτό το βιβλίο κλασικής λογοτεχνίας, είναι νέοι έως είκοσι χρονών. Στο δάσκαλό τους, Κάντορεκ, που τους αποκαλεί σε ένα γράμμα του «Σιδηρά Νεολαία» ο συγγραφέας σχολιάζει: «Ναι, έτσι σκέφτονται, έτσι σκέφτονται οι εκατοντάδες χιλιάδες Καντορέκηδες: «Σιδηρά Νεολαία». Νεολαία. Κανένας μας δεν είναι παραπάνω από είκοσι χρονώ. Μα να ‘μαστε νέοι! Ναι, όσο για νεότητα μην τα μολογάς. Αυτή πάει, πέρασε από καιρό. Είμαστε γέροι πια». Άραγε και σήμερα υπάρχει μια υποψήφια «Σιδηρά Νεολαία» που οι διάφορες εξουσίες (πολιτική, Μ.Μ.Ε.) απλόχερα την τροφοδοτούν με ψυχικό γήρας;
  •  Στην σημερινή ελληνική πραγματικότητα, που υπάρχει καθεστώς ειρήνης, είσαι επίσης «υποχρεωμένος να περιμένεις τι θα γίνει» και να ζεις «με την αγωνία του άγνωστου». Έχεις το βασικό και ζωτικό πλεονέκτημα η "οβίδα" να μην είναι θανατηφόρα. Πρέπει όμως κι εσύ με κάποιον τρόπο «να πιστεύεις και να εμπιστευτείς τον εαυτό σου στην τύχη». Και να αποδεχτείς το γεγονός ότι υπάρχουν φορές που θα το κάνεις.   
                                                                                       Ε.Ν.                                                                                                                
  
Νεότερη ανάρτηση Παλαιότερη Ανάρτηση Αρχική σελίδα

0 comments: