Από το Blogger.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΧΩΣ: "Γουρούνι στο σακί" (Θέατρο Κήπου, 30,31/8), "Λυσιστράτη" (Θέατρο Δάσους, 31/8, 1,2/9), "Ταξίδι στον Σταυρό του Νότου" (Θέατρο Κήπου, 5,6/9), "Eπτά επί Θήβας" (Βασιλικό Θέατρο, 13-16/9), "Πέτρες στις τσέπες του" (Αριστοτέλειον, 22/9-1/10)

O Oscar Wilde για το τυχαίο και τη δικαιοσύνη

Leave a Comment
Ουάιλντ Όσκαρ, Το φάντασμα του Κάντερβιλ και άλλα διηγήματα, Ζαχαρόπουλος, Αθήνα 1997.
                                                                                        Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ
  Όταν η νύχτα άπλωσε τα φτερά της πάνω στη γη, ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία φούντωσε μια λαμπάδα από ρετσινωμένο κερί πεύκου και κατέβηκε απ’ το βουναλάκι στην κοιλάδα, γιατί είχε σπίτι του δουλειά. 
    Και στην κοιλάδα του μαρτυρίου είδε πάνω στις μυτερές πέτρες να γονατίζει ένας νέος. Ήταν γυμνός και έκλαιγε. Τα μαλλιά του είχαν χρώμα μελί και το σώμα του ήταν σαν άσπρο λούλουδο. Κι όμως το σώμα του ήταν πληγιασμένο από τ’αγκάθια και στα μαλλιά του ήταν χυμένη στάχτη σαν μια κορώνα.
   Κι είπε στο νέο που ήταν γυμνός κι έκλαιγε:
“Δεν ξαφνιάστηκα μπρος στη μεγάλη σου λύπη, γιατί στ’αλήθεια Εκείνος ήταν δίκαιος άνθρωπος”.
   Κι ο νέος του απάντησε:
“Δεν κλαίω γι’αυτόν, παρά κλαίω για τον εαυτό μου. Ακόμα κι εγώ έκανα το νερό κρασί και γιάτρεψα λεπρούς κι έκανα τυφλούς ν’ αναβλέψουν. Εγώ περπάτησα πάνω από τη θάλασσα κι από τα μνήματα ξετρύπωσα τους διαβόλους. Εγώ έθρεψα τους πεινασμένους στην έρημο, που δεν είχαν στάλα φαΐ, κι ανάστησα τους πεθαμένους απ’ τους στενούς του τάφους, και με μια προσευχή μου μπρος σε μια μεγάλη μάζα λαού ξέρανα μια φορτωμένη από φρούτα συκιά. Όλα όσα έκανε αυτός ο άνθρωπος τα έκανα κι εγώ. Κι όμως εμένα δε με σταυρώσανε”.

                                                                                   Πηγήπωλητής σε φεστιβάλ βιβλίου

                                                      
Νεότερη ανάρτηση Παλαιότερη Ανάρτηση Αρχική σελίδα

0 comments: