Από το Blogger.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΧΩΣ: "Το κιβώτιο" (Αυλαία, 22/10), "Frozen" (Θέατρο Τ, από 3/11), "Ριχάρδος Β'" (Αριστοτέλειον, 15-19/11)

Ο Αλέξανδρος Αδαμόπουλος λέει ένα ψέμμα

4 comments
Αδαμόπουλος Αλέξανδρος, Δώδεκα και ένα ψέματα, Άγρα, Αθήνα, 2009.

Το πέμπτο ψέμα

Χιτώνας δερματίνους

  Σε τι μπελά μπήκε ο Θεός εκείνο το δειλινό! Έντυσε τους Πρωτόπλαστους με χιτώνας δερματίνους. Όταν έφυγε από την τελευταία τους συνάντηση με τον Αδάμ, γύρισε πίσω στα μέρη του κι έπρεπε να σκοτώσει ένα ζώο για να του πάρει το δέρμα, να εφεύρει σύνεργα για να το κόψει, να το ράψει˙ κλωστές, ψαλίδια, βελόνες, δαχτυλήθρες. Έπρεπε να φτιάσει γυαλιά για να βλέπει καλύτερα. Έπρεπε να φτιάσει ένα τραπέζι για να τ’ακουμπήσει όλα μπρος του κι ένα σκαμνί για να κάτσει να δουλέψει.
 Δεν μπορούσες να του μιλήσεις εκείνο το απόγεμα του Θεού, καθώς άρχισε κι έραβε˙ χιτώνας δερματίνους. Το περίμενε πως θα γινόταν ό,τι έγινε, μα άλλο τόσο περίμενε πως θα μπορούσε και να μη γίνει. Αυτό το είχε αφήσει στην τύχη˙ τώρα έραβε, για να μην είναι πια όπως πριν.
  Και όπως ήτανε σκυμμένος πάνω από τον πάγκο του και πάσκιζε να ράψει χιτώνας δερματίνους, ξάφνου τσιμπήθηκε απ’ τη βελόνα. « Άι στο διάολο!» βλαστήμησε και τσουκ!εμφανίζεται μπροστά του στη στιγμή ο διάβολος. Ο Θεός έγλειφε το τσιμπημένο του δάχτυλο. Ο διάβολος κρατούσε στο χέρι τη βελόνα του Θεού που είχε φύγει απ’τα δάχτυλά του κι είχε πάει σ’ εκείνον· όπως την είχε προστάξει. « Με φώναξες, με χρειάζεσαι» του είπε. «Να με».
  Και στη στιγμή βγάζει ο διάβολος από το σάκο του ρούχα. Ρούχα να δεις! Δερμάτινα, μάλλινα, βαμβακερά, μεταξωτά, βελούδινα, λινά, ψιλά, χοντρά, πολύχρωμα, κοντά, σφιχτά, μακριά, απαλά, βαριά, ελαφριά. Ρούχα, ρούχα...
  Ο Θεός τα ‘χασε. Καθότανε πίσω απ’ τον πάγκο του και τον κοιτούσε. Ξάφνου άστραψε το μάτι του. « Ούτ’ εγώ δεν την είχα φανταστεί τέτοια τιμωρία» σκέφτηκε. Και γέλασε πονηρά.
 « Πάρε αυτά τα δέρματα, ράψ’ τα και δώσ’ τα εσύ σε κείνους. Τούτα εδώ, μην τους τα δώσεις τώρα. Θα τους δίνεις κάθε τόσο κι από ένα, να ‘χουνε κάτι ν’ ασχολούνται. Πήγαινε!»
  Έτσι κι έγινε. Ο διάβολος  πήρε τους χιτώνες, τους έραψε, τους έδωσε στους Πρωτόπλαστους κι εκείνοι τούς φόρεσαν και δεν ήτανε όπως πριν και δε μοιάζανε με το Θεό και δεν μπορούσανε πια να τον συναντάνε και να μιλούνε μαζί. Γιατί ο Θεός ήταν γυμνός. 

                                              "Πηγή": Δημόσια Βιβλιοθήκη Βέροιας
Νεότερη ανάρτηση Παλαιότερη Ανάρτηση Αρχική σελίδα

4 σχόλια:

  1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. O Aδαμόπουλος μ' ενα τρόπο ιδιαίτερο και παιχνιδιάρικο (έτσι λέει πάντα τα ψέματά του) δείχνει μέσα από μια παραβολή τη μία αλήθεια. Ρούχα, φτιασίδια, πορφύρες πολυτελείς, ράκη πάμπτωχα, προσωπεία, μάσκες, όλα εμποδίζουν την επικοινωνία. Οι χιτώνες δεν δίνονται για να προστατεύσουν, αλλά για να χτίσουν εμπόδια. Η ζωή πρέπει να είναι γυμνή και η ψυχή απαλλαγμένη. Γιατί η επικοινωνία είναι γυμνή. Οπως ο Θεός.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. IRINI ευχαριστούμε πολύ για το σχόλιό σας. Έτσι είναι πράγματι. Μάλιστα αναρωτιέμαι κάποιες φορές αν και ο λόγος καταντά κάποτε "φτιασίδι" όπως λέτε και γι' αυτό καθιστά ανέφικτη πολλές φορές (του είδους του) την επικοινωνία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο λόγος, ως "λόγος" δεν είναι παρά μέσον.Καιμάλιστα μέσον αποτελεσματικό και καταλυτικό. Πιστέυω λοιπον πως ενδιαφέρει η ενέργεια που κουβαλά αυτός ο λόγος, το περιεχόμενο, το σημαινόμενο. Ισως αυτά τα φορτία ευστοχούν ή αστοχούν , γεννούν ή καταστρέφουν την επικοινωνία.

      Διαγραφή