Από το Blogger.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΧΩΣ: "Το κιβώτιο" (Αυλαία, 22/10), "Frozen" (Θέατρο Τ, από 3/11), "Ριχάρδος Β'" (Αριστοτέλειον, 15-19/11)

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης περί των προνομιούχων "ελαφροΐσκωτων" ανθρώπων

1 comment
Παπαδιαμάντης Αλέξανδρος, Το άνθος του γιαλού, Φυτράκης, Αθήνα, 1965.  

 Επί πολλάς νύκτας κατά συνέχειαν έβλεπεν ο Μάνος του Κορωνιού, εκεί που έδενε την βάρκα του κάθε βράδυ, κοντά στα κοτρόνια του Ανατολικού Γιαλού, ανάμεσα εις δύο υψηλούς βράχους και κάτω από ένα παλαιόν ερημόσπιτον κατηρειπωμένον,- εκεί έστρωνε συνήθως την κάπα επάνω στην πλώρη της βάρκας, κι εκοιμάτο χορευτόν και νανουρισμένον ύπνον, τρεις σπιθαμές υψηλότερ’ από το κύμα, θεωρών τα άστρα, και μελετών την Πούλιαν και όλα τα μυστήρια του ουρανού- έβλεπε λέγω, ανοικτά εις το πέλαγος, έξω από τα δύο ανθισμένα νησάκια, τα φυλάττοντα ως σκοποί το στόμιον του λιμένος, εν μελαγχολικόν φως- κανδήλι, φανόν, λαμπάδα, ή άστρον πεσμένον, να τρεμοφέγγει εκεί μακράν, εις το βάθος της μελανωμένης εικόνος, επιπολής εις το κύμα, και να στέκη επί ώρας, φαινόμενον ως να έπλεε, και μένον ακίνητον.
  Ο Μάνος του Κορωνιού, λεμβούχος ψαράς, ήτον αδύνατος στα μυαλά όπως και πας θνητός. Αρκετόν ήτο ήδη όπου έδενε την βάρκα του κάθε βράδυ εκεί, δίπλα εις τους δύο μαυρισμένους βράχους, κάτω από το ερημόσπιστον εκείνο, τ’ όλόθρον άψυχον φάντασμα, το οποίον είχε φήμη, ότι ήτο στοιχειωμένον. Εκαλείτο κοινώς της Λουλούδως το Καλύβι. Διατί; Κανείς δεν ήξευρεν. Ή, αν υπήρχον ολίγα γραΐδια «λαδικά» ή και δύο τρεις γέροι, γνωρίζοντες παλαιάς ιστορίας, εις τον τόπον, ο Μάνος δεν έτυχεν ευκαιρίας να τους ερωτήση.
 ‘Εβλεπε, βραδιές τώρα, το παράδοξον εκείνο μεμακρυσμένον φως να τρέμη και να φέγγη εκεί εις το πέλαγος, ενώ ήξευρεν, ότι δεν ήτο εκεί κανένας φάρος. Η Κυβέρνησις δεν είχε φροντίσει δι’ αυτά τα πράγματα εις τα μικρά μέρη, τα μη έχοντα ισχυρούς βουλευτάς.
  Τι λοιπόν, ήτο το φως εκείνο; Ησθάνετο επιθυμίαν επειδή σχεδόν καθημερινώς επέρνα με την βάρκα του από εκείνο το πέραμα, ανάμεσα εις τα δύο χλοερά νησάκια, και δεν έβλεπε κανένα ίχνος εκεί την ημέραν, το οποίον να εξηγή την παρουσίαν του φωτός την νύκτα, να πλεύση τα μεσάνυχτα, διακόπτων τον μακάριον ύπνον του, και τους ρεμβασμούς του προς τ’ άστρα και την Πούλιαν, να φθάση προς τα εκεί, να ιδή τι είναι, και εν ανάγκη, να το κυνηγήση το μυστηριώδες εκείνο φέγγος. […]

                                                                 "Πηγή": Μάνος (όχι ο εκ του Κορωνιού) καθώς επίσης και Λέσχη Ανάγνωσης Βέροιας 
                                                                                                                  
Σχόλιο

  Οι ελαφροΐσκιωτοι για κάποιους είναι οι τρελοί, για άλλους οι ενοχλητικοί, οι αδιάφοροι ή οι διασκεδαστικοί. Ίσως o φόβος να είναι ο γεννήτορας πολλών ορισμών. Πάντως, ο Παπαδιαμάντης φαίνεται ότι είδε σ' αυτούς την ιδιαίτερη φύση της ευφυΐας τους.
   Στο διήγημά του, Άνθος του Γιαλού, ο συγγραφέας φωτίζει τη σκέψη του ελαφροΐσκιωτου και μας καλεί στα ιδιαίτερα δωμάτια του νου του. Ο τελευταίος έχει ελαφριά σκιά, μα το βάρος του είναι ανθρώπινο. Μπορεί να δει κάτι πέρα από το ανθρώπινο, αλλά παραμένει ένας θεατής. Δεν μπορεί να ζήσει στην άλλη διάσταση, μπορεί μόνο να τη φιλοξενήσει στη ζωή του.                                                  
    Είναι άραγε αυτό τραγικό για την ύπαρξή του;

                                                                         Ε.Ν.
Νεότερη ανάρτηση Παλαιότερη Ανάρτηση Αρχική σελίδα

1 σχόλιο:

  1. Και για όσους ενδιαφέρονται για μια σκηνική ανάγνωση του κειμένου,αυτό το διάστημα ανεβαίνει στο θέατρο Άνεσις (Αθήνα), σε σκηνοθεσία Μάνιας Παπαδημητρίου, με τον Τάκη Χρυσικάκο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή