Από το Blogger.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΧΩΣ: "Γουρούνι στο σακί" (Θέατρο Κήπου, 30,31/8), "Λυσιστράτη" (Θέατρο Δάσους, 31/8, 1,2/9), "Ταξίδι στον Σταυρό του Νότου" (Θέατρο Κήπου, 5,6/9), "Eπτά επί Θήβας" (Βασιλικό Θέατρο, 13-16/9), "Πέτρες στις τσέπες του" (Αριστοτέλειον, 22/9-1/10)

Ο Τάτσης Αποστολίδης περιγράφει στιγμές με χρώμα

Leave a Comment
Αποστολίδης Τάτσης, Δεκαπέντε ιστορίες και μια βόλτα με ποδήλατο, Κέδρος, Αθήνα, 2001. 

 [...] Σε παρελθόντα χρόνο, στάθηκα αθόρυβα πίσω της. Έριχνε τα χαρτιά. Τα δάχτυλά της έτρεμαν από λαχτάρα, γιατί πλησίαζε η στιγμή που θα τα φανέρωνε όλα. Σχέδια μαγικά˙όπως κι αν κοίταγες, διαβάζονταν το ίδιο: το πάνω κεφάλι της Ντάμας αντικριστό με το κάτω - και λίγο διαφορετικό. Αγαπούσε τα παιχνίδια και τις μουσικές που ακούγαμε μαζί˙ τις αταξίες του ρυθμού σταματούσε για μιαν ελάχιστη στιγμή την κίνηση των χεριών και το λίκνισμα της μέσης. Ξανάρχιζε πάλι. Όπου κι αν πήγαινε η μουσική, η μητέρα την πρόφταινε. Όμως εκείνη τη φορά, η πασιέντζα δεν έβγαινε και τότε η μητέρα έκλεψε, έβαλε το τελευταίο χαρτί αλλού. Με ένιωσε κοντά της: 
« Κρίμα ένας Ρήγας να χαλάει το παιχνίδι», είπε. Ο πατέρας γέλαγε, όπως κι όταν την έβλεπε ν’ ανοίγει πρωί πρωί τον ονειροκρίτη της. Δεν αγαπούσε αυτός τα παιχνίδια. Τα χαρτιά δεν του βγαίνανε˙ ούτε τα όνειρα.
   Μόνο με τ’αστέρια ήταν αλλιώς. «Υπάρχουν», έλεγε, «κι όταν πεθαίνουν. Το φως τους αργεί πολύ να φτάσει στη γη˙χιλιάδες χρόνια. Κι αν ένα αστέρι σβήσει, θα φωτίζει ακόμα.» Τα χλιαρά καλοκαιρινά βράδια στον κήπο, μού έδειχνε τη Μικρή και τη Μεγάλη Άρκτο: «Να, πάρε την ευθεία από την ουρά της και θα φτάσεις στον Πολικό Αστέρα». Δεν μπορούσα, χανόμουνα. Τότε έκανε μία έτσι και τα κατέβαζε στην αυλή, μπροστά στο σπιτάκι του Ντογκ, δίπλα στη λιμνούλα με τις κοιμισμένες πάπιες. Τα έστρωνε με τάξη: η Μικρή, η Μεγάλη, ο Πολικός. Τις νύχτες δεν μπορούσα με τόσα αστέρια στο κρεβάτι μου.
  Από το ανοιχτό παράθυρο έρχεται το βουνό.  Ουράνιο τόξο σηκώθηκε απ’ τα νερά της λίμνης, κάνει τον κύκλο του, κατεβαίνει με θόρυβο στην πόλη.
    Θα το έβλεπα μαζί τους – αν ήταν.

                                                                     "Πηγή": Δημόσια Βιβλιοθήκη Βέροιας
Νεότερη ανάρτηση Παλαιότερη Ανάρτηση Αρχική σελίδα

0 comments: