Από το Blogger.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΧΩΣ: "Το κιβώτιο" (Αυλαία, 22/10), "Frozen" (Θέατρο Τ, από 3/11), "Ριχάρδος Β'" (Αριστοτέλειον, 15-19/11)

Ο Μιχαήλ Λέμορντοφ περί της πλήξης που ένιωσε ως νέος ένας ήρωας του καιρού του

Leave a Comment
Λέμορντοφ Μιχαήλ, Ένας ήρωας του καιρού μας, Ζαχαρόπουλος & Σία, Αθήνα, χ.χ.


  «Ακούστε, Μαξίμ Μαξίμιτς, μού απάντησε, είμαι ένας κακορίζικος. Είναι η ανατροφή μου άραγε που μ’έκανε τέτοιον, είναι ο θεός που μ’ έπλασε τέτοιον -  δεν το ξέρω. Κείνο που ξέρω μόνο είναι, πως αν εγώ γίνουμαι η αιτία να δυστυχούν άλλοι, κι εγώ ο ίδιος δεν είμαι λιγότερο δυστυχής – εννοείται, αυτό είναι γι’αυτούς μια άσχημη παρηγοριά, μα όπως και νάναι, έτσι γίνεται. Στην πρώτη μου νεότητα, από τη στιγμή που έπαψαν να με κηδεμονεύουν οι δικοί μου άρχισα να χαίρομαι με μανία όλες τις απολαύσεις που πληρώνονται με χρήματα, και, εννοείται, οι απολαύσεις αυτές μού προκάλεσαν στο τέλος αηδία. Ύστερα βγήκα στον κόσμο, και γρήγορα η κοινωνία με κούρασε κι αυτή. Ερωτεύτηκα μοντέρνα όμορφα κορίτσια και μ’ αγάπησαν, μα η αγάπη τους ερέθισε τη φαντασία μου και τον εγωισμό μου, και η καρδιά μου έμενε άδεια. Άρχισα να διαβάζω, να σπουδάζω, μα και η μάθηση με κούρασε. Έβλεπα πως ούτε η δόξα, ούτε η ευτυχία εξαρτώνται από τη μάθηση σε μεγάλο βαθμό, γιατί οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι είναι οι αμαθείς, και η δόξα είναι μια υπόθεση τύχης, και για να την κερδίσεις αρκεί να είσαι καπάτσος. Άρχισα τότε να πλήττω… Σε λίγο με μεταθέτουν στον Καύκασο: ήταν η πιο ευτυχισμένη περίοδος της ζωής μου. Έλπιζα πως η πλήξη δε ζει κάτω από τις σφαίρες των τσετσένων – άδικα. Ύστερα από ένα μήνα είχα τόσο συνηθίσει στο σφύριγμά τους και στη συντροφιά του χάρου, που, πραγματικά, έδινα μεγαλύτερη προσοχή στα κουνούπια – κι άρχισα να πλήττω περισσότερο από πριν, γιατί είχα χάσει την τελευταία ελπίδα. […] η ψυχή μου χάλασε από τον κόσμο, η φαντασία μου είναι ανήσυχη, η καρδιά μου αχόρταγη. Όλα μου είναι λίγα: στη λύπη συνηθίζω το ίδιο εύκολα όπως και  στην ευχαρίστηση, και η ζωή μου γίνεται από μέρα σε μέρα πιο άδεια. Μού μένει μόνο ένα μέσο: το ταξίδι. Έτσι και μπορέσω, θα πάω – μόνο όχι στην Ευρώπη, προς Θεού! – θα πάω στην Αμερική, στην Αραβία, στην Ινδία – μπας και πεθάνω ταξιδεύοντας![…]»

                                                                        "Πηγή": Δημόσια Βιβλιοθήκη Βέροιας
Νεότερη ανάρτηση Παλαιότερη Ανάρτηση Αρχική σελίδα

0 comments: