Από το Blogger.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΧΩΣ: "Το κιβώτιο" (Αυλαία, 22/10), "Frozen" (Θέατρο Τ, από 3/11), "Ριχάρδος Β'" (Αριστοτέλειον, 15-19/11)

Η Anne Morrow Lindbergh γράφει για τους θησαυρούς της θάλασσας

Leave a Comment

 Lindbergh Anne Morrow, Δώρα του βυθού, μτφρ. Κυριακή Σαρζετάκη, Γιαλός, 2010.

   Η παραλία δεν είναι μέρος για διάβασμα, γράψιμο, σκέψη. Το ‘ξερα – δεν το ‘ξερα; Ζέστη, υγρασία, έδαφος εντελώς ακατάλληλο για έμπνευση και δημιουργία. Αλλά ποτέ δε βάζεις μυαλό. Κατηφορίζεις αποφασιστικά, κρατώντας την ξεθωριασμένη ψάθινη τσάντα παραφουσκωμένη από βιβλία, χαρτιά, παλιές αναπάντητες επιστολές, ξυσμένα μολύβια, λίστες και καλές προθέσεις. Τα βιβλία μένουν αδιάβαστα, οι μύτες των μολύβιών σπάνε και το χαρτί αναπαύεται λείο και καθαρό σαν ασυννέφιαστος ουρανός. Ούτε διάβασμα, ούτε γράψιμο λοιπόν – και στην αρχή, ούτε καν σκέψη.
  Το κουρελιασμένο κορμί είναι που αναλαμβάνει τα πάντα. Βουλιάζει αδρανές σαν σε ξαπλώστρα κρουαζιερόπλοιου. Αναγκάζεται, θέλει δε θέλει, κόντρα σε αποφάσεις και καθήκοντα, να αφεθεί στους αρχέγονους ρυθμούς της ακτής. Ο ήχος των κυμάτων, ο άνεμος στα πεύκα, το αργό φτεροκόπημα των ερωδιών πάνω απ’ τους αμμόλοφους, εξαφανίζει την υπερένταση της πόλης  και τα ασφυκτικά προγράμματα. Το σώμα υποκύπτει στη μαγεία, τεντώνεται, χαλαρώνει. Γίνεται ένα με την αμμουδιά, επίπεδο, γυμνό, ανοιχτό, άδειο σαν την παραλία, με όλες τις προχειρότητες του χτες σβησμένες από τις παλίρροιες του σήμερα.
  Και ύστερα, εκεί κάπου στη δεύτερη εβδομάδα, έρχεται ένα πρωί που το μυαλό ξυπνά, ξαναζωντανεύει. Όχι στη λογική της πόλης αλλά της παραλίας. Περιπλανιέται, παίζει, κυλιέται σαν τα τεμπέλικα κύματά της. Κανείς δεν ξέρει τι θησαυρούς θα φέρουν αυτοί οι ασυνείδητοι κυματισμοί πάνω στη λεία λευκή αμμουδιά του συνειδητού, ποια τέλεια στρογγυλεμένη πέτρα, ποιο σπάνιο κοχύλι από το βυθό. Ίσως μια βυκάνη, ένα φεγγαράκι ή ακόμη κι έναν αργοναύτη.
  Αυτό το θησαυρό δεν τον βρίσκουμε ούτε σκάβοντας, ούτε σαρώνοντας το βυθό. Αυτό θα αλλοίωνε και θα απομάκρυνε το στόχο μας. Η θάλασσα δεν ανταμείβει τους ανήσυχους, τους άπληστους, τους ανυπόμονους. Το να ανασκαλεύεις  δε δείχνει μόνο ανυπομονησία και απληστία αλλά και έλλειψη πίστης. Υπομονή, και πάλι υπομονή, διδάσκει η θάλασσα. Υπομονή κι εμπιστοσύνη. Πρέπει να ξαπλώνεις διαθέσιμος, ανοιχτός, χωρίς να διαλέγεις, σαν ακρογιαλιά – περιμένοντας τα δώρα του βυθού.

ΣΧΟΛΙΟ
Στο βιβλίο αυτό, τα σχήματα των κοχυλιών της θάλασσας γίνονται ο οδηγός της συγγραφέως για τη σκέψη. Ο συλλογισμός της γράφουσας, διαγράφει μια πορεία ολοκλήρωσης που την καθιστά ικανή να συνειδητοποιήσει όλους τους ρόλους της καθημερινής της ζωής. «Η υπομονή που τής διδάσκει η θάλασσα», απεικονίζεται στο ρυθμό της γραφής. Οι λέξεις φτάνουν στην αμμουδιά με τα ήρεμα κύματα - μικροί θησαυροί για τους αναγνώστες συλλέκτες.  Έτσι, μέσα στο απέραντο γαλάζιο, καταφέρνει να βαφτίσει τον εαυτό της. Γιατί η συνειδητοποίηση ίσως είναι η πραγματική μας γέννηση, στην οποία μάλιστα έχουμε το προνόμιο της προσωπικής μαρτυρίας και της μνήμης.  

                                          Ε.Ν. 


Νεότερη ανάρτηση Παλαιότερη Ανάρτηση Αρχική σελίδα

0 comments: